Κοινοποιήθηκε στο Κογκρέσο η πρόθεση πώλησης αμερικανικών κινητήρων F110 για το τουρκικό μαχητικό KAAN

Η κυβέρνηση Τραμπ προχώρησε σε επίσημη ενημέρωση του Κογκρέσου (24 Ιουνίου 2026) για την πρόθεση πώλησης κινητήρων General Electric F110 στην Τουρκία. Πρόκειται για ένα πακέτο ύψους άνω των 700 εκατομμυρίων δολαρίων, το οποίο αποτελεί το «οξυγόνο» για το πρόγραμμα του τουρκικού μαχητικού πέμπτης γενιάς, KAAN, καθώς η τουρκική βιομηχανία δεν έχει ακόμη αναπτύξει τον δικό της κινητήρα.

Το KAAN αποτελεί τη ναυαρχίδα της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας και τη βασική επιδίωξη του Ερντογάν για στρατηγική αυτονομία. Παρόλο που το αεροσκάφος απέχει ακόμη χρόνια από την πλήρη επιχειρησιακή αντικατάσταση των αμερικανικών F-16, η πρόσβαση στους κινητήρες F110 προσφέρει δύο πράγματα στην Άγκυρα:

Τεχνολογική ώθηση: Επιταχύνει την ανάπτυξη του εθνικού μαχητικού.

Πολιτικό «κεφάλαιο»: Επιβεβαιώνει ότι η Τουρκία παραμένει στο κάδρο των κρίσιμων συνομιλητών της Ουάσιγκτον, παρά το «αγκάθι» των ρωσικών S-400.

Η ρήξη με το Κογκρέσο

Η κίνηση αυτή ανοίγει ένα νέο μέτωπο εντός των ΗΠΑ. Κορυφαία στελέχη των Δημοκρατικών, όπως ο Γκρέγκορι Μικς, καταγγέλλουν την κυβέρνηση Τραμπ για έλλειψη διαβούλευσης. Το βασικό επιχείρημα παραμένει αμετάβλητο: Πώς είναι δυνατόν οι ΗΠΑ να ενισχύουν την τουρκική αμυντική βιομηχανία, όσο η Άγκυρα διατηρεί το ρωσικό αντιαεροπορικό σύστημα S-400, που οδήγησε άλλωστε και στον αποκλεισμό της από το πρόγραμμα των F-35;

Η συγκυρία δεν είναι τυχαία. Με τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ να πλησιάζει στην Άγκυρα, ο Ντόναλντ Τραμπ στέλνει ένα καθαρό μήνυμα: επιδιώκει την επανεκκίνηση της αμυντικής σχέσης, βλέποντας την Τουρκία ως απαραίτητο «παίκτη» σε μια σειρά από περιφερειακά μέτωπα (Λιβύη, Αν. Μεσόγειος, ΝΑΤΟ).

Η πώληση των F110 λειτουργεί ως «πολιτικό τεστ». Δεν είναι F-35, και ως εκ τούτου είναι πιο εύκολο να δικαιολογηθεί τεχνικά, αλλά δείχνει τα όρια της νέας αμερικανικής προσέγγισης.

Η υπόθεση των F110 δεν είναι απλώς μια εμπορική συμφωνία κινητήρων. Είναι η απόδειξη ότι η Άγκυρα επιχειρεί με επιτυχία να χτίσει την εικόνα του «αναγκαίου παίκτη», εκμεταλλευόμενη τις γεωπολιτικές ισορροπίες. Για την Ελλάδα, το ζήτημα απαιτεί προσεκτική παρακολούθηση, καθώς η ενδυνάμωση της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας μέσω αμερικανικής τεχνολογίας αποτελεί μια νέα μεταβλητή στη σταθερότητα της περιοχής.