Ιστορία
Η Πομπηία έμεινε θαμμένη κάτω από τα υλικά της έκρηξης του Βεζούβιου το 79 μ.Χ. και μαζί της διατηρήθηκε ένα εντυπωσιακό στιγμιότυπο της καθημερινής ζωής των Ρωμαίων. Ανάμεσα στα κτίρια που αποκαλύφθηκαν βρίσκεται και το περίφημο Lupanar, το γνωστότερο κτίριο της πόλης που έχει ταυτοποιηθεί ως οίκος ανοχής.
Και το εσωτερικό του απέχει πολύ από τη χλιδή που θα μπορούσε να φανταστεί κάποιος.
Πίσω από τις πόρτες υπήρχαν μικροσκοπικά δωμάτια
Οι χώροι ήταν στενοί και λιτοί. Σε αρκετά δωμάτια υπήρχαν υπερυψωμένες πέτρινες κλίνες, πάνω στις οποίες πιθανότατα τοποθετούνταν στρώματα ή υφάσματα.
Η έλλειψη πολυτέλειας δείχνει ότι επρόκειτο περισσότερο για έναν πρακτικό χώρο παρά για κάποιον πολυτελή χώρο διασκέδασης.
Αυτό που έκανε όμως το Lupanar διάσημο ήταν όσα βρίσκονταν πάνω από τις εισόδους των δωματίων.
Οι τοιχογραφίες που σόκαραν τους νεότερους Ευρωπαίους
Στους τοίχους διατηρήθηκαν ερωτικές παραστάσεις ζευγαριών σε διαφορετικές στάσεις.
Η ακριβής λειτουργία τους εξακολουθεί να συζητείται. Έχει προταθεί ότι λειτουργούσαν σαν ένα είδος «καταλόγου», όμως δεν υπάρχει βεβαιότητα ότι οι πελάτες επέλεγαν υπηρεσίες κοιτάζοντας τις εικόνες.
Σε κάθε περίπτωση, αποκαλύπτουν πόσο διαφορετικά αντιμετωπιζόταν η σεξουαλική εικονογραφία στη ρωμαϊκή κοινωνία.
Και στους τοίχους υπήρχαν… μηνύματα πελατών
Η Πομπηία έχει διατηρήσει χιλιάδες γκράφιτι.
Ανάμεσά τους υπάρχουν ερωτικές δηλώσεις, καυχήματα, προσβολές και εξαιρετικά προσωπικά σχόλια.
Με άλλα λόγια, οι τοίχοι λειτουργούσαν κάποιες φορές περίπου όπως ένα αρχαίο κοινωνικό δίκτυο: ο καθένας μπορούσε να αφήσει το μήνυμά του.
Γιατί ονομάστηκε Lupanar;
Η λατινική λέξη lupa σημαίνει κυριολεκτικά «λύκαινα», αλλά χρησιμοποιούνταν επίσης ως όρος για γυναίκες που ασκούσαν πορνεία.
Από εκεί προέρχεται η ονομασία lupanar για τον οίκο ανοχής.
Δεν ήταν όμως όλα τα «ερωτικά δωμάτια» οίκοι ανοχής
Εδώ χρειάζεται μια σημαντική διάκριση.
Οι αρχαιολόγοι έχουν βρει ερωτικές παραστάσεις σε πολλά κτίρια της Πομπηίας. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε σπίτι με τέτοιες εικόνες ήταν οίκος ανοχής.
Η ρωμαϊκή τέχνη περιλάμβανε πολύ πιο ανοιχτά ερωτικά και φαλλικά μοτίβα από αυτά που θεωρήθηκαν αποδεκτά σε μεταγενέστερες ευρωπαϊκές κοινωνίες.
Και ίσως αυτό είναι το πραγματικά εντυπωσιακό στοιχείο: πίσω από τις πόρτες της αρχαίας Πομπηίας δεν αποκαλύφθηκε απλώς η ιστορία του σεξ.
Αποκαλύφθηκε ένας κόσμος με εντελώς διαφορετικά όρια για το τι μπορούσε να εμφανίζεται δημόσια και τι έπρεπε να παραμένει κρυφό.
