Ισραηλινός αναλυτής για πόλεμο στο Ιράν: «Είναι οι βαλλιστικοί πύραυλοι ηλίθιε, όχι τα πυρηνικά»

Ο Ισραηλινός αναλυτής Yonah Jeremy Bob σε άρθρο του με τίτλο «Είναι οι βαλλιστικοί πύραυλοι ηλίθιε, όχι τα πυρηνικά», υποστήριξε ότι ο πόλεμος στο Ιράν πρέπει να συνεχιστεί μέχρι η χώρα να μην μπορεί να διαθέτει βαλλιστικούς πυραύλους.

Παράλληλα ανέφερε ότι:

«Το Ισραήλ πρέπει να καταστρέψει πλήρως όλο το φάσμα και την αλυσίδα εφοδιασμού όλων των στοιχείων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την κατασκευή τέτοιων πυραύλων, έτσι ώστε μετά τον πόλεμο, όποιος και αν κυβερνά το Ιράν, να μην είναι σε θέση να επιστρέψει στο ίδιο σημείο για χρόνια και να αναρωτηθεί αν αξίζει τον κόπο να το κάνει».

Πιο αναλυτικά, έγραψε:

«Ο πραγματικός δείκτης μέτρησης της επιτυχίας της ισραηλινο-αμερικανικής επιχείρησης κατά του Ιράν θα είναι το κατά πόσον, μετά το τέλος του πολέμου, ο μηχανισμός βαλλιστικών πυραύλων της Τεχεράνης θα έχει υποστεί τόσο μεγάλες ζημιές και όποιος κυβερνά το Ιράν θα έχει αποθαρρυνθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην είναι σε θέση να τον ξαναχτίσει ή τουλάχιστον να χρειαστεί χρόνια για να το κάνει.

Αυτό έρχεται σε αντίθεση με όλες τις συζητήσεις που επικεντρώνονται στα πυρηνικά όπλα του Ιράν και την αλλαγή καθεστώτος.

Το πρόγραμμα πυρηνικών όπλων της Ισλαμικής Δημοκρατίας βρίσκεται σε κατάσταση αναστολής από τότε που το Ισραήλ και οι ΗΠΑ βομβάρδισαν δεκάδες εγκαταστάσεις του τον Ιούνιο του 2025.

Ακόμη πιο σημαντικό από τη ζημιά, η οποία πήγε το Ιράν τουλάχιστον δύο χρόνια πίσω, ήταν το γεγονός ότι ήταν τόσο εκτεταμένη και ολοκληρωτική, ώστε η Τεχεράνη δεν έκανε σχεδόν τίποτα για να προσπαθήσει να την αποκαταστήσει τους τελευταίους οκτώ μήνες.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ έθεσε ως κόκκινη γραμμή την εγκατάλειψη του πυρηνικού προγράμματος από το Ιράν – ένας αξιέπαινος στόχος για να τερματιστεί πραγματικά και μόνιμα αυτή η απειλή – αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν υπήρχε μεγάλη απειλή στον πυρηνικό τομέα, σίγουρα όχι για τα επόμενα χρόνια.

Το επόμενο ζήτημα, το οποίο έχει κατακλύσει τα πρωτοσέλιδα και για το οποίο ο Τραμπ έχει καυχηθεί δημοσίως, αφορά την αντικατάσταση του ισλαμικού καθεστώτος.

Όπως σχεδόν όλοι οι αξιωματούχοι της άμυνας των ΗΠΑ και του Ισραήλ γνώριζαν και γνωρίζουν, η απλή δολοφονία του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ δεν θα ήταν ποτέ αρκετή για την επίτευξη αυτού του στόχου.

Η επίτευξη ενός τέτοιου στόχου μπορεί να είναι εφικτή, αλλά θα απαιτήσει πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα και μεγαλύτερες επενδύσεις από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ από ό,τι είναι διατεθειμένες να κάνουν (ειδικά υπό την προεδρία του Τραμπ).

Θα απαιτούσε επίσης θεμελιώδεις αλλαγές από το κίνημα διαμαρτυρίας του Ιράν και πιθανώς από ανώτερους Ιρανούς στρατιωτικούς αξιωματούχους που θα αποστατούσαν.

Αν συνέβαινε αυτό, θα ήταν το καλύτερο σενάριο, γιατί θα μπορούσε να εξαλείψει μόνιμα το Ιράν ως απειλή για το Ισραήλ, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον υπόλοιπο κόσμο. Αλλά κανείς δεν μπήκε στο 2025 ή το 2026 πιστεύοντας ότι το ισλαμικό καθεστώς θα ανατρεπόταν σύντομα. Η ιδέα ήταν να το ανατρέψουν σε πολλά χρόνια μέσω της φθοράς.

Η απλή ύπαρξη του καθεστώτος, αν και επικίνδυνη, δεν αποτελούσε υπαρξιακή απειλή.

Οι δύο υπαρξιακές απειλές ήταν το πυρηνικό πρόγραμμα (που σχεδόν καταστράφηκε τον Ιούνιο του 2025) και το πρόγραμμα βαλλιστικών πυραύλων, εάν αυτό έφτανε σε ένα ορισμένο όγκο.

Σε αντίθεση με το παγωμένο πυρηνικό πρόγραμμα, μετά τον Ιούνιο του 2025, το Ιράν προχώρησε με γοργούς ρυθμούς και αύξησε το πρόγραμμα βαλλιστικών πυραύλων του από περίπου 1.300 πυραύλους σε περίπου 2.500 πυραύλους, αριθμό κοντά σε αυτόν που είχε επιτύχει στην ακμή του.

Επίσης, επανήλθε η πιθανότητα να κάνει ένα άλμα προς τα εμπρός με τον όγκο των πυραύλων του να φτάνει τους 4.000, 6.000 ή ακόμα και 8.000 – αριθμοί που θα μπορούσαν να κατακλύσουν την αεροπορική άμυνα του Ισραήλ.

Αυτό ήταν μια υπαρξιακή απειλή. Μέχρι σήμερα, το Ισραήλ έχει καταστρέψει 150 βαλλιστικούς πυραύλους και έναν αριθμό εγκαταστάσεων. Αυτό δεν είναι αρκετό.

Το Ισραήλ πρέπει να καταστρέψει πλήρως όλο το φάσμα και την αλυσίδα εφοδιασμού όλων των στοιχείων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την κατασκευή τέτοιων πυραύλων, έτσι ώστε μετά τον πόλεμο, όποιος και αν κυβερνά το Ιράν, να μην είναι σε θέση να επιστρέψει στο ίδιο σημείο για χρόνια και να αναρωτηθεί αν αξίζει τον κόπο να το κάνει.

Αυτό το ζήτημα, και μόνο αυτό το ζήτημα, θα πρέπει να είναι το κριτήριο για την αξιολόγηση της επιτυχίας της τρέχουσας εκστρατείας».