Ελληνική Πολιτική
Υπεγράφη πριν από λίγο όπως αναμένονταν η διάτρητη «Ασπίδα του Αχιλλέα» και έτσι η κυβέρνηση μέσα σε ένα «θολό» περιβάλλον που οριοθετείται από τις μίζες και τις συνέπειες των υποκλοπών του Predator δίνει 3,035 δις ευρώ.
Η συμμορία των υποκλοπών του Predator «τσέπωσε» ακόμα μερικά δισ. και παίρνει τον έλεγχο της α/α άμυνας.
Η σημερινή υπογραφή της σύμβασης για την προμήθεια νέων αντιαεροπορικών (α/α) συστημάτων από το Ισραήλ, ύψους περίπου 3 δισεκατομμυρίων ευρώ, παρουσιάζεται ως μια κομβική αναβάθμιση δίνοντας ονομασίες όπως «ασπίδα του Αχιλλέα», του Οδυσσέα ή και του Μέγα Αλέξανδρου.
Τα συστήματα αυτά — ενδεικτικά αναφερόμενες πλατφόρμες όπως ο Barak MX, το SPYDER ή το David’s Sling υπόσχονται βεληνεκές και τεχνολογία αιχμής αλλά δεν είναι έτσι.
Η Πολεμική Αεροπορία και ο Στρατός Ξηράς διαθέτουν ήδη ένα από τα πυκνότερα και πολυεπίπεδα Α/Α δίκτυα στην Ευρώπη.
Διαθέτουμε Patriot (PAC-2), S-300 PMU-1, TOR-M1, Crotale NG, Hawk, καθώς και πλήθος ελαφρύτερων συστημάτων (Stinger, ASRAD). Το ερώτημα που τίθεται αμείλικτο είναι:
Ποιος ο επιχειρησιακός λόγος αγοράς επιπλέον στατικών συστημάτων αντιαεροπορικής άμυνας, όταν ήδη σημειώνεται κορεσμός σε αριθμούς; Άλλωστε είναι γνωστό και ιστορικά αποδεδειγμένο ότι η στατική άμυνα, από μόνη της, δεν κερδίζει πολέμους απλώς καθυστερεί την ήττα, ιδιαίτερα όταν ο αντίπαλος μπορεί να επιτεθεί με κορεσμό από drones, πυραύλους cruise και βαλλιστικά όπλα.
Kάτι το οποίο αποδείχτηκε περίτρανα και σήμερα για ακόμα μία φορά στην σημερινή ιρανική βαλλιστική επίθεση σε αμερικανικές βάσεις στην Ιορδανία όπου οι Αμερικανοί χρησιμοποίησαν περίπου 100 βλήματα Patriot για να την αντιμετωπίσουν και όχι με ιδιαίτερη επιτυχία αφού δύο ή τρία από αυτά πέτυχαν τον στόχο τους!
Αντί να διοχετεύσουμε αυτό το τεράστιο ποσό σε ξένες “δεξαμενές” και πορτοφόλια (και όχι μόνο) , η στρατηγική αξιοποίησή του ποσού αυτού θα μπορούσε να είχε μεταμορφώσει ριζικά την αμυντική μας φυσιογνωμία.
Συγκεκριμένα:
Ριζική αναβάθμιση των υπαρχόντων συστημάτων
Αντί νέων αγορών από το «ράφι», τα 3 δισ. θα μπορούσαν να διοχετευθούν στην πλήρη αναβάθμιση των Patriot, την την άμεση προμήθεια σύγχρονων βλημάτων GEM-T για την ανανέωση των αποθεμάτων PAC-2, αλλά και την απόκτηση βλημάτων PAC-3 MSE, τα οποία εκτοξεύουν τις αντιβαλλιστικές δυνατότητες και τετραπλασιάζουν την ισχύ πυρός ανά εκτοξευτή απέναντι σε επιθέσεις κορεσμού, αναβάθμιση ραντάρ και κέντρων ελέγχου, στον εκσυγχρονισμό των Crotale.
Aλλά ακόμη και των S-300 PMU-1 και TOR-M1 —όταν οι γεωπολιτικές συνθήκες επιτρέψουν την τεχνική τους υποστήριξη παρατείνοντας τον επιχειρησιακό τους κύκλο ζωής με κλάσμα του κόστους σε σχέση με την πλήρη αντικατάστασή τους από το μηδέν.
Μια τέτοια κίνηση θα αξιοποιούσε την ήδη υπάρχουσα εκπαίδευση, τα αποθέματα ανταλλακτικών και την υποδομή συντήρησης, χωρίς να προσθέτει νέο, ανομοιογενές υλικό που απαιτεί χρόνια ενσωμάτωσης.
Ενίσχυση της εγχώριας παραγωγικής βάσης
Αντί να αγοράζουμε έτοιμες λύσεις, θα μπορούσε να χρηματοδοτηθεί η πλήρης αδειοδότηση και ανάπτυξη του ASRAD HELLAS, προσαρμοσμένου στις ελληνικές επιχειρησιακές ανάγκες.
Με ένα μόνο μέρος των 3 δισ., μπορεί να αναζωογονηθεί η ελληνική αμυντική βιομηχανία, δημιουργώντας έναν βιώσιμο βραχίονα παραγωγής που σήμερα ατροφεί.
Να αποκτήσουμε δηλαδή δυνατότητα συντήρησης, επισκευής και σταδιακής κατασκευής κρίσιμων υποσυστημάτων, ώστε η Ελλάδα να πάψει να είναι έρμαιο των ξένων προμηθευτών όταν αυτοί καθυστερούν ή αρνούνται την υποστήριξη.
Δημιουργία Γραμμών Παραγωγής Drones & Αιωρούμενων Πυρομαχικών
Η εποχή του πολέμου ανήκει στις πλατφόρμες που «σκέφτονται». Με ένα κλάσμα του ποσού, θα μπορούσαν να λειτουργήσουν εγχώριες γραμμές παραγωγής για επιθετικά UAV (βαριά, τακτικά και μικρότερα drones), καθώς και για Loitering Munitions (Αιωρούμενα Πυρομαχικά), δίνοντας στις μονάδες «μάτι» και χτύπημα ακριβείας σε βάθος τακτικού επιπέδου.
Σήμερα η Τουρκία παράγει μαζικά drones και τα εξάγει, αποκτώντας ταυτόχρονα επιχειρησιακή εμπειρία και οικονομία κλίμακας.
Κατασκευή USV (Μη Επανδρωμένων Σκαφών Επιφανείας)
Η ναυτική ασφάλεια των νησιών απαιτεί ασύμμετρες λύσεις. Η ανάπτυξη ελληνικών USV -μικρών, ταχύτατων, με χαμηλό Η/Μ ίχνος- θα θωράκιζε τα παράλια με χαμηλό κόστος και μηδενικό ανθρώπινο ρίσκο.
Τα USV μπορούν να επιχειρούν σε ρόλους επιτήρησης, ανθυποβρυχιακού πολέμου, ηλεκτρονικού πολέμου ακόμη και πληγμάτων κατά στόχων επιφανείας.
Σε ένα νησιωτικό σύμπλεγμα σαν το δικό μας, ένας στόλος από 50-100 τέτοια σκάφη σε κάθε κύριο νησί είναι πολλαπλώς φθηνότερος και πιο ευέλικτος από μια καινούργια φρεγάτα, ενώ η απώλειά τους είναι αναλώσιμη, το πλήρωμα όχι.
Έρευνα & Παραγωγή Βαλλιστικών Πυραύλων
Το μεγαλύτερο κενό στην αποτροπή δεν είναι η αναχαίτιση, αλλά η απάντηση.
Η χρηματοδότηση εγχώριας έρευνας και ανάπτυξης (R&D) για την παραγωγή βαλλιστικών πυραύλων μέσου βεληνεκούς θα μετέτρεπε την Ελλάδα από καθαρό καταναλωτή άμυνας σε περιφερειακό παράγοντα ισορροπίας.
Η ύπαρξη ενός βαλλιστικού όπλου, αλλάζει τη λογική του αντιπάλου: Αναγκάζεται να υπολογίζει όχι μόνο τα F-16 και τα Patriot, αλλά και τον κίνδυνο ενός χτυπήματος σε βάθος που δεν μπορεί να αναχαιτιστεί εύκολα.
Αρκούσαν οι εκσυγχρονισμοί στο νυν οπλοστάσιο των α/α και όχι να αγοραστούν νέα και να δοθούν νέες μίζες για την συμμορία τoυ Predator που από ότι φαίνεται κρατάει την κυβέρνηση.
Η απόφαση να αναλάβει το Ισραήλ την αντιαεροπορική άμυνα της χώρας, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την συνωμοσία υποκλοπών και παρακολουθήσεων που ακούει στο όνομα «Predator».
Κεντρικό και κοινό πρόσωπο σε αυτή την συμφωνία είναι ο ιδρυτής της εταιρείας Kestrel SA, o Σταύρος Κομνόπουλος (στην μέση της φωτό) ο οποίος τυγχάνει και αντιπρόσωπος της ισραηλινής Rafael Advanced Defense Systems και Aeronautics Defense Systems, στην Ελλάδα.
Είναι ο ίδιος άνθρωπος που «εγκατέστησε» την ομάδα του επίσης ισραηλινού συστήματος υποκλοπών και παρακολουθήσεων Predator στην Ελλάδα το 2020!
Ο Σ.Κομνόπουλος είχε υπηρετήσει τη θητεία του στο ΕΑΤ – ΕΣΑ και βρισκόταν κοντά στον υπουργό Αθλητισμού της Επταετίας, Κώστα Ασλανίδη.
Σήμερα, όχι απλώς ανήκει στην παρακρατική ομάδα των ξένων πρακτόρων που εγκατέστησαν και λειτουργούσαν το σύστημα Predator αλλά το χρησιμοποίησε για να παρακολουθήσει την στρατιωτική και πολιτική ηγεσία της χώρας που εμπλέκονταν με την προμήθεια των ισραηλινών όπλων από την κυβέρνηση Νετανιάχου.
Πλέον μία μόνο χώρα, όχι μόνο αποκτά τον έλεγχο της ελληνικής αντιαεροπορικής άμυνας αλλά και το στρατηγικό βάθος που ήθελε καθώς ότι θα «βλέπουν» τα συστήματα αυτά τα ίδια ακριβώς πράγματα θα «βλέπουν» και στο Ισραήλ.
