Αυτός είναι ο «πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο» που έγινε αντικείμενο επιστημονικής μελέτης: Tι αποκαλύπτει

Ο Γιόνγκεϊ Μίνγκιουρ Ρίνποτσε, Θιβετιανός βουδιστής μοναχός, έχει ωστόσο «τραβήξει» το ενδιαφέρον των επιστημόνων για τον τρόπο με τον οποίο ο εγκέφαλός του ανταποκρίνεται στα θετικά συναισθήματα.

Εξετάσεις του εγκεφάλου του έχουν δείξει ιδιαίτερα αυξημένη δραστηριότητα στον αριστερό προμετωπιαίο φλοιό, περιοχή που έχει συνδεθεί με συναισθήματα όπως η χαρά και ο ενθουσιασμός. Σε μία από τις μελέτες, όταν ήταν 41 ετών, ο εγκέφαλός του φάνηκε να παρουσιάζει χαρακτηριστικά που αντιστοιχούσαν σε μικρότερη ηλικία.

Loading ...

Ο ίδιος, πάντως, δεν αντιμετωπίζει την ευτυχία ως έναν μόνιμο στόχο που κατακτάται και στη συνέχεια διατηρείται για πάντα. Αντίθετα, θεωρεί ότι αποτελεί δεξιότητα που μπορεί να καλλιεργηθεί μέσα από καθημερινή εξάσκηση.

Ο Μίνγκιουρ υποστηρίζει ότι η σύγχρονη ζωή μάς προσφέρει αμέτρητους τρόπους για να αποφεύγουμε τη δυσφορία. «Όταν αρχίζουμε να νιώθουμε μοναξιά, ανολοκλήρωτοι ή βαρεμάρα, προστατευόμαστε με ό,τι βρούμε μπροστά μας, ένα παγωτό, το κινητό, έναν καφέ», εξηγεί.

Κατά την άποψή του, όμως, η λύση δεν βρίσκεται στην άμεση απόδραση από αυτά τα συναισθήματα. «Το σημαντικό είναι να καθίσουμε μαζί τους, να τα αγκαλιάσουμε ως μονοπάτι προς εξερεύνηση», σημειώνει.

Μία από τις πιο καθοριστικές εμπειρίες της ζωής του ήρθε το 2011, όταν εγκατέλειψε το μοναστήρι του και αποφάσισε να ζήσει ως περιπλανώμενος γιόγκι. Λίγες εβδομάδες αργότερα αρρώστησε σοβαρά και βρέθηκε εξαντλημένος και ανήμπορος.

Παρότι η εμπειρία ήταν ιδιαίτερα δύσκολη, ο ίδιος τη θεωρεί σημαντικό μάθημα για την αποδοχή της αβεβαιότητας και την εγκατάλειψη της ανάγκης να ελέγχουμε τα πάντα.

Δεν θεωρεί, πάντως, ότι κάποιος χρειάζεται να περάσει μια τόσο ακραία δοκιμασία. «Ειδικά σήμερα, η σύγχρονη ζωή είναι γεμάτη περιπέτεια», λέει, εξηγώντας ότι ακόμη και μια μικρή αλλαγή στην καθημερινότητα μπορεί να μας βοηθήσει να εξοικειωθούμε με το καινούργιο.

Για τον Μίνγκιουρ, ο διαλογισμός δεν είναι απαραίτητα συνδεδεμένος με ένα απολύτως ήσυχο περιβάλλον. Μάλιστα, παραδέχεται ότι όταν πρωτοδιδάχθηκε διαλογισμό, βαρέθηκε.

«Έλεγα, σήμερα αναπνοή, αύριο πάλι αναπνοή, όλη την υπόλοιπη εβδομάδα αναπνοή, αυτό είναι χαζό», θυμάται.

Με τον χρόνο, όμως, άλλαξε προσέγγιση. «Μπορείς να κάνεις τα πάντα υποστήριξη για τον διαλογισμό, μπορείς να διαλογίζεσαι οπουδήποτε, με οτιδήποτε», αναφέρει.

Η ιδέα είναι ακόμη και οι περισπασμοί να μετατρέπονται σε μέρος της άσκησης: από τη μουσική και τους ήχους της φύσης μέχρι την κίνηση στον δρόμο ή έναν έντονο θόρυβο.

Ένα ακόμη στοιχείο που θεωρεί σημαντικό είναι η καλλιέργεια της ευγνωμοσύνης. Δεν χρειάζεται, όπως λέει, να πρόκειται για κάτι μεγάλο.

«Εκτιμώ που έχω αισθήσεις, που υπάρχει μια στέγη πάνω από το κεφάλι μου, που έχω έστω έναν ή δύο φίλους ή συγγενείς», εξηγεί.

Στόχος είναι να μάθει κανείς να παρατηρεί τις μικρές θετικές στιγμές της καθημερινότητας και να μην θεωρεί δεδομένα όσα ήδη διαθέτει.

Ο ίδιος έχει μιλήσει ανοιχτά και για τις κρίσεις πανικού που αντιμετώπισε όταν ήταν νεότερος. Όταν ζήτησε από τον πατέρα του να του δείξει πώς να τις αντιμετωπίζει, η συμβουλή που έλαβε ήταν να μην προσπαθεί να τις καταπολεμήσει.

«Μην παλεύεις. Πρώτον, γιατί αν παλεύεις ο πανικός γίνεται πιο δυνατός», θυμάται.

Παρομοιάζει, μάλιστα, τον πανικό με ένα σύννεφο καταιγίδας και την επίγνωση με τον ουρανό. «Ένα σύννεφο καταιγίδας δεν μπορεί να αλλάξει τη φύση του ουρανού, έρχεται και μετά φεύγει», σημειώνει.

Σε μια στιγμή έντονης αγωνίας, προτείνει την επιστροφή στις απλές αισθήσεις: τη θερμοκρασία του χώρου, τους ήχους γύρω μας και την αίσθηση του σώματος.

Για τον Μίνγκιουρ, η διαρκής αναζήτηση της ευτυχίας μπορεί τελικά να οδηγήσει σε μεγαλύτερη δυσαρέσκεια. «Οι άνθρωποι συχνά σκέφτονται, θα είμαι ευτυχισμένος αν κερδίσω περισσότερα χρήματα, αν μετακομίσω σε άλλη χώρα, αν πάρω αυτή τη δουλειά ή αν κερδίσω το λαχείο», αναφέρει.

Όπως εξηγεί, τέτοιες αλλαγές μπορεί να προσφέρουν προσωρινή ικανοποίηση, όμως δεν μεταμορφώνουν απαραίτητα τη βασική μας κατάσταση.

«Αν όμως εξασκείς την αναπνοή, την αγάπη και τη συμπόνια, μπορείς με τον καιρό να μετακινήσεις αυτό το σημείο εκκίνησης», υποστηρίζει.

Ανάλογη είναι η προσέγγισή του και απέναντι στον θυμό. «Όταν εμφανίζεται το φως, η πάχνη λιώνει αυτόματα, χωρίς πάλη», λέει, χρησιμοποιώντας την εικόνα του ηλιακού φωτός για να περιγράψει την επίγνωση.

Η συμβουλή του είναι να μην προσπαθούμε αμέσως να εξαφανίσουμε τον θυμό, αλλά να τον παρατηρούμε και να μένουμε για λίγο μαζί του. «Μόλις τον πιάσεις, έχεις επιλογή, μπορεί να μεταμορφωθεί», σημειώνει.

Για τον ίδιο, τελικά, η ουσιαστική ικανοποίηση δεν βρίσκεται αποκλειστικά σε όσα αποκτούμε ή καταναλώνουμε, αλλά και στη σύνδεση με τους άλλους και στη βοήθεια που προσφέρουμε. Η ευτυχία, όπως την αντιλαμβάνεται, δεν είναι ένας προορισμός αλλά μια καθημερινή πρακτική.