Η «μυστήρια» ρωσική στρατηγική στην Ουκρανία: Ουδείς αντιλαμβάνεται γιατί η Μόσχα «αρνείται» να κερδίσει τον πόλεμο

Η νέα ουκρανική αντεπίθεση προ δύο ημερών και η επιτυχία της συγκέντρωσης περίπου 25.000 ανδρών σε 11 καθαρά επιθετικούς σχηματισμούς (3 Ταξιαρχίες και 8 Συντάγματα) σε ένα μεγάλο εύρος του μετώπου από την περιοχή του Χάρκοβου μέχρι την Ζαπορίζια, δημιουργεί και πάλι ερωτήματα για την ακολουθούμενη ρωσική στρατηγική στον πόλεμο που κλείνει τέσσερα χρόνια.

Με αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι από την αποτυχημένη ουκρανική αντεπίθεση το καλοκαίρι του 2023 μέχρι σήμερα, η ρωσικές δυνάμεις έχουν την πρωτοβουλία των κινήσεων στο πεδίο σε όλο το μήκος των 1.200 χλμ. του, εν τούτοις αυτό δεν επέφερε ρήξη του μετώπου.

Ούτε επέστρεψε την γραμμή στα επίπεδα του 2022: Η βόρεια Χερσώνα, η βόρεια Ζαπορίζια, το Χάρκοβο και φυσικά το Κίεβο, ουδέποτε ένιωσαν την πίεση των ρωσικών όπλων πλην μεμονωμένων διεισδύσεων.

Σε αυτά τα χρόνια που ακολούθησαν την ουκρανική επιτυχημένη αντεπίθεση (ή την απλή αποχώρηση χωτίς να δώσουν καν μάχη οι Ρώσοι, από τα τέλη του Μαρτίου μέχρι τον Δεκέμβριο του 2022) υπήρξαν σημαντικές νίκες για τους Ρώσους.

Η κατάληψη της Μαριούπολης, η πτώση, κατόπιν εκατέρωθεν ανθρωποσφαγής,  του Μπακχμούτ και οι Αβντιίβκα, Μαρίνκα, Κουράκοβο, Βούλενταρ, Σεβέρσκ, Ποκρόφσκ, Μίρνογκραντ, Τσάσιβ Γιαρ και Τορέτσκ, ήταν σημαντικές ρωσικές νίκες, αλλά δεν ήταν οι μεγαλουπόλεις που θα έφερναν την νίκη.

Ήταν πόλεις-οχυρά.

Γιατί δεν τα έχουν καταφέρει οι Ρώσοι;

Σίγουρα η ρωσική προσπάθεια «βραχυκυκλώθηκε» τις πρώτες πέντε εβδομάδες του πολέμου από τον Φεβουάριο του 2022 μέχρι τα τέλη Μαρτίου του ίδιου έτους.

Οι κατακτητές των αεροδρομίων του Κιέβου, αυτοί που έφτασαν στην πόρτα του προεδρικού μεγάρου του Ζελένσκι και άλωσαν όλες τις δημόσιες υπηρεσίες στο Χάρκοβο, αποχώρησαν με σκυμένο το κεφάλι σε μία ακατανόητη συμφωνία που εξελίχθηκε σε «φιάσκο» στην Κωνσταντινούπολη.

Και φτάσαμε στην σημερινή πραγματικότητα, για πρώτη φορά μετά τον Α’ΠΠ, δύο δυνάμεις με δεδομένη την υψηλή κινητικότητα λόγω αερομεταφοράς και μηχανοκίνητων δυνατοτήτων που έχουν, ειδικά οι Ρώσοι, να έχουν» στην έχουν «κολλήσει» στην λάσπη μετρώντας, ίσως και 1,5 εκατ. νεκρούς.

Ένας βασικός λόγος, ίσως ο βασικότερος, είναι η εμφάνιση του νέου όπλου των drones και τα δεδομένα που δημιοούργησε στο πεδίο της μάχης από τα τέλη του 2023 και μετά.

Η ύπαρξη «φονικής ζώνης» (kill zone), πλάτους από 10 έως 20 χλμ. (μίνιμουμ 5 χιλιόμετρα από τα άκρα της πρωθημένης γραμμής του αντιπάλου που επίσης χρησιμοποιεί drones) είναι και ψυχολογικά πολύ δύσκολο να γεφυρωθεί.

Ότι εισέρχεται στην kill zone των drones, έχει υψηλή πιθανότητα καταστροφής, πολύ υψηλότερη από είχε το κλασικό πυροβολικό, ο «βασιλιάς της μάχης» κατά τον Ναπολέοντα.

Τώρα ο νέος «βασιλιάς» είναι τα drones και η εξέλιξή τους είναι τόσο ραγδαία που ακόμα και τα αιωρούμενα πυρομαχικά ή τα κατευθυνόμενα πυρομαχικά του πυροβολικού, να δείχνουν πλέον «απαρχαιωμένα».

Το ότι οι Ρώσοι κατάφεραν να εξελίξουν το όπλο και να δημιουργήσουν καινοτόμες μεγάλες μονάδες χειριστών (σε 90.000 χειριστές drones, ανέρχεται αυτή την στιγμή η δύναμή τους στον ρωσικό Στρατό) είναι η βασικότερη αιτία που έχουν καταφέρει να αποκτήσουν και να διατηρήσουν την πρωτοβουλία στο πεδίο.

Αλλά μόνο με τα drones δεν μπορεί να κερδηθεί ο πόλεμος.

Και ερώτημα που επαναλαμβάνεται πιεστικό για τους Ρώσους είναι «Ποιος είναι ο αντικειμενικός τους σκοπός;».

Να καταλάβουν μεγάλες πόλεις είναι αδύνατον με τον ρυθμό που διεξάγονται σήμερα οι επιχειρήσεις. Οι 600.000 Ρώσων δεν αρκούν για να κάμψουν τις περίπου 900.000 Ουκρανών.

Μην ξεχνάμε ότι βάσει των εγχειριδίων στρατηγικής απαιτείται η διάθεση πενταπλάσιου αριθμού επιτιθέμενων για να καμφθούν οι αμυνόμενοι σε μία αντιπαράθεση επί του πεδίου, ίσων δυνατοτήτων.

Αυτά τα «μαγικά» που δίδαξε η γερμανική στρατιωτική σχολή στις αρχές και στα μέσα του Β’ΠΠ, όπου επιτυγχάνεται με την ακαριαία μεταφορά δυνάμεων η αναλογία αυτή, ούτε κατά διάνοια τα βλέπουμε στην Ουκρανία από την πλευρά των Ρώσων.

Δεν γίνεται οι Ουκρανοί να διεισδύουν 16 χλμ. στην Ζαπορίζια μέσα σε μία μέρα ενώ οι Ρώσοι χρειάζονται για να καλύψουν την ίδια απόσταση, έξι ή οκτώ μήνες!

Οι Ρώσοι κάποτε θα επικρατήσουν, γιατί έχουν πλέον πενταπλάσιο πληθυσμό σε σχέση με τους Ουκρανούς, αλλά με τι κόστος;

Γιατί δεν είδαμε επιχειρήσεις για εξόντωση του Ζελένσκι;

Γιατί η χρήση της ρωσικής Αεροπορίας είναι τόσο διστακτική;

Γιατί δεν κτυπήθηκε η ανώτατη πολιτική και στρατιωτική ουκρανική ηγεσία;

Γιατί επιτρέπεται η μεταφορά όπλων και πυρομαχικών στις δυνάμεις του Κιέβου από τις χώρες του ΝΑΤΟ;

Γιατί δεν χρησιμοποιούνται σε ευρεία κλίμακα όπλα όπως ο RS-26 Oreshnik σε στόχους όπως το Κίεβο;

Πολλά τα ερωτήματα για την διστακτική ρωσική στρατηγική…