Μια αρχαιολογική έρευνα στο σπήλαιο Cloggs, στη νοτιοανατολική Αυστραλία, φέρνει νέα στοιχεία για τις τελετουργικές και πνευματικές πρακτικές των αυτόχθονων GunaiKurnai, οι οποίες φαίνεται πως διατηρήθηκαν για χιλιάδες χρόνια.

Τα ευρήματα δείχνουν ότι η παρουσία συγκεκριμένων φυτικών υλικών στο εσωτερικό του σπηλαίου δεν ήταν αποτέλεσμα φυσικής μεταφοράς, αλλά συνδεόταν με ανθρώπινη δραστηριότητα.

Η μελέτη δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Frontiers in Environmental Archaeology από τη δρ Elle Grono του Εθνικού Πανεπιστημίου Αυστραλίας και τον καθηγητή Bruno David του Πανεπιστημίου Monash, σε συνεργασία με την κοινότητα GunaiKurnai.

Τι αποκάλυψαν τα φυτικά κατάλοιπα

Οι ερευνητές μελέτησαν φυτόλιθους, μικροσκοπικές δομές πυριτίου που σχηματίζονται μέσα στους φυτικούς ιστούς και μπορούν να διατηρηθούν στο έδαφος για πολύ μεγάλες χρονικές περιόδους.

Το εύρημα αποκτά ιδιαίτερη σημασία επειδή στο σκοτεινό εσωτερικό του Cloggs δεν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες για να αναπτυχθούν φυτά. Επομένως, η παρουσία των φυτόλιθων υποδεικνύει ότι φυτικό υλικό μεταφέρθηκε στο σπήλαιο από ανθρώπους.

Η ανάλυση έδειξε ότι περίπου το 97% των φυτόλιθων προερχόταν από συγκεκριμένες ομάδες χλόης, κυρίως Pooideae και Panicoideae, ενώ σε μικρότερο ποσοστό εντοπίστηκαν Chloridoideae. Πρόκειται για είδη που μπορούν να προσαρμοστούν σε σχετικά ξηρές συνθήκες.

Δεν μετέφεραν μόνο σπόρους

Ένα από τα στοιχεία που παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι ότι οι ερευνητές εκτιμούν πως οι άνθρωποι δεν έφερναν στο σπήλαιο απλώς μεμονωμένα τμήματα φυτών.

Τα ευρήματα παραπέμπουν στη μεταφορά ολόκληρων φυτών, μαζί με τις ρίζες, τα στελέχη, τα άνθη αλλά και τμήματα που δεν ήταν κατάλληλα για κατανάλωση.

Η επιλογή αυτή διαφοροποιείται από την απλή συλλογή τροφής, καθώς οι άνθρωποι φαίνεται πως μετέφεραν συγκεκριμένη φυτική ύλη στο εσωτερικό του σπηλαίου, παρά το γεγονός ότι υπήρχαν πολλά διαφορετικά είδη φυτών στο περιβάλλον.

Μια παράδοση με διάρκεια χιλιάδων ετών

Τα στοιχεία από το Cloggs συνδέονται με μια πολύ μακρά περίοδο ανθρώπινης δραστηριότητας στην περιοχή και προσφέρουν νέα δεδομένα για τον τρόπο με τον οποίο οι GunaiKurnai χρησιμοποιούσαν το σπήλαιο.

Η συστηματική μεταφορά συγκεκριμένων φυτών σε έναν χώρο όπου αυτά δεν μπορούσαν να αναπτυχθούν φυσικά ενισχύει την άποψη ότι το σπήλαιο είχε ιδιαίτερη πνευματική και τελετουργική σημασία.

Η μελέτη προσθέτει έτσι ένα ακόμη κομμάτι στο παζλ της αρχαιολογικής έρευνας στην Αυστραλία, αποκαλύπτοντας πτυχές της σχέσης των αυτόχθονων πληθυσμών με το φυσικό περιβάλλον και τις πρακτικές που διατηρήθηκαν μέσα στον χρόνο.