Guardian για Μπ.Νετανιάχου: «Ο μεγαλύτερος χαμένος του πολέμου» – «Ποιος είναι πλέον ο ρόλος του;»

Σε έναν πόλεμο χωρίς ξεκάθαρους νικητές, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ φαίνεται να βγαίνει ιδιαίτερα πολιτικά αποδυναμωμένος, καθώς οδηγείται σε μια αβέβαιη και εύθραυστη εκεχειρία με το Ιράν.

Αυτό επισημαίνει ο Guardian για τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου, με φόντο και τις έντονες αντιδράσεις στο εσωτερικό του Ισραήλ μετά την κατάπαυση πυρός που ανακοινώθηκε τα ξημερώματα της Τετάρτης (8/4/2026) από ΗΠΑ και Ιράν.

Η βρετανική εφημερίδα τονίζει ότι οι εκτιμήσεις των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών – πως τα σενάρια του Ισραήλ περί αλλαγής καθεστώτος στο Ιράν ήταν εκτός πραγματικότητας – επιβεβαιώθηκαν. Παράλληλα, αποδείχθηκε λανθασμένη και η πρόβλεψη ότι η σύγκρουση θα είχε σύντομη διάρκεια, καθώς εξελίχθηκε πολύ πιο παρατεταμένα από ό,τι αναμενόταν.

Μάλιστα, σύμφωνα με το ισραηλινό Channel 12, ακόμη και δύο ημέρες πριν την ανακοίνωση της εκεχειρίας, ο Νετανιάχου φέρεται να ασκούσε πιέσεις στον Ντόναλντ Τραμπ να μην προχωρήσει σε συμφωνία.

Στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό, η αντιπολίτευση εξαπέλυσε σφοδρή κριτική.

Ο Γιαΐρ Λαπίντ έκανε λόγο για πρωτοφανή πολιτική αποτυχία, υποστηρίζοντας ότι το Ισραήλ δεν συμμετείχε ουσιαστικά στις αποφάσεις που αφορούσαν την εθνική του ασφάλεια.

Όπως ανέφερε, παρά την επιχειρησιακή επάρκεια του στρατού και την αντοχή της κοινωνίας, ο Νετανιάχου απέτυχε τόσο πολιτικά όσο και στρατηγικά, χωρίς να επιτύχει κανέναν από τους στόχους που είχε θέσει, ενώ προειδοποίησε ότι οι συνέπειες θα χρειαστούν χρόνια για να αποκατασταθούν.

Ανάλογη στάση κράτησε και ο Γιαΐρ Γκολάν, επικεφαλής του κόμματος των Δημοκρατών, χαρακτηρίζοντας την εκεχειρία ως σοβαρή στρατηγική ήττα. Όπως υποστήριξε, αντί για τη «ιστορική νίκη» που είχε υποσχεθεί η κυβέρνηση, το αποτέλεσμα ήταν μια αποτυχία που ενδέχεται να επηρεάσει αρνητικά την ασφάλεια της χώρας για τα επόμενα χρόνια.

Σύμφωνα με τον Guardian, ο Νετανιάχου πόνταρε τα πάντα στην έκβαση του πολέμου, χωρίς όμως να καταφέρει να επιτύχει βασικούς στόχους, όπως την ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος, την κατάσχεση αποθεμάτων εμπλουτισμένου ουρανίου ή την ουσιαστική αποδυνάμωση του Ιράν. Αντιθέτως, η διεθνής εικόνα του Ισραήλ επιβαρύνθηκε περαιτέρω, ήδη επηρεασμένη από τις εξελίξεις στη Γάζα.

Στο πεδίο της ασφάλειας, το δημοσίευμα υποστηρίζει ότι οι Φρουροί της Επανάστασης φαίνεται να ενισχύθηκαν, καθώς το Ιράν πέτυχε τον βασικό του στόχο: να αντέξει μια παρατεταμένη επίθεση από δύο ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις. Το αποτέλεσμα είναι ένα καθεστώς που, αν και τραυματισμένο, παραμένει λειτουργικό και ενδέχεται να κινηθεί προς ταχεία επανενίσχυση των στρατιωτικών του δυνατοτήτων.

Τέλος, η επιμονή του Νετανιάχου στις επιχειρήσεις στο νότιο Λίβανο κρίνεται επικίνδυνη, καθώς η προσπάθεια δημιουργίας νέας ζώνης ασφαλείας φέρνει το Ισραήλ σε άμεση αντιπαράθεση με τη Χεζμπολάχ, μια δύναμη που έχει αποδείξει την αποτελεσματικότητά της στο πεδίο επιχειρήσεων εντός του δικού της εδάφους.

Οι επιπτώσεις σε επίπεδο κοινής γνώμης και διεθνών σχέσεων ενδέχεται να αποδειχθούν ακόμη πιο βαριές.

Ιδιαίτερα στις ΗΠΑ, η διακομματική στήριξη προς το Ισραήλ, που διατηρούνταν από τη δεκαετία του 1960, φαίνεται να κλονίζεται. Ο ρόλος του Ισραήλ στην πίεση προς τον Ντόναλντ Τραμπ για εμπλοκή σε σύγκρουση με το Ιράν έχει δεχθεί έντονη κριτική. Παράλληλα, η συνολική αποδοχή του Ισραήλ καταγράφει ιστορικά χαμηλά επίπεδα, ακόμη και μεταξύ Εβραίων ψηφοφόρων.

Στο εσωτερικό του Ισραήλ, οι πολιτικές συνέπειες για τον Μπέντζαμιν Νετανιάχου διαφαίνονται εξίσου σοβαρές, ιδίως ενόψει εκλογών. Αντί να ενισχύσει την ασφάλεια της χώρας, εξέρχεται από τη σύγκρουση χωρίς να έχει πετύχει τους βασικούς του στόχους.

Την ίδια στιγμή, παρά τον θάνατο του ανώτατου ηγέτη του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ, τη θέση του ανέλαβε ο γιος του. Αντί να επιλυθεί το ζήτημα του πυρηνικού προγράμματος, το προτεινόμενο πλαίσιο 10 σημείων της Τεχεράνης – το οποίο ο Αμερικανός πρόεδρος παρουσίασε ως βάση διαπραγμάτευσης – φαίνεται να περιλαμβάνει την αναγνώριση του δικαιώματος του Ιράν να εμπλουτίζει ουράνιο, κάτι που ο ίδιος είχε προηγουμένως απορρίψει.

Προς το παρόν, οι συνομιλίες μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν θυμίζουν περισσότερο το πλαίσιο της πυρηνικής συμφωνίας επί προεδρίας Μπαράκ Ομπάμα – την οποία ο Νετανιάχου είχε επιχειρήσει να υπονομεύσει και από την οποία αποχώρησε ο Ντ.Τραμπ – παρά μια εντελώς νέα προσέγγιση.

Πέρασε επίσης απαρατήρητο το γεγονός ότι, παρότι κατάφερε να οδηγηθεί στη σύγκρουση που επιδίωκε, βλέπει πλέον την έκβασή της να μην τον δικαιώνει, γεγονός που καθιστά αμφίβολο αν θα του δοθεί ξανά ανάλογη ευκαιρία με τη στήριξη των ΗΠΑ.

«Αφού αυτό αποτέλεσε για χρόνια βασικό πυλώνα της πολιτικής του ρητορικής, προκύπτει το ερώτημα: ποια είναι πλέον η θέση και ο ρόλος του; Πρόκειται για την τέταρτη διαδοχική περίπτωση – στη Γάζα, μία στον Λίβανο και δύο στο Ιράν – όπου οι εξαγγελίες του για ολοκληρωτική νίκη και εξάλειψη κρίσιμων απειλών διαψεύδονται στην πράξη».