Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ολοκληρώθηκε. Μέσα σε καταστάσεις πανδημίας. Με ότι αυτό συνεπάγεται για την ψυχολογία των συμμετεχόντων και τα συμπεράσματά του. Που επιτείνουν τον προβληματισμό μας. Και είναι μια πρόσθετη απόδειξη πως τα πράγματα είναι δύσκολα. Και η προοπτική διόλου ενθαρρυντική.
Κάτι δεν πάει καλά σε αυτή την χώρα. Ομαδικό βιασμό κατήγγειλε η εικοσάχρονη κοπέλα από την Θεσσαλονίκη από δυο Πακιστανούς, που την οδήγησαν με την βία στο σπίτι του ενός και εκεί ικανοποίησαν τις ανώμαλες ορέξεις τους.
Προ ημερών το Bloomberg με έδρα το Μανχάταν των ΗΠΑ, ανέφερε ότι η Γερμανία είναι δέσμια με τις οικονομικές δεσμεύσεις της προς την Τουρκία, και πως ανησυχεί πολύ ότι η Τουρκία θα υπονόμευε την συμφωνία στο “μεταναστευτικό” και θα της έστελνε καραβάνια παράνομων μεταναστών, εάν υλοποιούσε οικονομικές κυρώσεις της ΕΕ προς την Τουρκία.
Η Σύνοδος Κορυφής (1-2/10/20) απέδειξε, για μια ακόμη φορά, πόσο πολιτικά γελοία είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν μπορεί να επιβάλλει, έστω και ανώδυνες, κυρώσεις σε μια τρίτη χώρα, την Τουρκία. Δεν μπορεί να προσφέρει ούτε την ελάχιστη ουσιαστική βοήθεια σε δύο κράτη – μέλη της, την Ελλάδα και την Κύπρο, που υφίστανται, για χρόνια, την τουρκική επιθετικότητα.
Να στέλνουμε στην Γερμανία τα τιμολόγια εξόδων της κινητοποίησης των Ενόπλων Δυνάμεων σε κάθε επιθετική κίνηση της Τουρκίας, όπως αυτή του περασμένο καλοκαιριού που κατέληξε σε έρευνες του τουρκικού ερευνητικού Oruc Reis εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας.
Δύο βασικά στοιχεία αποκομίσαμε από την εμπλοκή της Τουρκίας στο μέτωπο του Ναγκόρνο Καραμπάχ, γιατί όποιος νομίζει πως δεν εμπλέκεται άμεσα υπέρ των Αζέρων μάλλον ζει στον «κόσμο του Μάρλμπορο».
Κύρια και πρωταρχική αιτία της έντασης και της πιθανότητας δημιουργίας “θερμού” επεισοδίου στο Αιγαίο είναι η πολιτική παραβιάσεων του εθνικού εναερίου χώρου και των χωρικών υδάτων από τις τουρκικές δυνάμεις.
Πραγματικά θέατρο για διανοητικά καθυστερημένους ήταν η συνάντηση κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης σχετικά με την υπόθεση της τουρκικής παράνομης προκλητικότητας σε βάρος της Κύπρου και της Ελλάδας.
Σταγόνες στον ωκεανό είναι, ασφαλώς, οι προσωπικές εκτιμήσεις του καθενός μας για τα αχαρτογράφητα νερά των ελληνοτουρκικών σχέσεων σε μια ιδιαίτερα τεταμένη και κρίσιμη συγκυρία για τη χώρα. Σε μια συγκυρία που μας καθιστά αθέατους μάρτυρες του ακήρυχτου πολέμου που μαίνεται εδώ και καιρό στα φορτωμένα με μνήμες ελληνικής ιστορίας και δόξας νερά του Αιγαίου.
Όπως σε προηγούμενα άρθρα μας ( 21.09.2020 και 25.09.2020) αναφέραμε η σύνοδος της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν επρόκειτο να αποφασίσει την επιβολή κυρώσεων σε βάρος της Τουρκίας, όπως είχε δεσμευθεί προ μηνός περίπου, επειδή κρίθηκε ότι προέχει η εξυπηρέτηση των συμφερόντων της (οικονομικά και προσφυγικό) που την εμποδίζουν να ενεργήσει όπως θα έπρεπε, για να διασφαλιστούν τα νόμιμα δικαιώματα κυριαρχίας της Ελλάδας και της Κύπρου από την επιβουλή τους από το κράτος-πειρατή.
Τα τελευταία χρόνια η Τουρκία, ο μόνιμος ταραξίας της περιοχής, επιδίδεται σε άνευ προηγουμένου πολεμικές επιχειρήσεις, δηλώνοντας απροκάλυπτα, πως ονειρεύεται ανασύσταση της νεο-οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Σύμφωνα με το επίσημο αρμενικό πρακτορείο ειδήσεων το Αζερμπαϊτζάν σχεδίασε την επίθεση στο Artsakh (Karabakh) εδώ και καιρό . Πριν από το ξέσπασμα των εχθροπραξιών, το Μπακού είχε ήδη ξεκινήσει έναν πόλεμο πληροφοριών ανοίγοντας το δρόμο για να τον οδηγήσει στο πεδίο της μάχης.
Απ' τις γειτονιές της Θεσσαλονίκης, της πόλης όπου μεγάλωσα και πέρασα τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου, έχω κρατήσει σαν φυλαχτό μέσα μου ολοζώντανες αναμνήσεις, ταυτισμένες με εκείνες τις πρώτες των παιδικών μου χρόνων, που είχαν το άρωμα του χαμομηλιού και της μέντας των χωριών της Μακεδονίας όπου υπηρέτησαν ως δάσκαλοι οι γονείς μου.
H Τουρκία κατέχει έδαφος της Κύπρου από το 1974 και εντεύθεν, προβαίνει σε συστηματικές στοχευμένες παραβιάσεις στην κυπριακή ΑΟΖ, στο Αιγαίο και την ελληνική υφαλοκρηπίδα.
Ο 61ος κύκλος των διερευνητικών επαφών, με βάση όλες τις σχετικές ανακοινώσεις και την ειδησεογραφία, έχει δρομολογηθεί και η έναρξή του είναι ‘προ των πυλών’. Δε γίνεται σε έναν πολιτικά ουδέτερο χρόνο. Λογικό είναι να υπάρχουν και παρανοήσεις, αλλά και τακτικισμοί, που επιχειρούν να μεταφέρουν μηνύματα. Αλλά και να κερδίσουν εντυπώσεις.
«Πόλεμος πατήρ πάντων», διατρανώνει η γνωστή ρήση του Ηράκλειτου, ο οποίος ουσιαστικά δηλώνει ότι σε όλα τα όντα και τις δημιουργίες αυτών υφέρπει πάντα κάποιας μορφής σύγκρουση που κυριαρχεί και δομεί τις μεταξύ τους σχέσεις.
Το ότι παίζουμε μοιρολατρικά στο γήπεδο επικοινωνίας της Τουρκίας με ευθύνη της κυβέρνησής μας, είναι γεγονός. Όπως γεγονός είναι ότι απαξιώσαμε τα πλεονεκτήματά μας έναντι αυτής αφήνοντας να σκεπαστούν απ' τη λήθη οι ιστορικές καταβολές των ''γκριζαρισμένων'' από αυτήν εδαφών μας και τα τετελεσμένα των Διεθνών Συνθηκών βάσει των οποίων χαράχτηκαν τα σύνορά μας.
Τελικά όπως σε προηγούμενο άρθρο μας προφητικά αναφέραμε η Ευρωπαϊκή σύνοδος της 24-25/09 αναβλήθηκε αορίστως ώστε να προλάβει η Γερμανική προεδρία να επιβάλει την συμμετοχή μας στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και έτσι να βρεθεί η φόρμουλα της αιτιολόγησης να μη ληφθούν κυρώσεις σε βάρος της Τουρκίας.
Ο φίλος του εχθρού μου είναι δυο φορές εχθρός μου. Έτσι λέγει ο θυμόσοφος λαός μας. Και αντιλαμβάνεστε όλοι, πως εννοώ την “εταίρο” μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση Γερμανία. Την φιλότουρκη διαχρονικά Γερμανία, η οποία πλέον δεν κρατάει ούτε τα προσχήματα, επιζητώντας στο τρέχον δεύτερο εξάμηνο του 2020 που ασκεί την προεδρία της ΕΕ να ολοκληρώσει τον διαμελισμό της Ελλάδος προς όφελος της Τουρκίας.
Η νέα χρονιά μπήκε ταραγμένη ιδιαίτερα εδώ στην ακριτική περιοχή του Έβρου. Νωπά ακόμη τα όσα συνέβησαν τον Φεβρουάριο-Μάρτιο τρέχοντος έτους κατά μήκος της συνοριακής γραμμής. Μεγάλη η συμβολή των ακριτών κτηνοτρόφων , γεωργών στην επιτυχημένη απώθηση των «λάθρο» να εισέλθουν στην χώρα. Τα εύσημα δίνονταν από παντού και με άφατη συγκίνηση από τον Ελληνικό λαό για την γενναία στάση των Ακριτών μας.
Το διάγγελμα του Κυριάκου Μητσοτάκη και η άρνηση του να επιβάλει lockdown ήταν μία δικαίωση για όσους λίγους από την πρώτη στιγμή και κόντρα στην εγχώρια και παγκόσμια υστερία έκριναν πως το lockdown που επιβλήθηκε ήταν ένα αχρείαστο μέτρο το οποίο είχε ως βασικό αποτέλεσμα την ισοπέδωση της ελληνικής οικονομίας.
Κανείς ποτέ δεν αρνήθηκε τον διάλογο. Και ιδιαίτερα η χώρα μας. Επί χρόνια, αν όχι δεκαετίες συμμετέχουμε σε επάλληλους κύκλους συζητήσεων, σε θέματα ‘χαμηλής πολιτικής έντασης’. Είναι μια διαδικασία που δεν προοιωνίζεται συναρπαστικές εξελίξεις, αλλά χρησιμεύει αν μη τι άλλο για να «συντηρείται» η ένταση σε διαχειρίσιμα επίπεδα.
Ενώ οι προκλήσεις πυκνώνουν από την πλευρά της Τουρκίας, οι μεταναστευτικοί πληθυσμοί αυξάνονται, η περικύκλωση της χώρας με βάσεις στην Αλβανία, τη Λιβύη και συνεργασίες με τα Σκόπια γίνεται ανησυχητική, το αναγκαίο εσωτερικό εθνικό μέτωπο που θα μας δώσει την αναγκαία συγκρότηση για να ανταποκριθούμε υπάρχει;
Με αποπροσανατολισμένη, πιεσμένη και αγχωμένη την ελληνική κοινή γνώμη λόγω της πανδημίας του κορονοϊού και των επιπτώσεών του στις τσέπες της, με την τουρκική προκλητικότητα στον Θεό και την εξωτερική πολιτική να ετεροκαθορίζεται από τα ''θέλω'' τις Μέρκελ, η κυβέρνηση δείχνει αδύναμη να αντιδράσει στις πειρατικές ενέργειες της Τουρκίας σε Αιγαίο (αντι-NAVTEX για Χίο και NAVTEX για αποστρατικοποίηση της Λήμνου) και Κύπρο (έρευνες Μπαρμπαρός και Γιαβούζ διαδοχικά στην κυπριακή ΑΟΖ).
Οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και η Γερμανία, κατά παράβαση της Συνθήκης της Λωζάννης και της Συμφωνίας των θαλασσίων ζωνών, προσπάθησαν να μοιράσουν το “καρπούζι” στη μέση, μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας!
Ξεκινούν, λένε τα μέσα ενημέρωσης, οι διαπραγματεύσεις με την Τουρκία.
Οι Γερμανοί θεωρούν προφανώς ότι η Τουρκία είναι κράτος-μέλος της Ε.Ε. και η Κύπρος μια… μακρινή ενοχλητική χώρα, που έχει «εμμονές» και θέλει να τιμωρήσει τη… φίλη Άγκυρα.
Η Αθήνα και η Λευκωσία οφείλουν να θέσουν veto σε οποιαδήποτε απόφαση που δε θα περιλαμβάνει κυρώσεις κατά της Τουρκίας, στην προσεχή Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ (24-25 Σεπτεμβρίου).
Όπως και σε προηγούμενο άρθρο μας αναλύσαμε το ενδεχόμενο της έναρξης διερευνητικών συνομιλιών με την Τουρκία με σκοπό την έναρξη των διαπραγματεύσεων για την επίλυση των εκκρεμών θεμάτων που χωρίζουν τις δύο χώρες - τα οποία είναι εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους, - θα είναι χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα ακόμη και αν η καταγραφή της διαφωνίας οδηγήσει στο Δικαστήριο της Χάγης.
Η Νομική ως επιστήμη και η Δικηγορία ως πρακτική και εμπειρία ζωής, είναι ορόσημα κοινωνικής μόρφωσης και αυτοπεποίθησης. Δογματική ενδεχομένως τοποθέτηση αλλά και εν πολλοίς βιωματική παραδοχή, για όλους όσους έχουν γνώση και συμμετοχή, μικρή ή μεγάλη, ουσιαστική ή περιφερειακή στο συναλλακτικό και πολιτικό γίγνεσθαι.
