Πρόσωπα
Η Μέριλιν Μονρόε ήταν ήδη ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του Χόλιγουντ όταν, το 1954, κάθισε απέναντι από έναν Έλληνα δημοσιογράφο για μια συνέντευξη που έμελλε να αποκαλύψει μια πλευρά της εντελώς διαφορετική από εκείνη που γνώριζε το κοινό.
Ο άνθρωπος που κατάφερε να συνομιλήσει μαζί της ήταν ο Αλέκος Λιδωρίκης, δημοσιογράφος και θεατρικός συγγραφέας, ο οποίος είχε γνωρίσει τη Μονρόε αρκετά χρόνια νωρίτερα, το 1947, όταν εκείνη βρισκόταν ακόμη στην αρχή της πορείας της.
Όταν τη συνάντησε ξανά, η εικόνα είχε αλλάξει δραματικά. Η νεαρή γυναίκα που γνώριζε είχε πλέον γίνει παγκόσμιο κινηματογραφικό είδωλο. Ο ίδιος, όμως, υποστήριξε ότι πίσω από τη διάσημη σταρ έβλεπε κάτι διαφορετικό.
«Δεν είναι η Μέριλιν Μονρόε. Είναι ένα κοριτσάκι. Αυτό είναι το μυστικό της», έγραψε χαρακτηριστικά ο Λιδωρίκης.
Η παρατήρησή του αποτέλεσε ουσιαστικά το κλειδί για ολόκληρη τη συνέντευξη. Γιατί η Μονρόε που εμφανίζεται μέσα από τις απαντήσεις της δεν μιλά σαν μια γυναίκα που έχει κατακτήσει τα πάντα. Μιλά σαν ένας άνθρωπος που εξακολουθεί να ψάχνει την ευτυχία.
«Ίλιγγος» η ζωή στην κορυφή
Ο Λιδωρίκης θέλησε αρχικά να μάθει πώς αισθανόταν η Μονρόε απέναντι στην ξαφνική τεράστια επιτυχία της.
Η απάντησή της ήταν μία λέξη: «Ίλιγγος».
Και εξήγησε τι σήμαινε για εκείνη αυτή η αίσθηση:
«Κάτι που σε ζαλίζει και προσπαθείς να κρατήσεις την ισορροπία σου, για να μη χαθείς μέσα στο ξεφρένιασμα της φαντασίας σου, που τρέχει προς τα πιο τολμηρά όνειρα».
Η φράση αυτή αποτύπωνε τον τρόπο με τον οποίο βίωνε τη δημοσιότητα. Η επιτυχία δεν ήταν μόνο χαρά. Ήταν και μια κατάσταση που μπορούσε να σε παρασύρει.
Ο Έλληνας δημοσιογράφος προσπάθησε στη συνέχεια να περάσει από τη δημόσια εικόνα στην προσωπική της ζωή και τη ρώτησε αν ήταν πραγματικά ευτυχισμένη.
Η απάντηση ήταν ξεκάθαρη: «Όχι… Δεν είμαι απόλυτα ευτυχισμένη».
Η Μονρόε εξήγησε πως θα ήθελε να έχει περισσότερο χρόνο για πράγματα που δεν είχαν καμία σχέση με τη δόξα και το σινεμά.
«Θα ήθελα να είχα περισσότερο καιρό στη διάθεσή μου για να διαβάζω, για να μπορέσω να αισθανθώ ποια μπορεί να είναι η βαθύτερη σοφία του ανθρώπου», είπε.
Η αγάπη πάνω από τη δόξα
Η συζήτηση με τον Λιδωρίκη στράφηκε στη συνέχεια στον έρωτα και στις προσωπικές σχέσεις.
Η Μονρόε δεν έκρυψε ότι εξακολουθούσε να αναζητά τον άνθρωπο με τον οποίο θα μπορούσε να είναι πραγματικά ευτυχισμένη.
«Δεν έχω απελπισθεί καθόλου. Κρατώ ορθάνοιχτα τα μάτια μου και διαρκώς τον αναζητώ», είπε.
Για εκείνη, η πραγματική ευτυχία δεν μπορούσε να αγοραστεί ούτε με χρήματα ούτε με την επιτυχία.
Όταν ο Λιδωρίκης τη ρώτησε πού πίστευε ότι βρίσκεται η αληθινή ευτυχία, η απάντησή της ήταν χαρακτηριστική:
«Μονάχα ένας άλλος άνθρωπος – ούτε τα πλούτη, ούτε οι δόξες, ούτε οι θρίαμβοι της ματαιοδοξίας – μπορεί να μεταδώσει το ρίγος της αγάπης».
Πίσω από τη λαμπερή εικόνα της κινηματογραφικής σταρ υπήρχε, επομένως, μια γυναίκα που αναζητούσε κάτι πολύ πιο απλό: έναν άνθρωπο που θα μπορούσε να αγαπήσει και να την αγαπήσει.
«Θα ήθελα να είχα γεννηθεί στον τόπο σας»
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το σημείο της συνέντευξης στο οποίο ο Λιδωρίκης τη ρώτησε για την Ελλάδα.
Η απάντηση της Μονρόε εξέπληξε τον Έλληνα δημοσιογράφο: «Θα ήθελα να είχα γεννηθεί στον τόπο σας».
Στη συνέχεια εξήγησε τι ήταν αυτό που την εντυπωσίαζε στους Έλληνες:
«Είναι ωραίοι οι Έλληνες. Δεν εννοώ πάντοτε στη μορφή, αν και τα μάτια όλων σπιθίζουν τόσο παράξενα και τόσο… λάγνα».
Και συνέχισε:
«Μ’ αρέσει το θάρρος και η ξενοιασιά τους, η διάθεσή τους να αγωνίζονται πάντοτε για το καλύτερο, έστω κι αν πρόκειται να τσακισθούν σε μια προσπάθεια δύσκολη».
Η Μονρόε δεν μιλούσε, μάλιστα, μόνο θεωρητικά για τους Έλληνες. Η Ελλάδα συνδεόταν στο μυαλό της με μια προσωπική ανάμνηση από τα δύσκολα χρόνια της παιδικής της ηλικίας.
Όταν βρισκόταν στο ορφανοτροφείο του Λος Άντζελες, είχε γνωρίσει ένα ελληνόπουλο. Το αγόρι μάζευε κοχύλια και όστρακα και η ίδια, επηρεασμένη από την εικόνα του, του είχε δώσει ένα όνομα από την αρχαία ελληνική μυθολογία:
«Τον είχα βγάλει “Απόλλωνα”».
Η ανάμνηση είχε παραμείνει ζωντανή μέσα της. Όπως διηγήθηκε στον Λιδωρίκη, το αγόρι την είχε κάποτε φιλήσει και στη συνέχεια οι δρόμοι τους χώρισαν.
«Με είχε φιλήσει μια φορά… Μετά χαθήκαμε… Φαντάζομαι πώς θα είναι τώρα πια ένας τέλειος και ωραίος άνδρας…», θυμήθηκε.
Η Μονρόε επέστρεψε ξανά στο θέμα, λέγοντας στον Έλληνα δημοσιογράφο:
«Εγώ τους Έλληνες τους αγαπώ πολύ. Και σε όσα κείμενα τους διάβασα σε μετάφραση, αλλά και σαν ανθρώπους με σάρκα και οστά».
Το όνειρο που δεν είχε σχέση με το Χόλιγουντ
Ίσως η πιο αποκαλυπτική απάντηση της συνέντευξης ήρθε όταν ο Λιδωρίκης τη ρώτησε τι ήθελε να κάνει στο μέλλον.
Η Μονρόε δεν μίλησε για περισσότερη δόξα, μεγαλύτερους ρόλους ή περισσότερα χρήματα.
Αντίθετα, αποκάλυψε ότι ονειρευόταν κάποια στιγμή να αφήσει πίσω της το Χόλιγουντ.
«Η επιθυμία μου είναι να κάνω μερικές εξαιρετικές ταινίες και έπειτα ν’ αποσυρθώ για να κάνω… παιδιά», είπε.
Η απάντηση αυτή αποκαλύπτει πόσο διαφορετική ήταν η προσωπική της εικόνα από τον μύθο που είχε ήδη δημιουργηθεί γύρω από το όνομά της.
Για εκατομμύρια ανθρώπους ήταν η απόλυτη σταρ. Για την ίδια, όμως, η επιτυχία δεν φαινόταν να αποτελεί τελικό προορισμό.
Το μήνυμα της Μονρόε στους θαυμαστές της
Πριν ολοκληρωθεί η συνέντευξη, ο Αλέκος Λιδωρίκης της ζήτησε να στείλει ένα μήνυμα στους εκατομμύρια θαυμαστές της.
Η απάντησή της ήταν χαρακτηριστική και αρκετά διαφορετική από ένα συνηθισμένο μήνυμα μιας σταρ της εποχής.
«Πέστε τους ότι, αν δεν μπορούν να κάνουν κάτι το σοφό, να περιορισθούν στο να θαυμάζουν και να απολαμβάνουν τη γυναικούλα ή τη φιλενάδα τους, που ασφαλώς θα αξίζει κάτι περισσότερο».
Και συνέχισε:
«Τότε ας κλείσουν τα μάτια τους λίγο… ας είναι τρυφεροί μαζί τους κι ας συλλογίζονται εμένα».
Πριν αποχωρήσει, η Μονρόε φρόντισε να επαναλάβει στον Έλληνα δημοσιογράφο την ιδιαίτερη συμπάθειά της για τη χώρα του:
«Ξέρετε ότι οι Έλληνες μ’ αρέσουν πάρα πολύ».
Η φράση αυτή έμεινε ως ένα από τα χαρακτηριστικά σημεία μιας συνέντευξης που δεν περιορίστηκε στη ζωή μιας διάσημης ηθοποιού, αλλά αποκάλυψε μια πιο προσωπική πλευρά της.
Οκτώ χρόνια αργότερα
Η συνάντηση του Αλέκου Λιδωρίκη με τη Μέριλιν Μονρόε πραγματοποιήθηκε το 1954. Οκτώ χρόνια αργότερα, στις 5 Αυγούστου 1962, ο κόσμος θα πληροφορούνταν τον θάνατό της.
Η Μονρόε ήταν μόλις 36 ετών.
Η συνέντευξη του Έλληνα δημοσιογράφου παραμένει ιδιαίτερη ακριβώς επειδή καταγράφει τη Μονρόε σε μια περίοδο κατά την οποία βρισκόταν στο απόγειο της δημοτικότητάς της, αλλά η ίδια μιλούσε περισσότερο για όσα της έλειπαν παρά για όσα είχε αποκτήσει.
Μιλώντας στον Λιδωρίκη, δεν εμφανίζεται μόνο ως το σύμβολο του Χόλιγουντ. Εμφανίζεται ως μια γυναίκα που δήλωνε ότι δεν ήταν απόλυτα ευτυχισμένη, αναζητούσε την αγάπη, ήθελε να διαβάζει περισσότερο, αγαπούσε την Ελλάδα και τους Έλληνες και ονειρευόταν μια ημέρα να εγκαταλείψει τα φώτα του κινηματογράφου για να δημιουργήσει οικογένεια.
Η συνέντευξη αυτή περιλαμβάνεται στο έργο του Αλέκου Λιδωρίκη «Μίλησα με Μορφές του Αιώνα μας», δίνοντας μια σπάνια ελληνική ματιά στη γυναίκα πίσω από τον παγκόσμιο μύθο της Μέριλιν Μονρόε.
