Σε δύο χρόνια μπορεί να μην υπάρχει πια: Το «αιώνιο χιόνι» της Ινδονησίας εξαφανίζεται

Ένα από τα πιο σπάνια φυσικά τοπία της Νοτιοανατολικής Ασίας βρίσκεται αντιμέτωπο με την εξαφάνιση.

Οι τελευταίοι τροπικοί παγετώνες στην Παπούα της Ινδονησίας συρρικνώνονται με ταχύτατους ρυθμούς και εκτιμάται ότι μπορεί να έχουν χαθεί πλήρως μέσα στα επόμενα δύο χρόνια.

Στις κορυφές της οροσειράς Σουντίρμαν, στη Νέα Γουινέα, ο πάγος που επί αιώνες κάλυπτε τις υψηλότερες κορυφές της περιοχής έχει περιοριστεί πλέον σε ελάχιστα τμήματα. Ο παγετώνας Κάρστενς, στην κορυφή Πούντσακ Τζάγια, σε υψόμετρο 4.884 μέτρων, αποτελεί σήμερα ένα από τα τελευταία απομεινάρια αυτού του ιδιαίτερου οικοσυστήματος.

Η υποχώρηση είναι εντυπωσιακή. Από τις αρχές του 20ού αιώνα, η παγοκάλυψη της περιοχής έχει μειωθεί δραματικά, ενώ από το 2002 η έκταση του πάγου έχει περιοριστεί κατά περίπου 95%, σύμφωνα με τα στοιχεία που αναφέρονται. Από τις έξι βασικές περιοχές μόνιμου πάγου που υπήρχαν στο νησί, πλέον έχουν απομείνει μόλις δύο μικρά τμήματα.

Οι τροπικοί παγετώνες αποτελούν σπάνιο φαινόμενο παγκοσμίως. Εκτός από την Ινδονησία, συναντώνται κυρίως στις Άνδεις και σε ορισμένες ορεινές περιοχές της ανατολικής Αφρικής. Η παρουσία τους εξαρτάται από τις ιδιαίτερες συνθήκες που επικρατούν σε μεγάλα υψόμετρα, όπου οι θερμοκρασίες μπορούν να διατηρούν τον πάγο ακόμη και κοντά στον Ισημερινό.

Η κλιματική αλλαγή, ωστόσο, ανατρέπει αυτές τις ισορροπίες. Η άνοδος της θερμοκρασίας μεταφέρει το όριο παγετού σε μεγαλύτερα υψόμετρα, ενώ οι βροχοπτώσεις αντικαθιστούν ολοένα και περισσότερο τις χιονοπτώσεις. Το αποτέλεσμα είναι η επιτάχυνση της απώλειας πάγου και η συρρίκνωση των παγετώνων.

Οι ειδικοί προειδοποιούν ότι ο χρόνος για τους παγετώνες της Παπούα περιορίζεται δραματικά. Η εξαφάνισή τους δεν θα σηματοδοτήσει μόνο την απώλεια ενός μοναδικού φυσικού τοπίου, αλλά και το τέλος ενός σπάνιου γεωλογικού και κλιματικού φαινομένου που επιβίωσε για αιώνες στην καρδιά μιας τροπικής περιοχής.