
Με μια ιδιαίτερα συγκινητική ανάρτηση αποχαιρέτησε τον Γιώργο Μαζωνάκη η Φωτεινή Λαμπρίδη, ανατρέχοντας στα πρώτα χρόνια της γνωριμίας τους στην Polygram και αποκαλύπτοντας μια συνεργασία που είχαν αρχίσει να σχεδιάζουν, αλλά δεν πρόλαβε να πραγματοποιηθεί.
Η στιχουργός περιγράφει τον Γιώργο Μαζωνάκη ως έναν άνθρωπο με ιδιαίτερη ευαισθησία και παιδική καρδιά, θυμούμενη την εποχή που και οι δύο βρίσκονταν στα πρώτα τους επαγγελματικά βήματα.
Παρότι εργάζονταν σε διαφορετικά τμήματα της δισκογραφικής εταιρείας, εκείνος στο τμήμα της ποπ και εκείνη στο label του έντεχνου τραγουδιού, ο τραγουδιστής περνούσε συχνά από το γραφείο τους και συζητούσε μαζί τους.
«Δεν μας έκρυβε τίποτα, ούτε τις δεύτερες σκέψεις του», γράφει χαρακτηριστικά η Φωτεινή Λαμπρίδη, περιγράφοντας έναν νέο καλλιτέχνη που, όπως θυμάται, «είχε καρδιά μικρού παιδιού».
Ανάμεσα στις αναμνήσεις που μοιράστηκε είναι και η ιστορία ενός κόκκινου σαλιού. Ο Γιώργος Μαζωνάκης το ήθελε από τα χρόνια της Polygram, όμως τότε εκείνη δεν του το είχε δώσει.
Χρόνια αργότερα, περίπου έναν χρόνο πριν, όταν έμαθε ότι ο τραγουδιστής θα συνεργαζόταν με τον Φοίβο στην «Ταράτσα», αποφάσισε να τον επισκεφθεί και τελικά του χάρισε το σάλι που θυμόταν από τα νεανικά τους χρόνια.
«Εκεί είπαμε πως θα κάνουμε τραγούδια και με ποιους συνθέτες. Του άρεσε ο Μάλαμας, είπε», αναφέρει στην ανάρτησή της.
Το σχέδιο άρχισε μάλιστα να οργανώνεται μαζί με τον παραγωγό Κώστα Καλημέρη, επίσης γνώριμο συνεργάτη από την εποχή της Polygram. Ωστόσο, η συνεργασία δεν πρόλαβε να πάρει σάρκα και οστά.
Ιδιαίτερη συγκίνηση προκαλεί η αναφορά της στην τελευταία συζήτηση που είχε με τον Γιώργο Μαζωνάκη.
Όπως θυμάται, ο τραγουδιστής της είχε πει:
«Δεν έχω πει ακόμα ένα τραγούδι που να εκφράζει τι συμβαίνει μέσα στον άνδρα όταν πονάει».
Ήταν, σύμφωνα με τη Φωτεινή Λαμπρίδη, η τελευταία φράση που της είπε. Οι δυο τους δεν πρόλαβαν να συναντηθούν ξανά και να συνεχίσουν τη συζήτηση για τα τραγούδια που είχαν οραματιστεί.
«Δεν καταφέραμε να τα ξαναπούμε. Ξεκουράσου τώρα από όλους κι από όλα, πουλάκι μου», έγραψε κλείνοντας την ανάρτησή της, αποχαιρετώντας έναν άνθρωπο που γνώρισε στα πρώτα του βήματα και με τον οποίο, αρκετά χρόνια αργότερα, είχε αρχίσει να σχεδιάζει μια νέα δημιουργική συνάντηση.