Με νωπές ακόμη τις μνήμες από τις εκατοντάδες προσαγωγές που έγιναν το βράδυ της Παρασκευής στο ΑΠΘ, έρχεται και νέο πάρτι-γλέντι που ετοιμάζουν φοιτητές, του Αριστοτελείου για την Τσικνοπέμπτη στα γρασίδια του παλιού-νέου κτιρίου της Φιλοσοφικής. Όπως διαβεβαίωσε με δηλώσεις του o κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Κωνσταντίνος Τσιούμης για την εκδήλωση, «δεν έχει δοθεί καμία σχετική άδεια». Και στο παρελθόν διοργανώνονταν σχετικές εκδηλώσεις την Τσικνοπέμπτη, όμως πάντα σε συνεννόηση με τις πρυτανικές αρχές και σε άλλον χώρο. Η συγκεκριμένη ωστόσο εκδήλωση διοργανώνεται, όπως αναγράφεται και στις αφίσες που κυκλοφορούν στο ΑΠΘ, από τις παρατάξεις ΑΡ.ΠΑ. στο Φιλολογικό και ΑΝ.ΑΡ.ΠΑ. στο Χημικό. Είναι πολύ πιθανό να συνεχιστούν τα ευτράπελα που έγιναν στο προηγούμενο πάρτι και τα οποία κατέληξαν σε 300 προσαγωγές και τραυματισμό αστυνομικού.  

Nέο κύμα αυξήσεων φαίνεται να έρχεται στα ασφάλιστρα των νοσοκομειακών προγραμμάτων. Αυξήσεις που έρχονται σε μια περίοδο που τα εισοδήματα «εξατμίζονται». Η επίσημη αιτιολόγηση είναι γνωστή: αυξημένα νοσήλια, ακριβότερες ιατρικές πράξεις, μεγαλύτερο λειτουργικό κόστος. Πράγματι, οι τιμές στις ιδιωτικές κλινικές έχουν ανέβει αισθητά. Όμως αυτή είναι μόνο η μία πλευρά της εικόνας. Η άλλη είναι η μαζική στροφή των πολιτών προς την ιδιωτική υγεία, όχι από επιλογή, αλλά από ανάγκη, καθώς το κλίμα στα δημόσια νοσοκομεία γίνεται ολοένα και πιο ασφυκτικό. Λίστες αναμονής που δεν τελειώνουν, ελλείψεις προσωπικού, κόπωση γιατρών και νοσηλευτών. Για όλο και περισσότερους πολίτες, το δίλημμα δεν είναι αν συμφέρει η ιδιωτική ασφάλιση, αλλά αν θα βρουν εγκαίρως περίθαλψη. Αυτή τη μετατόπιση τη γνωρίζουν καλά οι ασφαλιστικές, που βλέπουν τη ζήτηση να αυξάνεται σταθερά. Το παράδοξο είναι ότι την ίδια στιγμή που προετοιμάζονται νέες ανατιμήσεις, τα κέρδη του κλάδου καταγράφουν θεαματική άνοδο. Ισχυρές αποδόσεις και διευρυμένα περιθώρια κερδοφορίας δημιουργούν εύλογα ερωτήματα για το κατά πόσο οι αυξήσεις είναι πράγματι αναγκαίες. Στα παρασκήνια, επισημαίνεται επίσης ότι οι περισσότερες ασφαλιστικές εταιρείες είναι θυγατρικές ξένων ομίλων, με υψηλές προσδοκίες για κέρδη από προμήθειες και διαμεσολαβήσεις. Το θέμα όμως είναι καθαρά μαθηματικό. Έχουν οι πολίτες να πληρώσουν; Τότε θα κάνουν ιδιωτική ασφάλιση. Δεν φτάνουν τα χρήματα; Τότε θα την διακόψουν την ιδιωτική ασφάλιση. Δεν το ξέρουν αυτό στις εταιρείες; Νομίζουν ότι οι πελάτες τους έχουν μηχάνημα που «κόβει» λεφτά;  

Από το 2023, όταν ο Παναγόπουλος έβαλε πλώρη να επανεκλεγεί πρόεδρος στη ΓΣΕΕ, ήξεραν στη Χαριλάου το προβληματικό της ιστορίας. Μιλάμε για την πολιτική ιστορία και μόνο. Ότι δηλαδή ήταν ένας συνδικαλιστής βαρίδι και είχε ήδη απαξιώσει και το συνδικαλιστικό κίνημα και την παρουσία του ΠΑΣΟΚ σε αυτό. Αλλά δεν τόλμησαν να τον διώξουν καθότι είχε απλώσει δίχτυα και επηρέαζε δυνάμεις και στο στρατόπεδο Γερουλάνου και στην ομάδα Χριστοδουλάκη – χωρίς αυτό να σημαίνει οποιαδήποτε συσχέτιση ή γνώση για παράνομες πράξεις. Τα βέτο, όπως λέγεται, τέθηκαν από κει που έπρεπε να τεθούν, ο Ανδρουλάκης επέλεξε να βάλει το πρόβλημα κάτω από το χαλί. Έφτασε λοιπόν τώρα, αντί να πει η Χαριλάου στον Παναγόπουλο παραιτήσου από τη ΓΣΕΕ, να λέει ο Παναγόπουλος εκβιαστικά στη Χαριλάου ότι θα διασπάσει το χώρο εάν τον πιέσουν. Στο μεταξύ, υπάρχει προσπάθεια να αναδειχθούν και κυβερνητικές ευθύνες στην υπόθεση με τα προγράμματα κατάρτισης, αλλά προς το παρόν η έρευνα αφορά στο πώς διασπαθίστηκε το χρήμα από τη ΓΣΕΕ και δεσμεύτηκαν λογαριασμοί του Παναγόπουλου. Κι όταν υπάρχει αυτή η εξέλιξη, ό,τι άλλο κι αν έχει συμβεί με γαλάζιους παράγοντες, είναι αδιάφορο. Όλοι τον Παναγόπουλο βλέπουν.

Oι τράπεζες και οι servicers θα πληρώσουν διπλό ΕΝΦΙΑ το 2026 για τα ακίνητα που τους ανήκουν και παραμένουν κλειστά και αναξιοποίητα. Πρόκειται για διάταξη που ψηφίστηκε στο τέλος του 2024. Ωστόσο, προκειμένου να εφαρμοστεί ο διπλός ΕΝΦΙΑ, το υπουργείο Οικονομίας πρέπει να εκδώσει μια υπουργική απόφαση. Όταν αυτή εκδοθεί, τότε η ΑΑΔΕ θα κάνει την πρώτη επίσημη καταγραφή των κλειστών ακινήτων που ανήκουν στον χρηματοπιστωτικό τομέα, προκειμένου να καταλογίσει τον σχετικό φόρο. Η συγκεκριμένη απόφαση καθυστέρησε να εκδοθεί, οι τράπεζες αναθάρρησαν πως ίσως ξεχάστηκε το μέτρο, ενδεχομένως να το ερμήνευσαν κι ως μια άτυπη και έμμεση παράταση και κατά πληροφορίες δεν προϋπολόγισαν τον διπλό ΕΝΦΙΑ που θα κληθούν να πληρώσουν φέτος. Οι τράπεζες και οι servicers από την πλευρά τους επικαλούνται πως η όποια καθυστέρηση οφείλεται στο γεγονός πως η πώληση αυτών των ακινήτων απαιτεί χρονοβόρες διαδικασίες νομιμοποίησης, παρά τις βελτιώσεις της λειτουργίας πολλών υπηρεσιών, όπως π.χ. του Κτηματολογίου.

Η ανεξαρτητοποίηση της Ελένης Καραγεωργοπούλου από το κόμμα Κωνσταντοπούλου, δείχνει ότι η Πλεύση Ελευθερίας ξεμένει από στελέχη και μάλιστα σε μία κρίσιμη συγκυρία. Η βουλευτής μαζί με τον Αλέξανδρο Καζαμία είχαν καταφέρει να γίνουν κάτι σαν Νο2 στην κοινοβουλευτική ομάδα. Η αποχώρησή της δεν είναι απλή υπόθεση και σίγουρα θα προκαλέσει δυσλειτουργία στο κόμμα, μιας και τα τελευταία τρία χρόνια μαζί με τον Καζαμία κουβαλούσαν στις πλάτες τους όλο το κοινοβουλευτικό έργο του κόμματος. Καθημερινά και επί σχεδόν 24ώρου βάσεως ανεβοκατέβαιναν τα σκαλιά της Βουλής για να εκπροσωπήσουν την Πλεύση στις πολλές συνεδριάσεις και να επιβεβαιώσουν έτσι το μότο της Ζωής ότι το κόμμα της είναι το μόνο που δίνει συνεχώς το «παρών» στις κοινοβουλευτικές εργασίες. Λογικό λοιπόν να επιθυμούν και οι δύο να ικανοποιήσουν προσωπικές, πολιτικές τους φιλοδοξίες. Κάτι το οποίο όμως με την Ζωή, με το εκρηκτικό ταμπεραμέντο και την υπερσυγκεντρωτική λογική, που δεν προτίθεται να αφήσει περιθώριο ανέλιξης σε κανέναν, δεν πρόκειται ποτέ να γίνει. Το κόμμα είναι αυτή και μόνο.

Σαν «βόμβα» έπεσαν οι δηλώσεις του Andrea Orcel, που άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο εξαγοράς της Alpha Bank, μεταφέροντας όμως το μπαλάκι ξεκάθαρα στην ελληνική πλευρά. Χωρίς «ξεκάθαρη συναίνεση», όπως είπε, τίποτα δεν μπορεί να προχωρήσει. Ο επικεφαλής της UniCredit μίλησε για ενίσχυση της ήδη υπάρχουσας «χαλαρής συνεργασίας» των δύο τραπεζών, αφήνοντας να εννοηθεί ότι υπάρχει έδαφος για κάτι περισσότερο. Την ίδια στιγμή, όμως, έσπευσε να χαμηλώσει τους τόνους, διαβεβαιώνοντας ότι «δεν υπάρχει κανένα σχέδιο» και ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο «δεν έχει συζητηθεί ποτέ». Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν η UniCredit ενδιαφέρεται, αλλά αν στην Αθήνα υπάρχει διάθεση να ανοίξει μια τέτοια συζήτηση. Και, κυρίως, ποιοι θα σηκώσουν το κόστος μιας απόφασης που μόνο τεχνική δεν θα είναι.