Γιατί μερικοί άνθρωποι μπορούν να κουνήσουν τα αυτιά τους και άλλοι όχι

Ένα μικρό ποσοστό ανθρώπων έχει τη δυνατότητα να κινεί συνειδητά τα αυτιά του, μια ικανότητα που για τους περισσότερους μοιάζει σχεδόν «υπερδύναμη».

Στην πραγματικότητα, όλοι διαθέτουμε τους απαραίτητους μύες για την κίνηση των αυτιών, όμως δεν μπορούν όλοι να τους ελέγξουν εκούσια.

Υπολογίζεται ότι περίπου 10% έως 20% των ανθρώπων μπορούν να κουνήσουν τα αυτιά τους με τη θέλησή τους. Η διαφορά δεν βρίσκεται, επομένως, στην ύπαρξη ή μη των συγκεκριμένων μυών, αλλά κυρίως στον βαθμό στον οποίο μπορούν να ενεργοποιηθούν συνειδητά.

Οι μύες που κρύβονται πίσω από την κίνηση

Γύρω από το εξωτερικό αυτί υπάρχουν μικροί μύες, γνωστοί ως ωτιαίοι μύες. Μεταξύ αυτών είναι ο πρόσθιος, ο άνω και ο οπίσθιος ωτιαίος μυς, οι οποίοι συνδέουν το αυτί με τις γύρω περιοχές του κρανίου και του τριχωτού της κεφαλής.

Στον άνθρωπο οι συγκεκριμένοι μύες θεωρούνται σε μεγάλο βαθμό υπολειμματικοί, καθώς δεν χρησιμοποιούνται πλέον για τον εντοπισμό των ήχων στον ίδιο βαθμό που χρησιμοποιούνται από πολλά ζώα.

Ένας σκύλος, για παράδειγμα, μπορεί να μετακινεί τα αυτιά του προς διαφορετικές κατευθύνσεις, βοηθώντας τον να εντοπίζει καλύτερα από πού προέρχεται ένας ήχος. Οι άνθρωποι, αντίθετα, βασιζόμαστε κυρίως στην κίνηση του κεφαλιού και του σώματός μας για να προσανατολιστούμε προς μια ηχητική πηγή.

Γιατί κάποιοι μπορούν να τα κουνήσουν;

Η ικανότητα φαίνεται να συνδέεται κυρίως με τον νευρολογικό έλεγχο των συγκεκριμένων μυών. Σε ορισμένους ανθρώπους υπάρχει μεγαλύτερη δυνατότητα συνειδητής ενεργοποίησής τους, επιτρέποντας την κίνηση των αυτιών κατά βούληση.

Παράλληλα, φαίνεται να υπάρχει και γενετική προδιάθεση, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η ικανότητα καθορίζεται αποκλειστικά από τα γονίδια.

Η εξάσκηση μπορεί επίσης να παίξει ρόλο. Ορισμένοι άνθρωποι αναφέρουν ότι, με προσπάθεια και συγκέντρωση στους μύες γύρω από τα αυτιά, κατάφεραν σταδιακά να αποκτήσουν μεγαλύτερο έλεγχο και να προκαλούν μικρές κινήσεις.

Ένα «κατάλοιπο» της εξέλιξης

Το κούνημα των αυτιών αποτελεί ουσιαστικά ένα μικρό παράθυρο σε ένα χαρακτηριστικό που έχει διατηρηθεί από την εξελικτική μας ιστορία. Οι μύες εξακολουθούν να υπάρχουν, παρότι η λειτουργία τους έχει περιοριστεί σημαντικά σε σχέση με άλλα θηλαστικά.

Έτσι, κάθε φορά που κάποιος καταφέρνει να κουνήσει τα αυτιά του, δεν κάνει κάτι που οι υπόλοιποι άνθρωποι στερούνται ανατομικά. Απλώς έχει καταφέρει να ενεργοποιήσει συνειδητά ένα σύστημα μυών που στους περισσότερους παραμένει σχεδόν αδρανές.