Lifestyle
Ο Δημήτρης Καλλιβωκάς, ένας από τους πιο αγαπητούς ηθοποιούς που ανέδειξε η Φίνος Φιλμ, προχώρησε σε μια ιδιαίτερα συγκινητική εξομολόγηση για την κατάσταση της υγείας του.
Όπως ανέφερε, αισθάνεται έντονη κόπωση και δυσκολία στην καθημερινότητά του, εξηγώντας ότι δεν επιθυμεί πλέον να περνά το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας σε αναπηρικό καροτσάκι. Σε ηλικία 97 ετών, δήλωσε χαρακτηριστικά πως δεν τον απασχολεί πλέον η παράταση της ζωής του και πως θα ήθελε να φύγει ήρεμα.
Παράλληλα, θυμήθηκε με νοσταλγία στιγμές από το παρελθόν με τη σύζυγό του, Ιωάννα, αναφέροντας πως κάθε Πάσχα επισκέπτονταν το εξοχικό τους στην Τήνο, όπου περνούσαν όμορφες στιγμές μαζί, ψήνοντας και απολαμβάνοντας τη θάλασσα χέρι-χέρι. Όπως είπε, πλέον και οι δύο δεν έχουν τη δυνατότητα να κάνουν αυτό το ταξίδι, όμως δεν θέλει να παραπονιέται, εκφράζοντας απλώς την επιθυμία του να φύγει από τη ζωή με γαλήνη.
Κλείνοντας, ανέφερε ότι οι περισσότεροι από τους παλιούς του γνωστούς είτε έχουν φύγει από τη ζωή είτε έχουν απομακρυνθεί, σημειώνοντας πως πλέον το τηλέφωνό του δεν χτυπά σχεδόν ποτέ και ότι οι μόνοι που επικοινωνούν μαζί του είναι ο ανιψιός του και ο δημοσιογράφος.
Παράλληλα, αποκάλυψε ότι έχει μεταφέρει τη σύζυγό του σε ίδρυμα της Παναγίας στην Τήνο, εκφράζοντας την επιθυμία να παραμείνουν μαζί μέχρι το τέλος, όπως – όπως είπε – είναι το θέλημα του Θεού.
Τα τελευταία χρόνια, η σύζυγός του αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας και είχε χάσει πλήρως την όρασή της, γεγονός που οδήγησε τον ηθοποιό να τη μεταφέρει αρχικά σε ίδρυμα στην Αθήνα, ώστε να λαμβάνει την απαραίτητη φροντίδα.
Έτσι, ήρθε σε συνεννόηση με το ίδρυμα της εκκλησίας της Παναγίας Τήνου και η σύζυγός του μεταφέρθηκε εκεί. Όπως εξήγησε, η απόφαση ήταν κοινή, καθώς δεν μπορούσε να βρίσκεται ο ίδιος στο νησί και εκείνη στην Αθήνα. Τόνισε μάλιστα ότι επιθυμία του είναι να παραμείνουν μαζί μέχρι το τέλος, υπογραμμίζοντας πόσο σημαντικό είναι να έχει κανείς τον άνθρωπό του δίπλα του.
Όπως περιέγραψε, φροντίζει να την επισκέπτεται σχεδόν καθημερινά, εκφράζοντας τη συγκίνησή του για τη χαρά που δείχνει κάθε φορά που τον βλέπει. Οι στιγμές αυτές, όπως λέει, είναι γεμάτες τρυφερότητα, με τους δύο τους να περνούν ώρες μαζί, συζητώντας και θυμούμενοι το παρελθόν.
Παράλληλα, παραδέχθηκε ότι η απώλεια της όρασης είναι μια ιδιαίτερα δύσκολη κατάσταση, που καθιστά κάποιον εξαρτημένο από άλλους. Τόνισε επίσης ότι, λόγω των δικών του κινητικών δυσκολιών, δεν μπορούσε πλέον να της προσφέρει τη φροντίδα που χρειαζόταν, γεγονός που κατέστησε αναγκαία τη μεταφορά της σε ειδική δομή.
