Ελληνική Πολιτική
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη αφήνει την κοινωνική πρόνοια και τις οικογένειες με μόλις 545 μόνιμους κοινωνικούς λειτουργούς στους 332 δήμους της χώρας με αναλογίες που φτάνουν τον έναν επαγγελματία ανά 30.000 κατοίκους!
Μετά αποτρόπαιες ιστορίες όπως αυτή του δολοφονημένου βρέφους της Κυψέλης τα φιλικά προς την κυβέρνηση ΜΜΕ τις παίζουν για μέρες έως και εβδομάδες, ώστε να μην προσέχει το κοινό άλλες υποθέσεις όπως οι εξελίξεις στις υποκλοπές και η αγορά των ισραηλινών α/α συστημάτων με πάνω από 3 δισ. ευρώ.
Και όλοι μαζί πέφτουν από τα σύννεφα και λένε «μα η πρόνοια γνώριζε». Και που γνώριζε; Τι να κάνει ο ένας δύσμοιρος υπάλληλος; Πώς να επισκεφτεί και να ερευνήσει 30.000 άτομα, άρα και ίσως 10.000 οικογένειες;
Δεν είναι έλλειψη προσωπικού σε μια υπηρεσία δευτερεύουσα. Είναι κατάρρευση του πρώτου μηχανισμού που βλέπει κακοποίηση, φτώχεια, εγκατάλειψη ηλικιωμένων και παιδιά χωρίς προστασία.
Έτσι βγαίνουν τα «ματωμένα πλεονάσματα»: λιγότεροι άνθρωποι στο πεδίο, περισσότερα έσοδα στο ταμείο, λιγότερη φροντίδα εκεί όπου η ζωή ραγίζει.
Ένας κοινωνικός λειτουργός ανά δεκάδες χιλιάδες κατοίκους δεν προλαβαίνει ούτε να καταγράψει τα περιστατικά, πόσο μάλλον να τα θεραπεύσει.
Οι δήμοι γίνονται θυρίδες παραπόνων. Οι οικογένειες σε κρίση περιμένουν ραντεβού που δεν έρχονται.
Τα παιδιά μένουν εκτεθειμένα ώσπου μια υπόθεση να γίνει ειδησεογραφία.
Τότε η κυβέρνηση μιλά για «μεμονωμένο γεγονός» και για ενίσχυση που θα εξεταστεί.
Στο μεταξύ το κενό παραμένει μόνιμο, όπως μόνιμη είναι η άρνηση να μετατρέψει τις συμβάσεις και τις εξαγγελίες σε οργανικές θέσεις.
Η πρόνοια δεν είναι κόστος που πρέπει να συρρικνωθεί για να βγει το πρωτογενές πλεόνασμα.
Είναι υποχρέωση του κράτους. Όταν το Μαξίμου μετρά αναβαθμίσεις και παροχές της ΔΕΘ, αλλά δεν γεμίζει τα γραφεία των δήμων με επιστήμονες πρόνοιας, αποκαλύπτει την ιεράρχηση.
Προτεραιότητα έχει ο αριθμός που «λάμπει» στις Βρυξέλλες. Όχι το παιδί που χρειάζεται παρέμβαση πριν να είναι αργά.
Οι 545 μόνιμοι δεν επαρκούν ούτε για χαρτογράφηση αναγκών, ούτε για επιτόπιους ελέγχους, ούτε για συνοδεία δικαστικών υποθέσεων.
Η αναλογία 1 προς 30.000 είναι ομολογία εγκατάλειψης. Σε μια χώρα που μιλά διαρκώς για οικογένεια και δημογραφικό, το κράτος αφήνει την οικογένεια χωρίς επαγγελματία δίπλα της όταν καταρρέει.
Τα πλεονάσματα έχουν τιμή.
