Το παραπάνω απόσπασμα, μαζί με τις παραλλαγές του, έχει ακουστεί άπειρες φορές σε συζητήσεις ανθρώπων που έρχονται σιγά-σιγά σε επαφή με μια από τις κορυφαίες περιόδου του κινηματογράφου, τη δεκαετία του ’70.

Μια εποχή που χάρισε στον κόσμο μερικά αριστουργήματα τα οποία συμπεριλαμβάνονται σε κάθε λίστα τύπου «100 ταινίες που πρέπει να δεις πριν πεθάνεις» αλλά κι ένα ηθοποιό που άφησε ανεξίτηλο το σημάδι του -όχι μόνο με τις ερμηνείες του σε κάποιες από αυτές- μα και διαμορφώνοντας με την σιωπηλή επιρροή του το ταλέντο «ιερών τεράτων» της υποκριτικής.