Αεροπορία
Στο πένθος έχει βυθιστεί ο Πύργος Ηλείας μετά την τραγική είδηση του θανάτου του 40χρονου επισμηναγού Γιάννη Μπλέσια, ενός από τους δύο χειριστές του F-4 Phantom που συνετρίβη στην Τανάγρα, κατά τη διάρκεια της Athens Flying Week.
Η είδηση της απώλειας του άτυχου πιλότου έχει προκαλέσει βαθιά συγκίνηση στην τοπική κοινωνία, με συγγενείς, φίλους και ανθρώπους που τον γνώριζαν να αδυνατούν να πιστέψουν τον ξαφνικό χαμό του.
Ιδιαίτερα φορτισμένη είναι και μια ανάρτηση της Διονυσίας Κατελούζου, νοσηλεύτριας στο Γενικό Νοσοκομείο Πύργου, η οποία περιγράφει την αντίδραση του μικρού γιου της όταν πληροφορήθηκε πως ο πατέρας ενός φίλου του μπορεί να ήταν μεταξύ των θυμάτων.
Μέσα από τα λόγια ενός παιδιού αποτυπώνεται με τον πιο άμεσο τρόπο το μέγεθος της τραγωδίας. Το παιδί, που γνώριζε τον Γιάννη Μπλέσια μέσα από τη φιλία του με τον γιο του, δυσκολεύτηκε να πιστέψει την είδηση, αναφερόμενο στον πιλότο ως έναν άνθρωπο που θαύμαζε και ως τον καλύτερο φίλο του μικρού Άλκη.
Η μητέρα περιγράφει στην ανάρτησή της τη στιγμή που το παιδί συνειδητοποιεί τι μπορεί να έχει συμβεί και αναρωτιέται ποιος θα βρίσκεται πλέον δίπλα στον φίλο του για τις καθημερινές τους δραστηριότητες, όπως τις βόλτες με το ποδήλατο.
Η ανάρτηση κλείνει με ένα συγκινητικό μήνυμα προς τον 40χρονο πιλότο, αλλά και προς την πόλη που τον αποχαιρετά.
«Καλό ταξίδι, Γιάννη. Ο αετός του Πύργου πέταξε για τελευταία φορά… μα έμεινε για πάντα ψηλά», καταλήγει, αποτυπώνοντας το κλίμα βαθιάς οδύνης που έχει επικρατήσει στην πόλη μετά την απώλεια του επισμηναγού.
Αναλυτικά η ανάρτηση:
«Μαμά, δεν νομίζω να είναι ο μπαμπάς του Άλκη… Ήταν πολύ καλός πιλότος, και ήξερε πολλά “κόλπα” μας το είπε προχθές στη θάλασσα…» Μια παύση. «Όχι… αυτό δεν γίνεται. Ήταν ο καλύτερος φίλος του Άλκη. Με ποιον θα βγαίνει τώρα για ποδήλατο;» Και κάπως ετσι, μέσα από τα λόγια ενός εξάχρονου παιδιού, (του Μαξίμου) ήρθε η πιο σκληρή αλήθεια……
Για εμάς, Γιάννη, δεν ήσουν μόνο ένας εξαιρετικός πιλότος. Ήσουν ο εξαιρετικος μπαμπάς του Άλκη Ο στοργικός πατέρας, ο άνθρωπος με την ευγένεια ψυχής, το ήθος και εκείνο το ήρεμο χαμόγελο. Θυμάμαι ένα κυριακάτικο απόγευμα, τα παιδιά να κατεβαίνουν με τα ποδήλατα την κατηφόρα του Επαρχείου «στα κόκκινα». Εγώ έσφιγγα τα δόντια μου από φόβο, χωρίς να πω λέξη. Κι εσύ το κατάλαβες. Με κοίταξες και μου είπες: «Μη φοβάσαι… Άσ’ τα ,Μόνο κράνος και “μυαλό” στο κεφαλάκι τους και την Παναγιά βοηθό».
Μεγάλες κουβέντες, Γιάννη… Σήμερα μοιάζουν με ολόκληρη στάση ζωής. Στους γονείς σου, που αποχαιρετούν το παιδί τους, εύχομαι δύναμη που κανείς δεν μπορεί να περιγράψει. Και στη γλυκιά σου Ρούλα, τη γυναίκα σου και μητερα του φίλου μας Άλκη, ο Θεός να γίνει στήριγμα στις μέρες που έρχονται και η αγάπη μιας ολόκληρης ζωής να γίνει κάποτε βάλσαμο στην ψυχούλα της!
Και επιτρέψτε μου, ως Πυργιώτισσα, μια πικρή κουβέντα που δεν έχει να κάνει με μικροπολιτικό σχόλια .Δεν αρμόζουν άλλωστε ούτε στην κατάσταση να ούτε και στον χαρακτήρα μου μα τέτοιες ώρες, όταν ένας άνθρωπος του Πύργου χάνεται τόσο άδικα και μια οικογένεια βυθίζεται στο πένθος, δεν μπορώ να καταλάβω πώς ο δήμαρχος της πόλης μας (απ’ όσα διάβασα) μπορεί να παραμένει στη ΔΕΘ και να μην επιστρέφει στον τόπο του που θρηνεί το Αετοπουλο του. Δεν είναι θέμα αξιώματος ούτε πρωτοκόλλου. Είναι θέμα παρουσίας, συμβολισμού και ανθρώπινης στάσης. Ο Πύργος από χθες πενθεί βαθιά…
Ο Γιάννης τίμησε τον Πύργο από τον ουρανό. Κι ο Πύργος, τέτοιες στιγμές, πρέπει να ξέρει να στέκεται δίπλα στους δικούς του. Καλό ταξίδι, Γιάννη. Ο αετός του Πύργου πέταξε για τελευταία φορά… …μα έμεινε για πάντα ψηλά……
Και Άλκη… όταν ξαναβγείς με το ποδήλατο, μη ξεχνάς να κοίτας τον ουρανό θα είναι για πάντα “δικός σου” και να είσαι σίγουρος ότι ο μπαμπάς σου ξέρει τον δρόμο και θα σε οδηγεί…..».
