Ελληνοτουρκικά
Τα τουρκικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη (UAV) δεν περιορίζονται πλέον σε απλές παραβάσεις του FIR, όπως συνέβαινε με τα επανδρωμένα μαχητικά.
Η πραγματική διάσταση της δραστηριότητάς τους είναι πολύ βαθύτερη και πιο επικίνδυνη:
H συστηματική συλλογή πληροφοριών που οικοδομεί ολοκληρωμένη εικόνα της ελληνικής αμυντικής διάταξης.
Με την παρατεταμένη παραμονή τους στον αέρα και την επαναλαμβανόμενη εμφάνιση, τα τουρκικά UAV είναι σε θέση να καταγράφουν με ακρίβεια στρατιωτικές εγκαταστάσεις, μετακινήσεις μονάδων, χρόνους αναχαίτισης και πρότυπα αντίδρασης της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας.
Κάθε τέτοια πτήση λειτουργεί ως ζωντανό «εργαστήριο» παρατήρησης, επιτρέποντας τη συσσώρευση δεδομένων που δεν θα μπορούσαν να συγκεντρωθούν με σύντομες διεισδύσεις επανδρωμένων αεροσκαφών.
Παράλληλα, τα drones λειτουργούν ως διεγέρτες. Η παρουσία τους υποχρεώνει τα ελληνικά ραντάρ και τα δίκτυα επικοινωνιών να ενεργοποιηθούν και να εκπέμψουν.
Αυτή ακριβώς η εκπομπή δίνει τη δυνατότητα σε συνεργαζόμενα τουρκικά μέσα συλλογής πληροφοριών (ELINT/SIGINT) να χαρτογραφήσουν την ελληνική ηλεκτρομαγνητική τάξη μάχης.
Με άλλα λόγια, κάθε ενεργοποίηση ελληνικών συστημάτων τροφοδοτεί τον αντίπαλο με πολύτιμα στοιχεία για συχνότητες, θέσεις και λειτουργικές διαδικασίες.
Η πραγματική απειλή, επομένως, δεν εντοπίζεται μόνο στην ίδια την παραβίαση του εναέριου χώρου.
Βρίσκεται στη σταδιακή, μεθοδική οικοδόμηση μιας πλήρους και ενημερωμένης εικόνας της ελληνικής άμυνας.
Όσο οι πτήσεις αυτές επαναλαμβάνονται και παρατείνονται, τόσο πιο λεπτομερής γίνεται ο τουρκικός φάκελος για τις δυνατότητες, τις αδυναμίες και τους χρόνους αντίδρασης των ελληνικών δυνάμεων.
Η διάκριση αυτή πρέπει να γίνει ευρύτερα αντιληπτή. Η αντιμετώπιση των τουρκικών UAV δεν μπορεί να περιορίζεται στο κλασικό σχήμα «παραβίαση – αναχαίτιση».
Απαιτείται κατανόηση ότι πρόκειται για εργαλείο στρατηγικής συλλογής πληροφοριών, ικανό να μετατρέψει κάθε ρουτίνα πτήσης σε μακροπρόθεσμο πλεονέκτημα για την άλλη πλευρά.
