Καθηγητής Β.Αμπράμοβιτς: «Αδύνατο οι αστροναύτες του Artemis II να επέζησαν από τις ζώνες Van Allen»

Ο Καθηγητής Dr. Velimir Abramović υποστηρίζει ότι είναι αδύνατο το πλήρωμα της αποστολής Artemis II να επέζησε κατά τη διέλευσή του από τις ζώνες Van Allen.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η ακτινοβολία (ιδιαίτερα η ισχυρή γάμμα ακτινοβολία) είναι τόσο υψηλή σε εκείνη την περιοχή, που ούτε οι αστροναύτες θα μπορούσαν να επιβιώσουν, ούτε η κάψουλα διαθέτει την απαιτούμενη θωράκιση για τέτοια επίπεδα ακτινοβολίας.

Prof. Dr. Velimir Abramović – It is impossible that the crew of Artemis II survived the Van Allen belt, because no one can survive that much radiation, nor could that capsule have such plating that could protect them from such high-intensity gamma radiation. It was a show for the… pic.twitter.com/nL1FCxVtck

— Rick Armstrongs executor 📎 (@RickArmstrong11) April 19, 2026

Ο καθηγητής ισχυρίζεται ότι πρόκειται για ένα στημένο σόου για το κοινό, και ότι η κάψουλα με το πλήρωμα εκτοξεύθηκε από αεροπλάνο σε τροχιά, ενώ τα πλάνα της «προσθαλάσσωσης» γυρίστηκαν ξεχωριστά.

«Αν το πλήρωμα του Artemis II είχε διασχίσει τις ζώνες Van Allen μέσα σε μια συμβατική κάψουλα, δεν θα μιλούσαμε για επίτευγμα. Θα μιλούσαμε για κάτι αδύνατο. Απλό και ξεκάθαρο.

Έχει ήδη εξηγηθεί πάρα πολλές φορές τι είναι οι ζώνες Van Allen. Δεν είναι δύο δακτύλιοι σε σχήμα ντόνατ με κενά από τα οποία μπορείς να περάσεις.

Αυτή η εικόνα είναι λάθος. Δεν ταιριάζει με το πώς συμπεριφέρεται ένα πραγματικό ενεργειακό πεδίο. Αυτό που υπάρχει είναι μια πλήρης τοροειδής δομή, τοποθετημένη πάνω στη μαγνητόσφαιρα, που τυλίγεται γύρω από ολόκληρο τον πλανήτη. Κλειστή. Λειτουργώντας σε πολλαπλές συχνότητες ταυτόχρονα.

Οι άνθρωποι εξακολουθούν να σκέφτονται την θωράκιση όπως σκέφτονται ένα άρμα μάχης. Περισσότερο πάχος. Περισσότερο μέταλλο. Περισσότερα στρώματα. Περισσότερο γυαλί. Περισσότερη μάζα μεταξύ του σώματος και αυτού που προέρχεται από έξω. Αυτή η λογική λειτουργεί για τα επίγεια πράγματα. Λειτουργεί για μια μηχανή που λειτουργεί στο ίδιο περιβάλλον προσπαθώντας να αντισταθεί. Δεν ισχύει εδώ.

Μια συμβατική κάψουλα δεν διασχίζει αυτό το φράγμα ενισχύοντας το κύτος. Δεν το διασχίζει πυκνώνοντας τα τοιχώματά του. Δεν το διασταυρώνει με την κλασική μηχανική. Έχει δηλωθεί ξεκάθαρα: για να βγείτε από εκεί, πρέπει να αλλάξετε τη συχνότητα ολόκληρου του συστήματος, του σκάφους και όλων όσων βρίσκονται μέσα σε αυτό. Χρειάζεστε πλήρη τοροειδή ηλεκτρομαγνητική εμβύθιση. Ένα πεδίο που αλλάζει τον τρόπο που αλληλεπιδράτε με το περιβάλλον.

Χωρίς αυτό, δεν υπάρχει διέξοδος.

Αυτή δεν είναι δευτερεύουσα λεπτομέρεια. Είναι το θεμέλιο. Εάν το όχημα συνεχίσει να υπάρχει εντός του ίδιου τρισδιάστατου εύρους που περιέχει το φράγμα, παραμένει ευάλωτο σε αυτό. Μπορείτε να προσθέσετε υλικό, στρώματα, συμβατική τεχνολογία, εξακολουθείτε να βρίσκεστε στο ίδιο επίπεδο όπου κυριαρχεί αυτό το φράγμα.

Έχει περιγραφεί ακόμη και τι θα συνέβαινε: αποπροσανατολισμός, λάμψεις φωτός, έντονες ηλεκτρομαγνητικές παρεμβολές, σοβαρές ζημιές. Αυτό δεν είναι μια ήπια ενόχληση. Είναι μια άμεση ασυμβατότητα με αυτό το περιβάλλον εάν εισέλθετε σε αυτό όπως κάνει ένας πύραυλος.

Έπειτα υπάρχει το σώμα. Πάντα παραβλεπόμενο. Σαν το πλήρωμα να ήταν αδρανές φορτίο. Το ανθρώπινο σώμα δεν είναι ανεξάρτητο από το περιβάλλον του. Είναι συνδεδεμένο με τη συχνότητα, με την αντίληψη, με το DNA. Έχει επαναληφθεί ότι το DNA αντανακλά τη συνείδηση, ότι ο εγκέφαλος μεταφράζει, ότι το περιβάλλον καθορίζει τον τρόπο έκφρασης της βιολογίας. Έτσι, το να βάζουμε σώματα μέσα σε μια κάψουλα και να τα εκτοξεύουμε ενάντια σε ένα βαθμωτό φράγμα σαν να ήταν απλώς ένα μετρήσιμο πρόβλημα «ακτινοβολίας» είναι σαν να χάνουμε εντελώς αυτό που συμβαίνει.»