15 ημέρες πολέμου: Τι έχει συμβεί, τι θα συμβεί στον μεγαλύτερο πόλεμο μετά τον Β’ΠΠ

Μετά από 15 ημέρες πολέμου, του μεγαλύτερου από την εποχή του Β’ΠΠ, ότι αφορά τους εμπλεκόμενους πληθυσμούς και την έκτασή που καλύπτουν οι επιχειρήσεις (από την Ανατολική Μεσόγειο μέχρι τον Ινδικό Ωκεανό), μπορούμε με ασφάλεια να εξάγουμε τα πρώτα συμπεράσματα:

• Οι Ιρανοί αντέχουν, αλλά έχουν υποστεί μεγάλες καταστροφές στην στρατιωτικο-βιομηχανική υποδομή τους
• Οι Ισραηλινοί έχουν «ξεπεράσει εαυτόν» σε ότι αφορά τις αεροπορικές επιχειρήσεις, αλλά αυτό δεν αρκεί
• Οι ΗΠΑ δεν έχουν καταφέρει τον ΑΝΣΚ (Αντικειμενικό Σκοπό) που ήταν η κατάρρευση του καθεστώτος του Ιράν

Αναλυτικότερα: Όπως είχαμε σημειώσει πριν καν ξεκινήσει ο πόλεμος το Ναυτικό και η Αεροπορία του Ιράν δεν είχαν καμία ελπίδα απέναντι στις ενωμένες αεροναυτικές δυνάμεις ΗΠΑ-Ισραήλ και αυτό το είδαμε στο πεδίο.

Καταστράφηκε το μεγαλύτερο μέρος τους μέσα σε λίγες ημέρες.

Καμία μεγάλη ναυτική μονάδα του Ιράν δεν έχει επιβιώσει, αλλά μάλλον αυτό το ήξεραν στην Τεχεράνη και οι ίδιοι ότι θα συνέβαινε.

Να σημειώσουμε το «βρώμικο» (αν και είναι ερώτημα αν ο πόλεμος έχει «ηθική») πλήγμα στις 4 Μαρτίου 2026, όταν αμερικανικό υποβρύχιο βύθισε την ιρανική φρεγάτα IRIS Dena με τορπίλη τύπου Mark 48 ανοικτά των ακτών της Σρι Λάνκα στον Ινδικό Ωκεανό, όταν το σκάφος επέστρεφε από άσκηση με το Ινδικό και το… αμερικανικό Ναυτικό και την προηγούμενη ημέρα έκαναν παρέλαση στην Ινδία!

Ο υπουργός Πολέμου των ΗΠΑ Π.Χέγκσεθ είπε ότι «Είναι η πρώτη βύθιση με τορπίλη από υποβρύχιο ενός σκάφους μετά τον Β’ΠΠ» αλλά και σ’αυτό (όπως και σε πολλά άλλα) έκανε λάθος: Το 1982 το Βασιλικό Ναυτικό της Βρετανίας βύθισε με υποβρύχιο το ελαφρύ καταδρομικό General Belgrano του αργεντινού Ναυτικού, στις 15 Απριλίου κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Φώκλαντ.

Με μία διαφορά: Ότι το σκάφος της Αργεντινής (που ούτως ή άλλως ήταν επιτιθέμενη δύναμη και είχε καταλάβει βρετανικό έδαφος) παραβίασε την ζώνη αποκλεισμού που είχε κηρύξει το βρετανικό Ναυτικό γύρω από τα Φώκλαντ. Άρα οι Βρετανοί είχαν νομική βάση για να να προβεί στην τελευταία ενέργεια.

Εν προκειμένω το IRIS Dena, συμμετείχε σε μία άσκηση ενός ξένου κράτους, της Ινδίας, και μάλιστα φιλικού προς τις ΗΠΑ, χιλιάδες μίλια μακριά, κι ενώ απλά θα μπορούσαν να το είχαν αιχμαλωτίσει και να αποφευχθεί ο πνιγμός των 84 ναυτών.

Θα ήταν πολύ πιο ωφέλιμο επικοινωνιακά για τις ΗΠΑ να είχαν καταλάβει άθικτο το πλοίο…

Κλείνοντας την παρένθεση να πούμε ότι οι χερσαίες δυνάμεις του Ιράν που αριθμούν πλέον περίπου 800.000 προσωσπικό  μετά από δύο κύματα επιστράτευσης, δεν φαίνεται να έχουν πληγεί ιδιαίτερα.

Σε ότι αφορά τον τέταρτο Κλάδο των των ιρανικών δυνάμεων, τα βαλλιστικά όπλα, η απόδοση των Ιρανών, βάσει των κτυπημάτων που έχει επιφέρει στο Ισραήλ, είναι τρομακτική: Με τρία μοντέλα υπερ-υπερηχητικών πυραύλων, δύο εκ των οποίων χρησιμοποιούν 80 υποκεφαλές μη αναχαιτίσιμες από τα ισραηλινά αντιαεροπορικά όπλα, είναι βέβαιο ότι θα πέσουν στο έδαφος της χώρας στόχο.

Το ερώτημα είναι αν πλήττουν συγκεκριμένους στόχους (εκτός από ενεργειακές εγκαταστάσεις που τις έχουν όντως ρημάξει), δηλαδή στρατιωτικές, κυβερνητικές της κοινότητας πληροφοριών και γενικά κυβερνητικές ή απλά καταστρέφουν οικοδομικά τετράγωνα.

Το πρώτο θα έχει ως αποτέλεσμα την μείωση της ικανότητας του Ισραήλ να πολεμά το δεύτερο, κανένα απτό αποτέλεσμα εκτός από τον εντυπωσιασμό.

Να σημειώσουμε και κάτι που δεν είναι ορατό στο πεδίο της μάχης.

Είχαμε γράψει στις 23 Φεβρουαρίου: «Το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης δεν είναι μια απλή υπόθεση: Υπάρχουν πολλοί επάλληλοι κύκλοι εξουσίας που η μία μπορεί εύκολα να αντικαταστήσει την άλλη.

Η τυχόν εξόντωση του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ δεν θα άφηνε ακέφαλο το Ιράν: Ήδη έχει ορίσει τον αντικαταστάση του τον Αλί Λαριτζάνι, γραμματέας του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας του Ιράν έναν 67χρονο βετεράνο πολιτικό, πρώην διοικητή του Σώματος των Φρουρών της Επανάστασης».

Έτσι κι έγινε. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό.

Ο θάνατος του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ και ο τραυματισμός του διαδόχου γιου του, είχαν ορισμένες κρίσιμες συνέπειες στην δομή εξουσίας του Ιράν: Οι πιο «διαλλακτικοί» κληρικοί έδωσαν την πλήρη εξουσία στους Φρουρούς της Επανάστασης που διαφωνούσαν, αλλά πειθαρχούσαν, σε διάφορες φάσεις της σύγκρουσης με το Ισραήλ. Τώρα όλα είναι διαφορετικά.

Θα το πάνε μέχρι το τέλος, όποιος και αν είναι το τέλος.

Το ίδιο ισχύει και για το Ισραήλ του Μ.Νετανιάχου: Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός παίζει την ζωή του και την υστεροφημία του.

Είναι προσωπικό το ζήτημα.

Αν δεν κερδίσει, με τόσο αίμα που έχει χυθεί, αλλά και με τις κατηγορίες περί διαφθοράς να μην έχουν εξαφανιστεί ακόμα, δύσκολα θα σταθεί.

Τώρα μιλάει για 3+3 ακόμα εβδομάδες επιχειρήσεων.

Αν συνεχιστεί ο βομβαρδισμός του Ισραήλ σε αυτό τον ρυθμό για ακόμα έξι εβδομάδες, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, η χώρα, όμως, δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια…

Σε ότι αφορά τις ΗΠΑ, οι αεροναυτικές επιδόσεις των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων είναι εκπληκτικές, αν και όχι τόσο εντυπωσιακές όπως στους δύο πολέμους του Ιράκ, ίσως γιατί δεν έχει… στόχους!

Ο πρόεδρος Ν.Τραμπ από την τρίτη ημέρα επαναλαμβάνει μονότονα ότι «Δεν έχουμε άλλους στόχους να κτυπήσουμε» και «Πρέπει να παραδοθούν άμεσα».

Δεν θα συμβεί. Κι έχει «μπλέξει άσχημα» γιατί «θα τον φάνε στις ΗΠΑ», αν το Ιράν δεν γονατίσει.

Αν ξεκινήσει δε, τις χερσαίες επιχειρήσεις, τότε τα πράγματα θα γίνουν ακόμα χειρότερα…

Για την Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, το Ομάν, το Μπαχρέιν, την Ιορδανία και τα ΗΑΕ, οι προσεγγίσεις είναι διαφορετικές:

Τα δυο τελευταία κράτη είναι οι πιο στενές σύμμαχοι Ισραήλ και ΗΠΑ. Λογικό να τους κτυπούν με τόση σφοδρότητα οι Ιρανοί.

Οι υπόλοιπες χώρες απλώς δεν μπορούν να πουν «όχι» σε αυτό που ξεκίνησαν οι ΗΠΑ.

Να εύχονται να μην υπάρξουν ποτέ χερσαίες επιχειρήσεις. Δεν θα μείνει τίποτα όρθιο όχι μόνο στον Κόλπο, ούτε στην Ανατολική Αφρική ή την Ανατολική Μεσόγειο…

Στην Μόσχα και στο Πεκίνο κάποιοι έχουν αρχίσει να… ανοίγουν σαμπάνιες! Πρόωρα;