Γιατί μία εισβολή στο Ιράν μπορεί να οδηγήσει σε μία «εκτός ελέγχου» περιφερειακή σύγκρουση στη Μέση Ανατολή

Σε περίπτωση εισβολής στο Ιράν, οι επιλογές της Τεχεράνης είναι ζοφερές και χτισμένες γύρω από μια ιδέα: «μην νικήσεις έναν ισχυρότερο εχθρό σε μια δίκαιη μάχη, κάνε το κόστος της μάχης αφόρητο».

Το Ιράν δεν μπορεί να ξεπεράσει το αμερικανικό άρμα μάχης με άρμα μάχης, τζετ με τζετ ή πλοίο με πλοίο, επομένως το πραγματικό του σενάριο είναι ασύμμετρο.

Πύραυλοι. Μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Επιθέσεις μέσω διαδικτύου. Θαλάσσιες αναταραχές. Κυβερνοπίεση. Οικονομικό σοκ.

Το Ιράν έχει ήδη δείξει ότι όταν χτυπηθεί, μπορεί να απαντήσει με επιθέσεις με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε ισραηλινούς στόχους και αμερικανικές βάσεις σε όλη την περιοχή.

Έπειτα, υπάρχει το Στενό του Ορμούζ, το αγαπημένο γεωπολιτικό κουμπί πανικού στον κόσμο. Το Ιράν έχει ήδη προκαλέσει μεγάλη αναστάτωση εκεί.

Προσθέστε περισσότερες νάρκες, drones, απειλές κατά πλοίων και το πετρέλαιο θα εκτοξευθεί περαιτέρω.

Η τρίτη επιλογή είναι η εγχώρια κινητοποίηση.

Η εισβολή στο Ιράν δεν είναι το ίδιο πράγμα με τον βομβαρδισμό απομονωμένων εγκαταστάσεων.

Το Ιράν είναι μεγάλο, ορεινό, βαριά οπλισμένο και πολιτικά διαλυμένο με τρόπους που θα μπορούσαν είτε να αποδυναμώσουν το καθεστώς είτε να σκληρύνουν την αντίσταση εναντίον ενός ξένου κατακτητή.

Η ιστορία δείχνει ότι η εξωτερική επίθεση συχνά δίνει στις μη δημοφιλείς κυβερνήσεις μια νέα πηγή εθνικισμού. Αυτό είναι ένα συμπέρασμα, αλλά είναι εύλογο δεδομένου του μεγέθους, του εδάφους του Ιράν και της μακράς έμφασης του καθεστώτος στον άτακτο πόλεμο και την ανθεκτικότητα.

Η τέταρτη επιλογή είναι τα αντίποινα στον κυβερνοχώρο και στις υποδομές.

Το Ιράν έχει επενδύσει εδώ και καιρό σε κυβερνοαδυναμίες επειδή τα πληκτρολόγια είναι φθηνότερα από τους στόλους μαχητικών.

Σε έναν ευρύτερο πόλεμο, τα ενεργειακά δίκτυα, τα λιμάνια, τα συστήματα logistics και οι εμπορικές υποδομές σε όλη την περιοχή θα γίνονταν όλα δελεαστικοί στόχοι.

Και ναι, υπάρχει το πυρηνικό ερώτημα που κρύβεται στο παρασκήνιο σαν το χειρότερο «τι θα γινόταν αν».

Μια εισβολή πλήρους κλίμακας ή ένας πόλεμος επιβίωσης του καθεστώτος θα μπορούσε να ενισχύσει το επιχείρημα στο εσωτερικό του Ιράν ότι μόνο ένα πραγματικό πυρηνικό αποτρεπτικό μέσο μπορεί να αποτρέψει μελλοντικές επιθέσεις.

Ποιες είναι λοιπόν οι πραγματικές επιλογές του Ιράν σε περίπτωση εισβολής;

• Πολεμήστε συμβατικά και χάστε γρήγορα.
• Πολεμήστε ασύμμετρα και κάντε τον εισβολέα να «αιμορραγεί», την περιοχή να «καίγεται» και τις αγορές πετρελαίου να τρέμουν.
• Ή προσπαθήστε να συνδυάσετε αντίποινα με διπλωματία, ελπίζοντας ότι ο πόνος θα δημιουργήσει μοχλό για μια εκεχειρία πριν διαλυθεί το ίδιο το κράτος.

Γι’ αυτό μια εισβολή στο Ιράν είναι μια συνταγή για περισσότερες ομοβροντίες πυραύλων, πόλεμο δι’ αντιπροσώπων, πανικό στη ναυτιλία και ένα παγκόσμιο ενεργειακό σοκ χωρίς μια οργανωμένη ράμπα εξόδου.