Ο μεγάλος χαμένος του ειρηνευτικού σχεδίου Ιράν-ΗΠΑ είναι ο Μ.Νετανιάχου

Ο μεγάλος χαμένος του ειρηνευτικού σχεδίου Ιράν-ΗΠΑ είναι ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου γιατί είναι αυτός ο οποίος «έσπρωξε» τα πράγματα για να αρχίσει αυτός ο πόλεμος.

Καταρχάς έχει να αντιμετωπίσει ένα βαριά πληγωμένο Ισραήλ.

Για να γίνει κατανοητό το κόστος αυτής της πολεμικής σύγκρουσης, αρκεί να σημειωθεί ότι στον πόλεμο των 12 ημερών του περασμένου Ιουνίου, το Ισραήλ υπέστη ζημιές ύψους 3 δισ. δολαρίων.

Τώρα είναι σαφώς πιο εκτεταμένες. Είναι τουλάχιστον δεκαπλάσιες αν όχι εικοσαπλάσιες.

Μεγάλο μέρος του Τελ Αβίβ έχει καταστραφεί, όπως και της Χάιφα και σε μικρότερο ποσοστό, ζημιές έχει υποστεί και η Ιερουσαλήμ.

Καταστροφές έχουν υποστεί και οι πόλεις και τα χωριά της Ντιμόνα, όπως γενικά όλο το κεντρικό Ισραήλ αλλά και το βόρειο από τις συνδυαστικές επιθέσεις Ιράν-Χεζμπολάχ.

Αυτή την στιγμή η χώρα έχει χιλιάδες αστέγους που περιμένουν να αποκατασταθούν ή να κατασκευαστούν ξανά τα σπίτια τους.

Αυτό θα απαιτήσει χρόνο και μεγάλα ποσά, ενώ στο μεταξύ ο Νετανιάχου θα πρέπει να αντιμετωπίσει την οργή τους, γιατί το θυμικό θα επανέλθει στο φυσιολογικό mode ενώ αντίθετα η λογική θα επιστρέψει και θα θέσει ερωτήματα τα οποία δεν θα έχουν πειστικές απαντήσεις.

Όλα αυτά έγιναν παρά το γεγονός ότι η ισραηλινή Αεροπορία έδειξε τα «δόντια» της.

Οι ισραηλινές δυνάμεις δεν μπόρεσαν να πετύχουν τον αντικειμενικό τους σκοπό που ήταν η αλλαγή του καθεστώτος του Ιράν και η γεωπολιτική εκμηδένισή του ώστε να μην αποτελεί ισχυρή δύναμη στην Μέση Ανατολή.

Ο Νετανιάχου γνωρίζει πολύ καλά ότι μόλις τελειώσουν όλα αυτά, είναι πολύ πιθανόν να μην του απονεμηθεί χάρη για τα ζητήματα διαφθοράς για τα οποία διώκεται ποινικά.

Για το λόγο αυτό, πρέπει να υπάρχει πλήρης διαχωρισμός μεταξύ του Νετανιάχου και του Ισραήλ.

Η πολιτική που ακολουθήθηκε δεν ήταν του Ισραήλ αλλά του Νετανιάχου. Ήταν δηλαδή μία καθαρά προσωπική στρατηγική που αποσκοπούσε κυρίως σε προσωπικά οφέλη.

Είναι εξαιρετικά αμφίβολο για το αν υπήρχε διαφορετική ισραηλινή ηγεσία αν θα συνέβαιναν όλα αυτά.

Το Ισραήλ έδειξε ότι διαθέτει ίσως την καλύτερη αεροπορία στον κόσμο η οποία παρότι ενώθηκε με την αμερικανική σε μία εκπληκτική αεροπορική εκστρατεία 38 ημερών εν τούτοις δεν κατάφεραν να πετύχουν τους αντικειμενικούς τους σκοπούς και αυτό είναι κάτι που θα απασχολήσει τους αναλυτές του μέλλοντος.

Αντικειμενικοί σκοποί οι οποίοι τέθηκαν από τον ίδιο τον Νετανιάχου και περιελάμβαναν μεταξύ άλλων εκτός της αλλαγής του καθεστώτος, την εξαφάνιση του ιρανικού βαλλιστικού προγράμματος και την απόσπαση του εμπλουτισμένου ουρανίου.

Και όχι μόνο δεν επιτεύχθηκε τίποτα αλλά ταυτόχρονα τώρα το Ιράν διεκδικεί αποζημιώσεις για τις ζημιές που του προκάλεσαν,, άρση όλων των κυρώσεων, αποχώρηση των Αμερικανών από τον Κόλπο και έλεγχο των Στενών του Ορμούζ!

Μέχρι και αυτόν τον πόλεμο, η αεροπορική ισχύς θεωρούνταν επαρκής για να αλλάξει καταστάσεις και να επιβάλει γεωπολιτικές μεταβολές.

Αυτό το αφήγημα, το Ιράν απέδειξε ότι μπορεί να ακυρωθεί.

Επί του πρακτέου το έκανε αυτό. Τα αποτελέσματα δείχνουν την πραγματικότητα και όχι οι επιθυμίες ή πως θέλει κάποιος να παρουσιάζει τα γεγονότα για να ταιριάζουν με τη δική του «αλήθεια».