Άλλα σπορ
Ήταν 6 Αυγούστου του 1992 στη Βαρκελώνη όταν η Βούλα Πατουλίδου μπήκε στην αφετηρία του τελικού των 100 μέτρων με εμπόδια και έμελλε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα να αλλάξει για πάντα την ιστορία του ελληνικού αθλητισμού.
Η Ελληνίδα αθλήτρια δεν θεωρούνταν το μεγάλο φαβορί. Ήταν ήδη επιτυχημένη μόνο και μόνο επειδή είχε καταφέρει να γίνει η πρώτη Ελληνίδα που συμμετείχε σε τελικό αγωνίσματος του κλασικού αθλητισμού σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Όμως εκείνη τη μέρα στη Βαρκελώνη δεν αρκέστηκε στη συμμετοχή.
Σε μια κούρσα που έμεινε χαραγμένη στη μνήμη εκατομμυρίων ανθρώπων, η Πατουλίδου έφτασε πρώτη στον τερματισμό με χρόνο 12.64, κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο και προκαλώντας παγκόσμια έκπληξη.
Η μεγάλη αντίπαλός της, η Αμερικανίδα Γκέιλ Ντέβερς, που θεωρούνταν το απόλυτο φαβορί για την πρώτη θέση, έχασε τον βηματισμό της στο τελευταίο εμπόδιο, έπεσε και τελικά τερμάτισε στην έβδομη θέση.
Λίγα λεπτά αργότερα, η φράση της Βούλας Πατουλίδου «Για την Ελλάδα ρε γαμώτο» έγινε σύνθημα και πέρασε στην ιστορία, αποτυπώνοντας την ένταση, τη συγκίνηση και την υπερηφάνεια μιας ολόκληρης χώρας.
Από τη Φλώρινα στην κορυφή του κόσμου
Η διαδρομή μέχρι το χρυσό μετάλλιο δεν ήταν εύκολη. Η αθλήτρια από τον Τριπόταμο Φλώρινας χρειάστηκε να ξεπεράσει δυσκολίες και να δώσει μάχες μέχρι τον μεγάλο τελικό.
Στη Βαρκελώνη αγωνίστηκε σε τέσσερις κούρσες μέσα σε μόλις δύο ημέρες και βελτίωνε συνεχώς τις επιδόσεις της:
- Προκριματικός: 13.14
- Προημιτελικός: 13.05
- Ημιτελικός: 12.88
- Τελικός: 12.64
Πήγε στους Ολυμπιακούς Αγώνες με ατομικό ρεκόρ 13.14 και επέστρεψε στην Ελλάδα ως Ολυμπιονίκης με μια επίδοση που την έβαζε στην παγκόσμια ελίτ.
Η κούρσα που έμεινε στην ιστορία
Στην αυτοβιογραφία της, που επιμελήθηκε ο Φρέντυ Γερμανός, η Πατουλίδου περιγράφει τη στιγμή του τελικού και την απίστευτη ένταση της κούρσας.
«Έτοιμες! Νεκρική σιγή στο στάδιο. Μπαμ!», γράφει χαρακτηριστικά, περιγράφοντας τη στιγμή της εκκίνησης.
Όπως αναφέρει, στα πρώτα εμπόδια προσπάθησε να μείνει κοντά στις προπορευόμενες αθλήτριες, γνωρίζοντας πως η κούρσα θα κρινόταν στα τελευταία μέτρα.
«Το μετάλλιο ή τίποτα, ορκίστηκε στον εαυτό της», περιγράφει για τη στιγμή που ένιωσε ότι μπορούσε να διεκδικήσει την κορυφή.
Μετά το έβδομο εμπόδιο άρχισε να πλησιάζει τις αντιπάλους της και συνέχισε με όλες τις δυνάμεις της, παρά τον πόνο που ένιωθε στο σώμα της.
Λίγο πριν τον τερματισμό, όπως είχε περιγράψει η ίδια, ένιωσε έντονο πόνο, όμως δεν σταμάτησε. Το μόνο που είχε σημασία ήταν να περάσει τη γραμμή.
Όταν γύρισε προς τους Έλληνες δημοσιογράφους δεν γνώριζε ακόμη την ακριβή θέση της. Στη συνέχεια κοίταξε τη μεγάλη οθόνη του σταδίου και είδε την αλήθεια.
Ήταν πρώτη.
Ο χρόνος 12.64 ήταν δικός της και το χρυσό μετάλλιο ανήκε στην Ελλάδα.
Η Πατουλίδου πανηγύρισε με όλη της την ψυχή, ενώ το στάδιο της Βαρκελώνης είχε σταματήσει για τη μεγαλύτερη έκπληξη των Αγώνων.
Εκείνη η κούρσα δεν χάρισε μόνο ένα χρυσό μετάλλιο. Δημιούργησε μία από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές του ελληνικού αθλητισμού και απέδειξε ότι η αποφασιστικότητα μπορεί να ξεπεράσει κάθε πρόβλεψη.
