Μια νέα επιστημονική μελέτη φέρνει στο φως μια άγνωστη πτυχή της ανθρώπινης ιστορίας, υποστηρίζοντας ότι πριν από χιλιάδες χρόνια ο πλανήτης φιλοξενούσε πολύ περισσότερες γλώσσες από όσες υπάρχουν σήμερα.

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι η ανθρωπότητα πέρασε μια πραγματική «χρυσή εποχή» γλωσσικής ποικιλομορφίας, η οποία χάθηκε σταδιακά με την ανάπτυξη των μεγάλων κρατών και αυτοκρατοριών.

Σύμφωνα με τη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Science, πριν από περίπου 12.000 χρόνια υπήρχαν 4.500 έως 6.200 διαφορετικές γλώσσες, παρότι ο παγκόσμιος πληθυσμός δεν ξεπερνούσε τα πέντε εκατομμύρια ανθρώπους.

Οι μικρές και απομονωμένες κοινότητες επέτρεπαν στις γλώσσες να εξελίσσονται ανεξάρτητα η μία από την άλλη.

Με την εξάπλωση της γεωργίας, μεταξύ 10.000 και 3.000 ετών πριν από σήμερα, δημιουργήθηκαν μόνιμοι οικισμοί και μεγαλύτερες κοινωνίες.

Αντί όμως να περιοριστεί η γλωσσική ποικιλία, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι αρχικά αυξήθηκε θεαματικά, καθώς οι κοινότητες παρέμεναν απομονωμένες για πολλές γενιές και ανέπτυσσαν τις δικές τους γλωσσικές ιδιαιτερότητες.

Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι το διάστημα από το 1000 π.Χ. έως το 1000 μ.Χ. αποτέλεσε την κορύφωση αυτής της εξέλιξης.

Εκείνη την εποχή ενδέχεται να ομιλούνταν από 20.000 έως και 75.000 διαφορετικές προφορικές και νοηματικές γλώσσες, αριθμός που αποτελεί τον μεγαλύτερο στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού.

Η εικόνα άρχισε να αλλάζει με την άνοδο ισχυρών αυτοκρατοριών, όπως η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η δυναστεία των Χαν στην Κίνα και αργότερα τα αραβοϊσλαμικά κράτη.

Οι επίσημες γλώσσες έγιναν απαραίτητες για τη διοίκηση, το εμπόριο και τη νομοθεσία, με αποτέλεσμα πολλές μικρότερες τοπικές γλώσσες να εγκαταλειφθούν ή να απορροφηθούν.

Η παρακμή επιταχύνθηκε μετά το 1500 μ.Χ., όταν η αποικιοκρατία, η παγκοσμιοποίηση του εμπορίου και η τυποποιημένη εκπαίδευση ενίσχυσαν ακόμη περισσότερο την επικράτηση λίγων κυρίαρχων γλωσσών.

Σήμερα υπολογίζεται ότι στον κόσμο μιλιούνται περίπου 7.500 γλώσσες, αριθμός σημαντικά μικρότερος σε σχέση με το παρελθόν. Οι ερευνητές τονίζουν ότι μαζί με κάθε γλώσσα που χάνεται εξαφανίζεται και ένα μοναδικό κομμάτι πολιτισμού, γνώσης και παράδοσης, το οποίο δεν μπορεί πλέον να ανακτηθεί.