Ιστορία
Στις 29 Μαΐου 1453, μετά από 53 ημέρες σκληρής πολιορκίας, η Κωνσταντινούπολη έπεσε στα χέρια των Οθωμανών.
Ήταν η ημέρα που έσβησε η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, χίλια εκατόν είκοσι τρία χρόνια μετά την ίδρυσή της από τον Μέγα Κωνσταντίνο.
Η τελευταία πολιορκία
Ο 21χρονος σουλτάνος Μωάμεθ Β’ ο Πορθητής είχε ορκιστεί να κατακτήσει την Πόλη. Διέθετε τεράστιο στρατό περίπου 80.000–100.000 ανδρών, τεράστια πυροβόλα (μεταξύ αυτών και την περίφημη «Βασιλίσσα» των 1.200 κιλών) και τον πλήρη έλεγχο της θάλασσας μετά την κατάληψη του Βοσπόρου.
Απέναντί του, ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ΙΑ’ Παλαιολόγος υπερασπιζόταν την Πόλη με μόλις 7.000–8.000 μαχητές (Βυζαντινούς, Γενουάτες και Βενετούς).
Παρόλα αυτά, η άμυνα ήταν ηρωική. Οι Βυζαντινοί, με επικεφαλής τον Ιταλό στρατηγό Ιωάννη Ιουστινιάνη, απέκρουσαν επανειλημμένες εφόδους.
Η νύχτα της 28ης προς 29ης Μαΐου
Στις 28 Μαΐου, ο Κωνσταντίνος συγκέντρωσε τους υπερασπιστές στην Αγία Σοφία. Τελέστηκε η τελευταία χριστιανική Λειτουργία στην ιστορική εκκλησία.
Την ίδια νύχτα, ο αυτοκράτορας έκανε τον γύρο των τειχών, ενθαρρύνοντας τους άνδρες του.Τα ξημερώματα της 29ης Μαΐου ξεκίνησε η τελική γενική έφοδος.
Μετά από σκληρές μάχες, οι Οθωμανοί κατάφεραν να μπουν από την Κερκόπορτα (μικρή πόρτα που είχε μείνει ανοιχτή) και να υψώσουν τη σημαία τους στα τείχη.
Ο θάνατος του Κωνσταντίνου
Όταν είδε ότι όλα είχαν χαθεί, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος πέταξε τα αυτοκρατορικά του σύμβολα, φώναξε «Δεν μπορεί να ζει αυτοκράτορας όταν η Πόλη πέφτει!» και όρμησε στη μάχη.
Ο τελευταίος αυτοκράτορας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας βρήκε ηρωικό θάνατο μαζί με τους πιστούς του. Το σώμα του δεν βρέθηκε ποτέ.
Οι συνέπειες
Η Άλωση σήμανε το οριστικό τέλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Χιλιάδες κάτοικοι σφαγιάστηκαν ή πουλήθηκαν ως σκλάβοι.
Η Αγία Σοφία μετατράπηκε σε τζαμί. Εκατομμύρια Έλληνες βρέθηκαν υπό οθωμανική κυριαρχία για σχεδόν τέσσερις αιώνες.
Ωστόσο, η Πόλη δεν χάθηκε μόνο στρατιωτικά. Χάθηκε και πολιτιστικά. Μαζί της χάθηκε ένας ολόκληρος κόσμος – η τελευταία συνέχεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.29 Μαΐου 1453.
Μια ημερομηνία που κάθε Έλληνας κουβαλάει βαθιά μέσα του. Μια ημερομηνία πόνου, ηρωισμού και ακατάλυτης μνήμης.
Η Κωνσταντινούπολη, η Βασιλεύουσα, δεν ήταν απλώς μια πόλη. Ήταν η καρδιά του Ελληνισμού. Και η καρδιά αυτή, ακόμα και σιωπηλή, συνεχίζει να χτυπά μέσα μας.
