Ιστορία
Σαν σήμερα 25 Αυγούστου 1972, πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα η τελευταία εκτέλεση θανατοποινίτη, με τον Βασίλη Λυμπέρη να οδηγείται στο εκτελεστικό απόσπασμα στο Ηράκλειο της Κρήτης, έχοντας καταδικαστεί για τον εμπρησμό του σπιτιού της οικογένειάς του στο Χαλάνδρι.
Από τη φωτιά έχασαν τη ζωή τους η σύζυγός του, τα δύο παιδιά του και η πεθερά του.
Η υπόθεση είχε προκαλέσει τεράστια αναστάτωση στην ελληνική κοινωνία και λίγους μήνες αργότερα ο Λυμπέρης βρέθηκε αντιμέτωπος με την εσχάτη των ποινών.
Η νύχτα που κατέληξε σε οικογενειακή τραγωδία
Ο Λυμπέρης βρισκόταν σε διάσταση με τη σύζυγό του και είχε έντονη αντιπαράθεση με την πεθερά του.
Την περίοδο εκείνη ζούσε μόνος στην Αθήνα και είχε έρθει σε επαφή με τον Παύλο Αγγελόπουλο. Σύμφωνα με όσα αποκαλύφθηκαν στη συνέχεια, του μίλησε για την πρόθεσή του να σκοτώσει την πεθερά του και ζήτησε τη βοήθειά του.
Τη νύχτα της 4ης Ιανουαρίου 1972, οι δύο άνδρες, μαζί με τον Θεόδωρο Καπρέτσο, πήγαν στο σπίτι της οικογένειας στο Χαλάνδρι. Μαζί τους είχαν δοχεία με βενζίνη.
Ο Λυμπέρης και ο Αγγελόπουλος μπήκαν στο σπίτι, ενώ ο Καπρέτσος παρέμεινε έξω.
Η φωτιά εξαπλώθηκε γρήγορα. Η σύζυγος του Λυμπέρη προσπάθησε να αντιδράσει, όμως δεν κατάφερε να σώσει τα παιδιά της. Η ίδια, τα δύο παιδιά και η μητέρα της εγκλωβίστηκαν στις φλόγες.
Η σύλληψη και η ομολογία
Αρχικά ο Λυμπέρης επιχείρησε να αρνηθεί οποιαδήποτε συμμετοχή.
Για τα εγκαύματα που έφερε υποστήριξε ότι προκλήθηκαν από ατύχημα, όταν εξερράγη γκαζάκι την ώρα που έφτιαχνε καφέ.
Η έρευνα, όμως, αποκάλυψε την εμπλοκή του και τελικά ομολόγησε.
Κατά τη διάρκεια της νοσηλείας της, η σύζυγός του είχε επίσης υποδείξει τον ίδιο ως υπεύθυνο για την πυρκαγιά.
Η καταδίκη σε θάνατο
Η δίκη έγινε τον Μάιο του 1972.
Το δικαστήριο έκρινε τον Λυμπέρη και τον Αγγελόπουλο ένοχους για τις τέσσερις ανθρωποκτονίες και τους επέβαλε την ποινή του θανάτου.
Ο Λυμπέρης, μάλιστα, είχε δηλώσει μετά τη σύλληψή του ότι δεν επιθυμούσε να συνεχίσει να ζει, καθώς θεωρούσε ότι είχε καταστρέψει την οικογένειά του.
Την παραμονή της εκτέλεσής του ζήτησε να γράψει ένα τελευταίο γράμμα στη μητέρα του.
Σε αυτό της ζητούσε ουσιαστικά συγχώρεση και την καλούσε να δείξει υπομονή μπροστά στην τραγωδία.
Το ξημέρωμα της 25ης Αυγούστου
Τα ξημερώματα της 25ης Αυγούστου 1972, ο Λυμπέρης ενημερώθηκε ότι η ώρα της εκτέλεσης είχε φτάσει.
Λίγο μετά τις 5 το πρωί μεταφέρθηκε στο πεδίο βολής της Σχολής Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού, στην περιοχή «Δύο Αοράκια» του Ηρακλείου.
Εκεί τον περίμενε το στρατιωτικό εκτελεστικό απόσπασμα.
Ο Λυμπέρης ζήτησε να του δέσουν τα μάτια και οδηγήθηκε στο σημείο όπου θα εκτελούνταν η απόφαση.
Μετά την ομοβροντία των όπλων διαπιστώθηκε ο θάνατός του.
Ήταν ο τελευταίος θανατοποινίτης που εκτελέστηκε στην Ελλάδα.
Η θανατική ποινή μετά τη χούντα
Ο δεύτερος καταδικασμένος σε θάνατο για την ίδια υπόθεση, ο Παύλος Αγγελόπουλος, δεν εκτελέστηκε. Η ποινή του ανεστάλη λόγω της ηλικίας του κατά τον χρόνο του εγκλήματος και στη συνέχεια μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη.
Μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, οι θανατικές ποινές στην Ελλάδα έπαψαν να εφαρμόζονται και μετατράπηκαν σε ισόβια κάθειρξη.
Έτσι, η 25η Αυγούστου 1972 έμεινε στην ελληνική ιστορία ως η ημέρα κατά την οποία πραγματοποιήθηκε η τελευταία εκτέλεση θανατοποινίτη στη χώρα.
