Νέα επιστημονική μελέτη, εξετάζει το ενδεχόμενο μιας αποστολή «πήγαινε-έλα» προς τον πλανήτη Άρη που θα μπορούσε να ολοκληρωθεί σε μόλις 153 ημέρες.

Η πρόταση βασίζεται στη μελέτη της τροχιάς ενός αστεροειδούς και ανοίγει το ενδεχόμενο να μειωθεί σημαντικά η διάρκεια του ταξιδιού προς τον Κόκκινο Πλανήτη, για τους αστροναύτες που θα επιχειρήσουν ένα τόσο απαιτητικό και ριψοκίνδυνο εγχείρημα.

Σήμερα, η μετάβαση προς τον Άρη διαρκεί συνήθως από επτά έως δέκα μήνες, ανάλογα με τη σχετική θέση των πλανητών. Η απόσταση μεταξύ της Γης και του Άρη δεν είναι σταθερή, καθώς και οι δύο κινούνται σε ελλειπτικές τροχιές γύρω από τον Ήλιος.

Καθοριστικό ρόλο παίζει το φαινόμενο της «αντίθεσης του Άρη», το οποίο εμφανίζεται περίπου κάθε 26 μήνες, όταν η Γη τοποθετείται ανάμεσα στον Ήλιο και τον Κόκκινο Πλανήτη. Σε αυτή τη φάση, οι δύο πλανήτες βρίσκονται στην ελάχιστη δυνατή απόσταση και οι διαστημικές αποστολές αξιοποιούν αυτό το «παράθυρο» για εκτοξεύσεις.

Η νέα μελέτη, με επικεφαλής τον Marcelo de Oliveira Souza από το κρατικό πανεπιστήμιο του Northern Rio de Janeiro, επικεντρώνεται στην αρχική τροχιά του αστεροειδούς 2001 CA21.

Ο συγκεκριμένος αστεροειδής ακολουθεί μια τροχιά που τέμνει τόσο τη Γη όσο και τον Άρη. Τα πρώτα μοντέλα για την πορεία του δείχνουν μια ιδιαίτερα ελλειπτική διαδρομή, η οποία θα μπορούσε να αξιοποιηθεί ως «οδικός χάρτης» για πιο σύντομα διαστημικά ταξίδια.

Μελετώντας τα επόμενα χρονικά «παράθυρα» εκτόξευσης (2027, 2029 και 2031), οι επιστήμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι μόνο το 2031 προσφέρει την κατάλληλη ευθυγράμμιση για μια αποστολή μετ’ επιστροφής που θα μπορούσε να ολοκληρωθεί σε περίπου πέντε μήνες.

Το σενάριο των 153 ημερών για αποστολή προς τον Άρη:

Αναχώρηση από τη Γη: 20 Απριλίου 2031
Άφιξη στον Άρη: 23 Μαΐου
Διάρκεια παραμονής: 30 ημέρες
Αναχώρηση από τον Άρη: 22 Ιουνίου
Επιστροφή στη Γη: 20 Σεπτεμβρίου

Οι ίδιοι οι ερευνητές περιγράφουν το συγκεκριμένο σχέδιο ως «ακραίο», καθώς προϋποθέτει τεράστιες ενεργειακές απαιτήσεις και απόλυτα ακριβή συγχρονισμό. Ωστόσο, παρουσιάζουν και μια πιο ρεαλιστική εκδοχή, με διάρκεια περίπου 226 ημερών, η οποία θα μπορούσε να καταστεί εφικτή μελλοντικά, αξιοποιώντας προηγμένα συστήματα πρόωσης, όπως η πυρηνική θερμική τεχνολογία.