Travel
Υπάρχει κάτι ιδιαίτερο στα παλιά πέτρινα γεφύρια της Ελλάδας.
Δεν είναι μόνο οι καμάρες, η αρχιτεκτονική τους ή το τοπίο που τα περιβάλλει. Είναι κυρίως οι ιστορίες που κουβαλούν: άνθρωποι που τα έχτισαν με κόπο, ποτάμια που άλλοτε τα απείλησαν και άλλοτε τα ανέδειξαν, εμπορικοί δρόμοι, χωριά που ενώθηκαν και θρύλοι που πέρασαν από γενιά σε γενιά.
Από την Ήπειρο και τη Μακεδονία μέχρι την Αρκαδία, ξεχωρίζουμε οκτώ χαρακτηριστικά γεφύρια που αξίζει να γνωρίσουμε.
Το Γεφύρι της Πλάκας
Χτισμένο πάνω στον Άραχθο, το Γεφύρι της Πλάκας αποτελεί ένα από τα πιο εντυπωσιακά πέτρινα γεφύρια της Ηπείρου και το μεγαλύτερο μονότοξο των Βαλκανίων. Η σημερινή του μορφή συνδέεται με την κατασκευή του 19ου αιώνα και την παραδοσιακή τέχνη των Ηπειρωτών μαστόρων.
Η ιστορία του είναι γεμάτη ανατροπές. Υπήρξε σημείο-σύνορο κατά την οθωμανική περίοδο, ενώ τον Φεβρουάριο του 1944 συνδέθηκε με τη συμφωνία μεταξύ ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και ΕΔΕΣ. Το 2015 κατέρρευσε εξαιτίας μεγάλης πλημμύρας του Αράχθου, για να αποκατασταθεί λίγα χρόνια αργότερα.
Το Γεφύρι της Άρτας
Ίσως το πιο διάσημο ελληνικό γεφύρι χάρη στο δημοτικό τραγούδι και τον θρύλο του πρωτομάστορα. Η σημερινή κατασκευή χρονολογείται στις αρχές του 17ου αιώνα και εκτείνεται σε μήκος περίπου 142 μέτρων.
Το γεφύρι αποτελείται από επτά καμάρες και για αιώνες αποτέλεσε σημαντικό πέρασμα πάνω από τον Άραχθο. Η παράδοση, βέβαια, είναι εκείνη που του έδωσε τη μοναδική του θέση στη λαϊκή φαντασία, με την ιστορία της γυναίκας του πρωτομάστορα να αποτελεί έναν από τους πιο γνωστούς ελληνικούς θρύλους.
Η Πορτίτσα των Γρεβενών
Στην είσοδο του φαραγγιού της Πορτίτσας, κοντά στο Σπήλαιο Γρεβενών, βρίσκεται ένα από τα πιο χαρακτηριστικά γεφύρια της Δυτικής Μακεδονίας.
Η πέτρινη κατασκευή χρονολογείται περίπου στο 1743 και γεφυρώνει τον Βενέτικο, παραπόταμο του Αλιάκμονα. Το δίτοξο γεφύρι έχει μήκος περίπου 34 μέτρα και ύψος 7,80 μέτρα, ενώ το σκηνικό γύρω του με τους απόκρημνους βράχους κάνει την εικόνα πραγματικά εντυπωσιακή.
Το Γεφύρι της Κόνιτσας
Πάνω από τον Αώο, στην είσοδο του φαραγγιού της Κόνιτσας, δεσπόζει ένα από τα χαρακτηριστικότερα έργα της ηπειρώτικης γεφυροποιίας.
Κατασκευάστηκε το 1870-71 από περίπου 50 μαστόρους, με επικεφαλής τον πρωτομάστορα Ζιώγα Φρόντζο από την Πυρσόγιαννη. Το μονότοξο γεφύρι έχει άνοιγμα περίπου 35,6 μέτρα και ύψος 19,25 μέτρα. Η κατασκευή του χρηματοδοτήθηκε κυρίως από δωρεές, με σημαντική συνεισφορά του Γιαννιώτη Ιωάννη Λούλη.
Το Καλογερικό ή Γεφύρι του Πλακίδα
Στο Ζαγόρι, κοντά στους Κήπους, βρίσκεται ένα από τα πιο φωτογραφημένα γεφύρια της Ηπείρου. Το Καλογερικό ξεχωρίζει για τις τρεις καμάρες του και την ιδιαίτερη καμπύλη της κατασκευής του.
Χτίστηκε το 1814 με πρωτοβουλία του ηγουμένου Σεραφείμ της Μονής του Προφήτη Ηλία στη Βίτσα. Αργότερα επισκευάστηκε από τους αδελφούς Πλακίδα, από τους οποίους πήρε και τη δεύτερη ονομασία του.
Το Γεφύρι της Βωβούσας
Στην καρδιά της Βοβούσας, πάνω από τον Αώο, βρίσκεται ένα από τα πιο χαρακτηριστικά γεφύρια του Ανατολικού Ζαγορίου.
Χτίστηκε το 1748 με έξοδα του Αλέξιου Μίσιου από το Μονοδένδρι και για πολλές γενιές η οικογένειά του είχε αναλάβει τη συντήρησή του. Με μεγάλο μονότοξο άνοιγμα και ύψος περίπου 11 μέτρων, συνδυάζει την παραδοσιακή πέτρα με το καταπράσινο τοπίο της Πίνδου.
Το Γεφύρι του Κόκκορου
Ένα ακόμη στολίδι του Ζαγορίου είναι το Γεφύρι του Κόκκορου, το οποίο χτίστηκε περίπου το 1750 πάνω από τον Βοϊδομάτη.
Η αρχική του ονομασία ήταν Γεφύρι του Νούτσου, από τον άνθρωπο που χρηματοδότησε την κατασκευή του. Αργότερα επικράτησε το όνομα Κόκκορου, προς τιμήν του Γρηγόρη Κόκκορου, ο οποίος ανέλαβε σημαντική επισκευή του το 1910. Το μονότοξο γεφύρι, με ύψος περίπου 13 μέτρα, βρίσκεται σε ένα από τα πιο εντυπωσιακά τοπία του Ζαγορίου.
Το Γεφύρι του Ατσίχολου
Στην Αρκαδία, το Γεφύρι του Ατσίχολου περνά πάνω από τον Λούσιο και αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της παραδοσιακής πελοποννησιακής γεφυροποιίας.
Η ακριβής ημερομηνία κατασκευής του δεν είναι γνωστή, εκτιμάται όμως ότι δημιουργήθηκε τον 19ο αιώνα από μαστόρους των Λαγκαδίων. Η θέση του είναι ίσως το μεγαλύτερο πλεονέκτημά του: βρίσκεται μέσα σε πυκνή βλάστηση και πάνω από τα ορμητικά νερά του Λούσιου, δημιουργώντας ένα σκηνικό που εντυπωσιάζει ιδιαίτερα όσους προσεγγίζουν το σημείο από το ποτάμι.
