
O Mike Tyson είτε έχει θερμούς οπαδούς είτε ακόμα θερμότερους εχθρούς. Δεν μπορείς να τον κατατάξεις σε μια μέτρια κατάσταση, γιατί πάντοτε ήταν μια ακραία προσωπικότητα.
Προσωπικά ήμουν πάντα οπαδός του Εβάντερ Χόλιφιλντ τον οποίο θεωρώ τον καλύτερο τεχνικά μιλώντας, πυγμάχο των τελευταίων 30 ετών. Αντιπαθούσα τον Τάισον αλλά με τα χρόνια αυτό άλλαξε. Είχε το δικό του μεγαλείο και κατάφερε τόσα πολλά αν και κοντύτερος από όλους τους αντιπάλους του (όπως και ο Χόλιφιλντ ήταν ελαφρύτερος σχεδόν από όλους τους αντιπάλους, άλλωστε είχε ξεκινήσει πρώτα να είναι παγκόσμιος πρωταθλητής στα ελαφρά βαρέα βάρη).
Όλοι οι πυγμάχοι έχουν μια συγκεκριμένη κίνηση που τους βγαίνει τόσο τέλεια ώστε να είναι το δικό τους «finishing», αυτό που τους δίνει το νοκ άουτ.
Ο Μάικ είχε έναν καταπληκτικό συνδυασμό 1-2-3 με τελευταίο κτύπημα να είναι ψηλό άπερκατ στο σαγόνι (στον πάνω όρωφο δηλαδή). Αναρίθμητες φορές κέρδισε έτσι. Το ότι ήταν κοντύτερος από τους αντιπάλους του και η σωματοδομή του τον βοήθαγαν απείρως σε αυτό.
Όμως αυτό που όλοι θα θυμόμαστε είναι η «χορογραφία» του με τον Ντόνι Γιέν στο Ιπ Μαν 3 στην μεταξύ τους μονομαχία.
Καταπληκτική! Αλλά βέβαια «χορογραφία». Μην έχουν αυταπάτες όσοι κάνουν παραδοσιακές πολεμικές τέχνες. Δεν υπάρχει καμία πιθανότητα επιβίωσης απέναντι σε έναν πυγμάχο τύπου Μάικ Τάισον ή Εβάντερ Χόλιφιλντ εκτός αν κρατάτε πιστόλι.