
Η αίσθηση ότι το ασανσέρ κινείται «στη λάθος κατεύθυνση» κάνοντας την διαδρομή να φαίνεται… αιωνιότητα δεν είναι σύμπτωση, αλλά εξηγείται από τη στατιστική και τη λειτουργία των ανελκυστήρων.
Το φαινόμενο είχε απασχολήσει ήδη από τη δεκαετία του 1950 τους φυσικούς Τζορτζ Γκάμοφ και Μάρβιν Στερν, οι οποίοι παρατήρησαν ότι τις περισσότερες φορές ο ανελκυστήρας φτάνει κινούμενος αντίθετα από την επιθυμητή κατεύθυνση.
Σύμφωνα με το Scientific American, η εξήγηση δεν σχετίζεται μόνο με τον Νόμο του Μέρφι ή με την ανθρώπινη αντίληψη, αλλά με τη γεωμετρία και τη ροή των κινήσεων μέσα στο κτίριο.
Συγκεκριμένα, σε ψηλούς ορόφους, τα ασανσέρ περνούν συχνότερα ανεβαίνοντας πριν κατέβουν, ενώ στους χαμηλούς συμβαίνει το αντίθετο.
Έτσι, η πιθανότητα να συναντήσει κάποιος πρώτα έναν ανελκυστήρα που κινείται αντίθετα από την επιθυμία του είναι μεγαλύτερη.
Σε θεωρητικά παραδείγματα, όπως ένα κτίριο πολλών ορόφων με έναν μόνο ανελκυστήρα, η πιθανότητα αυτή γίνεται ακόμη πιο έντονη.
Παρότι σε βάθος χρόνου οι ανοδικές και καθοδικές διαδρομές εξισορροπούνται, η τυχαία χρονική στιγμή που καλείται το ασανσέρ δημιουργεί αυτή την εντύπωση.
Συμπερασματικά, δεν πρόκειται για κακή τύχη, αλλά για μαθηματικά πιθανά μοτίβα λειτουργίας.