Έτσι ελπίζει το Ιράν να αντιμετωπίσει μια αμερικανική επίθεση – Το σχέδιο των 5 σημείων

Στρατηγικό σχέδιο πέντε φάσεων φαίνεται να έχει καταρτίσει το Ιράν για το ενδεχόμενο πολεμικής σύγκρουσης με τις ΗΠΑ, στο οποίο αναλύει πώς σκοπεύει να κάμψει τον ισχυρότερο στρατό του πλανήτη και να προκαλέσει σοβαρούς κλυδωνισμούς στην παγκόσμια οικονομία.

Με βάση το διεξοδικό επιχειρησιακό σχέδιο που δημοσίευσε το πρακτορείο Tasnim -το προσκείμενο στους Φρουρούς της Επανάστασης (IRGC) ειδησεογραφικό πρακτορείο- το ιρανικό καθεστώς σχεδιάζει πλήγματα κατά αμερικανικών βάσεων, ενεργοποίηση νέων μετώπων μέσω των πληρεξουσίων συμμάχων της, κυβερνοεπιθέσεις και παράλυση του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου. Η Τεχεράνη επιμένει ότι η γεωγραφία της Μέσης Ανατολής μπορεί να υπερισχύσει της αμερικανικής τεχνολογίας, όπως σημειώνει σε δημοσίευμά της η Telegraph.

Φάση πρώτη: Αμερικανικά πλήγματα το Ιράν

Το σενάριο ξεκινά με τη διεξαγωγή αεροπορικών και πυραυλικών επιθέσεων από τις ΗΠΑ κατά ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων, στρατιωτικών υποδομών και βάσεων των Φρουρών της Επανάστασης, οι περισσότερες από τις οποίες βρίσκονται σε πυκνοκατοικημένες περιοχές

Πιθανολογείται ότι οι αμερικανικές δυνάμεις θα εξαπολύσουν επιθέσεις από αεροπλανοφόρα, όπως η αρμάδα κρούσης του USS Abraham Lincoln που βρίσκεται ήδη στην περιοχή, καθώς και με στρατηγικά βομβαρδιστικά που θα απογειωθούν από τις ΗΠΑ ή από ευρωπαϊκές βάσεις – και ενδεχομένως από χερσαία συστήματα που είναι εγκατεστημένα σε συμμαχικές χώρες των ΗΠΑ.

Το Πεντάγωνο εκπονεί εκτενή σχέδια για τέτοιου είδους επιχειρήσεις επί δεκαετίες, ενώ προχώρησε σε πλήγματα κατά ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων τον περασμένο Ιούνιο. Ο δε Τραμπ έχει απειλήσει επανειλημμένως ότι θα επιτεθεί εκ νέου στη χώρα, μετά τη βίαιη καταστολή των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων, κατά την οποία το καθεστώς σκότωσε χιλιάδες ανθρώπους.

Ενδεχόμενο που θεωρεί ιδιαίτερα πιθανό ο πρώην επικεφαλής της MI6, σερ Ρίτσαρντ Ντίρλαβ, ο οποίος μιλώντας στο podcast Planet Normal της Telegraph, δήλωσε: «Θεωρώ ότι η πιθανότητα επίθεσης είναι αρκετά υψηλή, κυρίως επειδή αυτό παροτρύνουν τον Τραμπ οι Ισραηλινοί να πράξει».

Η αμερικανική επίθεση εκτιμάται ότι θα διεξαχθεί με αεροσκάφη stealth, κατευθυνόμενους πυραύλους ακριβείας και συντονισμένες επιθέσεις με στόχο να κατακλυστεί η ιρανική αντιαεροπορική άμυνα, περιορίζοντας στο ελάχιστο τις αμερικανικές απώλειες. Η τεχνολογική αμερικανική υπεροχή σε υπερηχητικά όπλα και συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου εκτιμάται ότι προσφέρουν σημαντικό πλεονέκτημα στις ΗΠΑ.

Ωστόσο, το Ιράν ισχυρίζεται ότι έχει προετοιμαστεί για ένα τέτοιο ενδεχόμενο, ενισχύοντας και διασπείροντας κρίσιμες υποδομές, δημιουργώντας εφεδρικές δομές διοίκησης και κατασκευάζοντας εκτεταμένες υπόγειες εγκαταστάσεις που θα μπορούσαν να επιβιώσουν από τα αρχικά πλήγματα.

Η στρατηγική της Τεχεράνης δεν στηρίζεται στην αποτροπή ζημιών, αλλά στη διατήρηση επαρκών δυνάμεων για αντεπίθεση, όπως σημειώνει η Telegraph.

«Είμαστε έτοιμοι για οποιαδήποτε ενέργεια των εχθρών», δήλωσε ο αρχηγός του γενικού επιτελείου των ιρανικών ενόπλων δυνάμεων, υποστράτηγος Αμπντολραχίμ Μουσαβί, κατά την επίσκεψή του σε «πόλη πυραύλων» των Φρουρών της Επανάστασης. «Μετά τον 12ήμερο πόλεμο, αλλάξαμε το στρατιωτικό μας δόγμα από αμυντικό σε επιθετικό, υιοθετώντας πολιτική ασύμμετρου πολέμου και συντριπτικής απάντησης προς τους εχθρούς», πρόσθεσε.

Φάση δεύτερη: Το Ιράν αντεπιτίθεται – έχοντας βοήθεια

Η σχέδιο-απάντηση του Ιράν έχει στόχο να διευρύνει άμεσα το πεδίο της σύρραξης εκτός των ιρανικών συνόρων. Μέσα σε λίγες ώρες, η Τεχεράνη σχεδιάζει να εξαπολύσει καταιγισμό βαλλιστικών πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών κατά αμερικανικών στρατιωτικών θέσεων σε όλη την περιοχή.

Στους πρωταρχικούς στόχους περιλαμβάνεται η αεροπορική βάση Αλ-Ουντέιντ στο Κατάρ, όπου εδρεύει το προωθημένο στρατηγείο της Κεντρικής Διοίκησης των ΗΠΑ και η οποία λειτουργεί ως βασικός κόμβος αεροπορικών επιχειρήσεων. Το Ιράν επιτέθηκε στην εν λόγω βάση και πέρυσι, μετά τα αμερικανικά πλήγματα από βομβαρδιστικά B-2 στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του.

Η Τεχεράνη θα στοχοποιήσει επίσης την αεροπορική βάση Ali Al Salem και το Camp Arifjan, σημαντικό κέντρο επιμελητείας των αμερικανικών χερσαίων δυνάμεων, στο Κατάρ, όπως και εγκαταστάσεις στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και μια αμερικανική βάση στη Συρία, όπου σταθμεύουν 2.000 Αμερικανοί στρατιώτες.

Ο εκπρόσωπος του ιρανικού στρατού, Αμίρ Ακραμίνια, ισχυρίστηκε ότι η πρόσβαση στις αμερικανικές βάσεις είναι «εύκολη».

Το Ιράν είχε πλήξει τη βάση Ain al-Asad στο Ιράκ με βαλλιστικούς πυραύλους μετά τη δολοφονία του Κασέμ Σολεϊμανί, υψηλόβαθμου αξιωματούχου των Φρουρών της Επανάστασης, το 2020, προκαλώντας κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις σε περισσότερους από 100 Αμερικανούς στρατιώτες. Θα μπορούσε να επιχειρήσει κάτι ανάλογο εκ νέου, παρότι οι αμερικανικές δυνάμεις ολοκλήρωσαν την «πλήρη αποχώρησή» τους από τη συγκεκριμένη βάση τον Ιανουάριο.

Σύμφωνα με το σχέδιο, «το Ιράν δεν βλέπει τον εαυτό του στο ενδεχόμενο πολέμου ως ένα “απομονωμένο νησί”, αλλά ως το κέντρο ενός δυνητικού δικτύου συγκρούσεων».

Η ιρανική στρατηγική προβλέπει επίσης τον κατακλυσμό των αμερικανικών αντιαεροπορικών συστημάτων μέσω ταυτόχρονων μαζικών εκτοξεύσεων εκατοντάδων ή και χιλιάδων βλημάτων, ώστε να κορεστούν τα αμυντικά συστήματα Patriot και THAAD.

Το ιρανικό οπλοστάσιο περιλαμβάνει μη επανδρωμένα αεροσκάφη Shahed-136 με εκρηκτική γόμωση 50 κιλών, βαλλιστικούς πυραύλους Kheibar Shekan με κατευθυνόμενες κεφαλές για παράκαμψη της αντιπυραυλικής άμυνας, πυραύλους Emad με γόμωση 750 κιλών και πυραύλους cruise Paveh που έχουν βεληνεκές 1.600 χιλιόμετρα.

Παρότι πολλοί από αυτούς θα αναχαιτίζονταν, η Τεχεράνη εκτιμά ότι αρκετοί θα μπορούσαν να διαπεράσουν την αμερικανική άμυνα και να προκαλέσουν σημαντικές απώλειες και ζημιές σε κρίσιμες υποδομές.

Παράλληλα, η Τεχεράνη σχεδιάζει να ενεργοποιήσει τον «άξονα της αντίστασης».

Η Χεζμπολάχ στον Λίβανο έχει δηλώσει ότι ένας πόλεμος κατά του Ιράν θα θεωρηθεί και δικός της πόλεμο και θα μπορούσε να εκτοξεύσει ρουκέτες και πυραύλους κατά του Ισραήλ, αναγκάζοντας τον σύμμαχο των ΗΠΑ να εκτρέψει πόρους προκειμένου να αμυνθεί.

Οι αντάρτες Χούθι στην Υεμένη θα ενέτειναν επίσης τις επιθέσεις τους κατά πλοίων στην Ερυθρά Θάλασσα, αλλά και κατά του Ισραήλ και αμερικανικές βάσεις στην περιοχή, ενώ οι φιλοϊρανικές πολιτοφυλακές στο Ιράκ θα μπορούσαν επίσης να πλήξουν αμερικανικά στρατεύματα και διπλωματικές εγκαταστάσεις.

Ωστόσο, αυτή η στρατηγική της πολυμέτωπης αντεπίθεσης εγείρει σημαντικές προκλήσεις. Οι πρόσφατες στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραήλ κατά των συμμάχων της Τεχεράνης έχουν αποδυναμώσει σοβαρά τις δυνατότητες της Χεζμπολάχ και της Χαμάς.

Η εκτίμηση ότι οι οργανώσεις αυτές θα μπορούσαν άμεσα να συντονίσουν αποτελεσματικές επιθέσεις κατά αμερικανικών στόχων και ταυτόχρονα να αποκρούσουν τα ισραηλινά και αμερικανικά αντίποινα, θεωρείται μάλλον αισιόδοξη.

Επίσης, οι χώρες που «φιλοξενούν» αυτές τις οργανώσεις, όπως το Ιράκ και ο Λίβανος, ενδεχομένως να επιχειρήσουν να αποτρέψουν τη χρήση του εδάφους τους για επιθέσεις που θα προκαλούσαν καταστροφικά αντίποινα.

Παρά ταύτα, το σχέδιο πολυμέτωπης επίθεσης επιδιώκει στη διάσπαση των αμερικανικών δυνάμεων σε διαφορετικά σημεία της περιοχής, περιορίζοντας τη δυνατότητα της Ουάσιγκτον να συγκεντρώσει δυνάμεις κατά του ίδιου του Ιράν.

Η Τεχεράνη έχει προειδοποιήσει επίσης ότι οποιαδήποτε χώρα παράσχει εναέριο χώρο, βάσεις ή υλικοτεχνική υποστήριξη στις αμερικανικές επιχειρήσεις θα αποτελεί «νόμιμο στόχο».

Φάση τρίτη: Κυβερνοπόλεμος

Η τρίτη φάση του σχεδίου της Τεχεράνης προβλέπει κυβερνοεπιθέσεις εναντίον αμερικανικών στόχων που θεωρεί ευάλωτους όπως: δίκτυα μεταφορών, ενεργειακές υποδομές, χρηματοπιστωτικά συστήματα και στρατιωτικές επικοινωνίες.

Το Ιράν εκτιμά ότι οι κυβερνοεπιθέσεις του θα μπορούσαν να προκαλέσει προβλήματα στην εφοδιαστική αλυσίδα των ΗΠΑ, να δυσκολέψουν την αμερικανική διοίκηση και να προκαλέσουν χάος σε συμμαχικές χώρες που φιλοξενούν αμερικανικές δυνάμεις.

Με επιθέσεις σε πολιτικές υποδομές, όπως δίκτυα ηλεκτροδότησης ή υδροδότησης, το Ιράν ελπίζει να πιέσει τις κυβερνήσεις των χωρών αυτών να εκδιώξουν τις αμερικανικές δυνάμεις.

Ιρανοί χάκερ έχουν δείξει στο παρελθόν ότι μπορούν να πλήξουν περιφερειακούς στόχους, όπως το 2012 με τον ιό Shamoon που μόλυνε 30.000 υπολογιστές της Saudi Aramco.

Πιο πρόσφατα, ιρανικές ομάδες δοκίμασαν να πλήξουν αμερικανικές υποδομές, χωρίς ωστόσο να σημειώσουν σημαντική επιτυχία απέναντι στα προηγμένα στρατιωτικά δίκτυα.

Η Διοίκηση Κυβερνοχώρου των ΗΠΑ προετοιμάζεται εδώ και χρόνια για τέτοια σενάρια. Οι αμερικανικές δυνατότητες υπερβαίνουν κατά πολύ τις ιρανικές και θα μπορούσαν να πλήξουν ιρανικές υποδομές, οι οποίες θεωρούνται πιο ευάλωτες από ότι τα αμερικανικά συστήματα.

Το Πεντάγωνο θα μπορούσε για παράδειγμα να αχρηστεύσει το σύστημα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας του Ιράν, να διαταράξει τα συστήματα καθοδήγησης πυραύλων και να υπονομεύσει τα δίκτυα επικοινωνιών.

Φάση τέταρτη: Παράλυση των παγκόσμιων ενεργειακών ροών

Το ισχυρότερο «όπλο» του Ιράν, κατά την εκτίμηση της Τεχεράνης, είναι γεωγραφικής φύσεως: ο έλεγχος των Στενών του Ορμούζ, από όπου διέρχονται καθημερινά περίπου 21 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου, ή περίπου το 21% της παγκόσμιας κατανάλωσης.

Οι Φρουροί της Επανάστασης έκλεισαν το Στενά για μερικές ώρες την Τρίτη, στο πλαίσιο ασκήσεων με πραγματικά πυρά, βορειοδυτικά της αρμάδας του USS Abraham Lincoln.

Η ιρανική κρατική τηλεόραση μετέδωσε πλάνα με εκτοξεύσεις πυραύλων cruise κατά τη διάρκεια των ασκήσεων. Ρωσικά πολεμικά πλοία συμμετείχαν στη συνέχεια σε «ναυτικές ασκήσεις» στον Κόλπο του Ομάν.

Ο διοικητής του ναυτικού των Φρουρών της Επανάστασης, Αλιρεζά Τανγκσίρι, προειδοποίησε ότι «τα όπλα που χρησιμοποιούνται στο πεδίο [του πολέμου] είναι διαφορετικά από εκείνα των ασκήσεων».

Η συγκεκριμένη θαλάσσια οδός, πλάτους μόλις 38 χιλιομέτρων στο Στενάτερο σημείο της, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα παγκόσμια σημεία διέλευσης ενεργειακών προϊόντων. Το Ιράν έχει απειλήσει επανειλημμένως, κατά τη διάρκεια περιόδων αυξημένης έντασης, ότι θα κλείσει το Στενά.

Η στρατηγική της Τεχεράνης προβλέπει τη ναρκοθέτηση της περιοχής, επιθέσεις σε τάνκερ με πυραύλους και drones και ενδεχομένως βύθιση πλοίων ώστε να μπλοκαριστεί η ναυσιπλοΐα.

Οι ναυτικές δυνάμεις των Φρουρών της Επανάστασης έχουν εξασκηθεί σε τακτικές «σμήνους», χρησιμοποιώντας μικρά ταχύπλοα σκάφη οπλισμένα με ρουκέτες και τορπίλες, ώστε να αντιμετωπίζουν μεγαλύτερα πολεμικά πλοία.

Μια τέτοια εξέλιξη θα εκτίνασσε τις τιμές του πετρελαίου, ακόμα και στα 200 δολάρια ή και περισσότερο το βαρέλι, προκαλώντας σοβαρή οικονομική ζημία παγκοσμίως και ασκώντας πίεση στις ΗΠΑ ώστε να υποχωρήσουν.

«Μπορούμε να επιβάλουμε περιορισμούς κατά των Ηνωμένων Πολιτειών, της Γαλλίας, της Βρετανίας και της Γερμανίας στα Στενά του Ορμούζ και να μην τους επιτρέψουμε να διέρχονται», δήλωσε ο εκπρόσωπος του Χαμενεΐ, Χοσεΐν Σαριατμανταρί.

Το Ιράν υπολογίζει ότι αυτό το οικονομικό όπλο θα μπορούσε να διαρρήξει τον διεθνή συνασπισμό που θα υποστηρίξει μια ενδεχόμενη αμερικανική στρατιωτική επιχείρηση.

Οι ΗΠΑ βέβαια, όπως σημειώνει η Telegraph, διαθέτουν σχέδια έκτακτης ανάγκης για να διατηρήσουν ανοικτά τα Στενά, με επιχειρήσεις εκκαθάρισης ναρκών, συνοδεία τάνκερ από αντιτορπιλικά και πλήγματα σε ιρανικές παράκτιες εγκαταστάσεις.

Ωστόσο, ακόμη και μια μερική διατάραξη της ναυσιπλοΐας θα προκαλούσε σοβαρούς κλυδωνισμούς στις παγκόσμιες αγορές. Το Ιράν πιστεύει ότι το οικονομικό κόστος θα ανάγκαζε τελικά την Ουάσιγκτον να διαπραγματευθεί, αντί να συνεχίσει έναν παρατεταμένο πόλεμο.

Ωστόσο, και αυτή η στρατηγική ενέχει κινδύνους, και μάλιστα για το ίδιο το Ιράν. Οι εξαγωγές πετρελαίου αποτελούν τη βασική πηγή εσόδων του καθεστώτος και το κλείσιμο των Στενών θα έπληττε ακόμη περισσότερο την ιρανική οικονομία.

Φάση πέμπτη και… τελευταία

Η στρατηγική της Τεχεράνης βασίζεται στην εκτίμηση ότι οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους θα συνειδητοποιήσουν πως το κόστος μιας παρατεταμένης σύγκρουσης υπερβαίνει τα πιθανά οφέλη.

Απειλώντας τις παγκόσμιες ροές ενέργειας και προκαλώντας συνεχή πλήγματα σε πολλές χώρες με ενδεχομένως σημαντικές αμερικανικές απώλειες, το Ιράν ελπίζει να δημιουργήσει μια μη βιώσιμη κατάσταση πολλαπλών μετώπων για τις ΗΠΑ.

Οι Ιρανοί εκτιμούν ότι οι ΗΠΑ δεν είναι διατεθειμένες να εμπλακούν σε έναν νέο μακροχρόνιο πόλεμο, μετά το Αφγανιστάν και το Ιράκ.

Εκτιμούν δε ότι μια εμπλοκή των ΗΠΑ σε ταυτόχρονες συγκρούσεις με οργανώσεις-πληρεξουσίους στον Λίβανο, την Υεμένη, το Ιράκ και ενδεχομένως τη Συρία, ενώ παράλληλα θα προσπαθούν να υπερασπιστούν τους συμμάχους τους στον Κόλπο και να διατηρήσουν ανοικτές τις θαλάσσιες οδούς, θα έθετε σε δοκιμασία ακόμη και την πανίσχυρη αμερικανική στρατιωτική δύναμη.

Η Τεχεράνη, ξέροντας ότι δεν μπορεί να νικήσει σε έναν συμβατικό πόλεμο, εκτιμά ότι μέσω της στρατηγικής ασύμμετρης αντοχής μπορεί να καταστήσει υπερβολικά δαπανηρή για την Ουάσιγκτον μια σύγκρουση με το Ιράν.

Η εκτίμησή της όμως βασίζεται στην προϋπόθεση ότι οι ΗΠΑ θα επιλέξουν την αποκλιμάκωση και όχι την ολική σύγκρουση, η οποία θα μπορούσε προκαλέσει καταστροφικές ζημιές στις υποδομές και τις ένοπλες δυνάμεις του Ιράν.

Με άλλα λόγια, το τελικό διακύβευμα δεν είναι η στρατιωτική ισχύς, αλλά η πολιτική βούληση.