
Μπορεί η Σαχάρα και ο Αμαζόνιος να απέχουν περισσότερα από 2.500 χιλιόμετρα, όμως οι δύο περιοχές συνδέονται με ένα εντυπωσιακό φυσικό φαινόμενο.
Κάθε χρόνο, οι αληγείς άνεμοι σηκώνουν από τη Βόρεια Αφρική περίπου 180 έως 200 εκατομμύρια τόνους σκόνης και τους μεταφέρουν πάνω από τον Ατλαντικό Ωκεανό.
Από αυτή την τεράστια ποσότητα, περίπου 27,7 εκατομμύρια τόνοι καταλήγουν στη λεκάνη του Αμαζονίου, προσφέροντας πολύτιμα θρεπτικά συστατικά στο τροπικό δάσος.
Το φυσικό λίπασμα της ζούγκλας
Ο Αμαζόνιος δέχεται τεράστιες ποσότητες βροχής, με αποτέλεσμα το έδαφος να χάνει συνεχώς θρεπτικά στοιχεία. Εδώ ακριβώς αποκτά καθοριστική σημασία η αφρικανική σκόνη.
Υπολογίζεται ότι μεταφέρει περίπου 22.000 τόνους καθαρού φωσφόρου, αναπληρώνοντας σημαντικό μέρος των απωλειών του εδάφους.
Μεγάλο μέρος της σκόνης προέρχεται από την κοιλότητα Μποντελέ στο Τσαντ, μια αποξηραμένη λεκάνη προϊστορικής λίμνης. Τα πετρώματά της περιέχουν απολιθώματα θαλάσσιων μικροοργανισμών πλούσιων σε φώσφορο.
Ένα φαινόμενο που αλλάζει κάθε χρόνο
Η ποσότητα της σκόνης που φτάνει στον Αμαζόνιο δεν είναι σταθερή. Οι περίοδοι ξηρασίας στο Σαχέλ μπορούν να αυξήσουν τη μεταφορά της την επόμενη χρονιά, ενώ οι πιο υγρές περίοδοι την περιορίζουν.
Έτσι, μια έρημος χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά λειτουργεί, με έναν εντυπωσιακό φυσικό μηχανισμό, σαν ένα τεράστιο «φυσικό λίπασμα» για ένα από τα σημαντικότερα οικοσυστήματα του πλανήτη.