Δεν βλέπω να έρχονται στην ώρα τους οι Ισραηλινοί για να υπογράψουν την ασπίδα του Οδυσσέα ή του Αχιλλέα. Πολλά τα προβλήματα...

Opinion Makers

Το τελευταίο καιρό με την ολοένα και αυξανόμενη ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις έχουν ξεφυτρώσει πολλοί τουρκολόγοι του… πουθενά, με ατέλειωτες συζητήσεις στα ελληνόφωνα ανθελληνικά κανάλια και όλοι, λίγο πολύ, πλησιάζουν στην τελική λύση για την κρίση που θα πρέπει να είναι για άλλη μια φορά υποχώρηση στα εθνικά θέματα, στην εθνική μας κυριαρχία και ακόμα χειρότερο, η προσφυγή στο διεθνές νεοταξικό δικαστήριο της Χάγης εκλιπαρώντας την Τουρκία να μας ακολουθήσει για να διαπραγματευτούμε την…εδαφική μας ακεραιότητα.

Το παρακάτω ποίημα της Ιουλίας Ζαννάκη είχε έρθει προ διμήνου στο Εν Άνδρω, που διαχειριζόμαστε. Είχε γραφτεί πριν αρκετό καιρό. Το βρήκαμε τυχαία και αυτές τις μέρες που μέσα στο γιορτινό κλίμα των ημερών συνεχίζονται οι τελευταίες «αψιμαχίες» μετά τα ετήσια καθιερωμένα επετειακά «Δεκεμβριανά», που εφέτος απέτυχαν να διαλύσουν την Αθήνα.

Στο άρθρο μου της με τον τίτλο: “Προετοιμασία της Ντόρας Μπακογιάννη για την Προεδρία της Δημοκρατίας;”, έγραφα μεταξύ των άλλων, πως ο πρώην Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης “πήρε εντολή” προκειμένου να “κάψει το πολιτικό χαρτί” που λέγεται Κώστας Καραμανλής και που όλα δείχνουν πως ετοιμάζεται από υψηλότατα κέντρα αποφάσεων να παίξει κυρίαρχο ρόλο στα πολιτικά δρώμενα της Ελλάδος, που επηρεάζουν τις γεωστρατηγικές και γεωπολιτικές εξελίξεις στη ΝΑ λεκάνη της Μεσογείου…

Τον περασμένο Μάιο ο Αλέξης Τσίπρας, αντιλαμβανόμενος την επερχόμενη συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές, τετραγώνισε τον κύκλο των παροχών.

Πριν μιλήσουμε για την καθιέρωση της εορτής των Χριστουγέννων στη παγκόσμια Χριστιανοσύνη, θεωρούμε σκόπιμο να εξηγήσουμε γλωσσολογικά πώς η λέξη «Χριστούγεννα», ενώ προέρχεται από τη φράση η «Χριστού γέννα» και από λεκτική συναρπαγή μας έδωσε τη λέξη Χριστούγεννα, άλλαξε γένος και αριθμό και έγινε όνομα ουδετέρου γένους- πληθυντικού αριθμού

Έστω και αργοπορημένα στο ελληνικό ΥΠΕΞ κατάλαβαν ότι άμεσα πρέπει να δοθεί αναγνώριση στην πολιτική παράταξη του Χαλίφα Χάφταρ για δύο πολύ απλούς λόγους που όμως παρόλα αυτά μέχρι και πρόσφατα στην ελληνική διπλωματία τους... «ζύγιζαν».

Τα εξαγόμενα των δημοσκοπήσεων επιβεβαιώνουν αυτό που όλοι καθημερινά μπορούμε να διαπιστώσουμε. Αυτό που αποτελεί κοινή αίσθηση. Oτι δηλαδή η πλειονότητα των πολιτών είναι ικανοποιημένη από την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης, η οποία βασίζεται στη μείωση της φορολογίας και, ταυτόχρονα, επικροτεί τις ενέργειες του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη και της ΕΛ.ΑΣ. για την αντιμετώπιση της ανομίας.

Στα χρόνια της Μεταπολιτευτικής Ελλάδος, το πολιτικό κατεστημένο έγινε ένα με το ιδιοκτησιακό καθεστώς των ΜΜΕ. Τα κόμματα Εξουσίας, με τα μεγάλα Μέσα (τηλεόραση, ραδιόφωνα, εφημερίδες και τα τελευταία χρόνια και διαδικτυακές πλατφόρμες) κατέστησαν σώμα σιαμαίων. Η αλληλεξάρτηση των ΜΜΕ στην Μεταπολιτευτική εποχή και ιδιαίτερα στην Μνημονιακή έγινε ισχυρότερη παρά ποτέ.

Νίκος Ταμουρίδης
Νίκος Ταμουρίδης

Οι νονοί και οι νενέκοι!

Πολλοί νονοί παρουσιάζονται τα τελευταία χρόνια, οι οποίοι ξαναβαπτίζουν λέξεις και όρους της ελληνικής γραμματολογίας, εμπλουτίζοντάς την παράλληλα με ξένες λέξεις βεβαρημένες από την διεθνιστική παγκοσμιοποίηση, καθώς και με ελληνικές «εκλεπτυσμένες».

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για μελλοντική συνεκμετάλλευση του Αιγαίου με την Τουρκία, ενώ δεν είναι λίγο το μελανί που έχει χυθεί προκειμένου να εξηγηθεί πώς θα οδηγηθεί η χώρα μας σε αυτό το μονοπάτι ή ακόμα καλύτερα πώς θα μας οδηγήσουν, παρουσιάζοντας το ως την υπέρτατη εθνικά ωφέλιμη λύση, αφού πρώτα διαχειριστούν το πλήθος με τις βασικές αρχές Ψυχολογίας της μάζας.

Οταν ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ξεκινά την ομιλία του στη Βουλή λέγοντας ότι ο προϋπολογισμός του 2020 είναι ταξικής μονομέρειας και πολιτικής απάτης όλοι αντιλαμβάνονται τα αδιέξοδα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και την κυριαρχία της κυβέρνησης στο πολιτικό σκηνικό.

Είναι πρόδηλο πως αναπτύσσεται μια θεωρία ότι οι επιλογές μας είναι περιορισμένες και πως πρέπει να ικανοποιηθούν «κάποιες απαιτήσεις της Τουρκίας». Ακούγονται αυτές απόψεις μέσα από τη δραματοποίηση των εξελίξεων.

Έντονη είναι η ανησυχία των κατοίκων των Δωδεκανήσων και των νησιών μας του ΒΑ Αιγαίου για την άνευρη και αναποτελεσματική μεταναστευτική πολιτική και της σημερινής κυβερνήσεως της ΝΔ και του ίδιου του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη…

Αν επιχειρήσει να αναλύσει κανείς λογικά το πώς θα εξελιχθεί η κρίση με την Τουρκία τότε το ενδεχόμενο ενός θερμού επεισοδίου μοιάζει αν όχι αναπόφευκτο πάντως εξαιρετικά πιθανό.

Μαζεύονται τα «σύννεφα» πάνω από την Ανατολική Μεσόγειο καθώς η Τουρκία επιδιώκει, να επιβάλει τετελεσμένα εις βάρος της Κύπρου και της Ελλάδας, να ενισχύσει την στρατιωτική παρουσία της στην περιοχή και συγχρόνως να πάρει θέση στο διπλωματικό παρασκήνιο που είναι σε εξέλιξη για το μέλλον της Λιβύης εκπροσωπώντας ουσιαστικά και το Κατάρ στο παιγνίδι εξουσίας που έχει ξεσπάσει στον αραβικό σουνιτικό κόσμο.

Βαγγέλης Περρής
Βαγγέλης Περρής

Τσίπρας, ο τουρκοφάγος

Ο ΣΥΡΙΖΑ, μέσω του σ. Προέδρου του και των κομματικών αρμοδίων για τα θέματα εξωτερικής πολιτικής, ζητά σκληρή στάση απέναντι στην Τουρκία. Θεωρούν ότι χωρίς αυτούς στην κυβέρνηση κυριαρχεί μία «πολιτική κατευνασμού και ηπίων τόνων» − μάλιστα ο σ. Τσίπρας εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι τα φαινόμενα της ηπιότητας έχουν δοθεί «ως αντάλλαγμα για τον περιορισμό του μεταναστευτικών-προσφυγικών ροών».

Είναι εκπληκτική η επιχειρηματολογία που αναπτύσσεται από μια μερίδα πολιτικών και αναλυτών ως προς τους τρόπους αντιμετώπισης της τουρκικής επιθετικότητας, της τουρκικής επεκτατικής πολιτικής. Η δημιουργία ενός φοβικού κλίματος ενισχύει εν πολλοίς τις πολιτικές τους επιδιώξεις. Δημιουργείται ένα κλίμα που βοηθά στο πλασάρισμα της θεωρίας τους, που είναι η προσαρμογή στις τουρκικές επιδιώξεις.

Νίκος Ταμουρίδης
Νίκος Ταμουρίδης

Η ώρα να δράσει ο λαός!

Νέα αλλεπάλληλα επεισόδια του ελληνικού δράματος μας κρατούν σε εθνική αγωνία: «Μεταναστευτικό εκτός ελέγχου», «Μετανάστες σε πεντάστερα», «Γιάφκες στα Πανεπιστήμια», «Οι μολότοφ της ειρήνης», «Οι απειλές των Τούρκων», «Η ΑΟΖ του Ερντογάν»! Κι όλα αυτά, με φόντο τα συντρίμμια του εθνικού οικοδομήματος.

Πολύκαρπος Αδαμίδης
Πολύκαρπος Αδαμίδης

Brexit ante portas

Ο τραγέλαφος της βρετανικής αποχώρησης από την Ενωμένη Ευρώπη, μπήκε στην τελική διαδικαστική του ευθεία. Με όρους δράματος είναι η τελευταία πράξη. Οι μοιραίοι πρωταγωνιστές έχουν πλέον αποχωρήσει.

Νίκος Ιγγλέσης
Νίκος Ιγγλέσης

Ο πόλεμος…

Η φιλόδοξη και αναθεωρητική Τουρκία επιθυμεί να καταστεί περιφερειακή ηγεμονική δύναμη στη Μέση Ανατολή – Ανατολική Μεσόγειο και να συναλλάσσεται ως ίσος προς ίσον με τις Μεγάλες Δυνάμεις. Το τελευταίο το έχει επιτύχει ήδη σε σημαντικό βαθμό. Επιδιώκει την, μερική έστω, ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (έχει εισβάλει σε Συρία, Ιράκ, διατηρεί βάσεις σε Κατάρ, Σουδάν και επεμβαίνει στη Λιβύη). Παράλληλα εμφανίζεται ως παγκόσμιος προστάτης του σουνιτικού Ισλάμ.

Στα χρόνια της Μεταπολιτευτικής Ελλάδος, το πολιτικό κατεστημένο έγινε ένα με το ιδιοκτησιακό καθεστώς των ΜΜΕ. Τα κόμματα Εξουσίας, “χθες” το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, “σήμερα” η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ, με τα μεγάλα Μέσα (τηλεοπτικά, ραδιόφωνα, εφημερίδες και τα τελευταία χρόνια και διαδικτυακές πλατφόρμες) κατέστησαν ένα σώμα μια ψυχή.

Οι Βρετανοί ψηφοφόροι δεν άκουσαν τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος λίγες ώρες πριν από τις κάλπες με ανακοίνωσή του καλούσε τους εκλογείς να στηρίξουν τον Κόρμπιν και τους Εργατικούς «που δίνουν μια μεγάλη μάχη για το κοινωνικό κράτος, την Υγεία, την κοινωνική δικαιοσύνη και τα εργασιακά δικαιώματα».

Η ανάλυση του Τσενγκίζ Ακτάρ στη συνέντευξή του στη «HuffingtonPost», ότι το βίαιο παρελθόν της Τουρκίας εξηγεί το παρόν και το μέλλον της, αποτυπώνει με τον πιο ρεαλιστικό, αλλά και ανησυχητικό τρόπο, τη διαρκή προκλητική στάση της Αγκυρας, που δείχνει να κλιμακώνεται επικίνδυνα μετά το «μνημόνιο κατανόησης» που υπέγραψε ο Ερντογάν με τον πρωθυπουργό της Λιβύης για τον καθορισμό θαλάσσιων ζωνών.

Η ελαφρότητα της ελληνικής διπλωματίας και το ακατάλληλο, στην μεγάλη τους πλειοψηφία, των ατόμων που αποτελούν το ελληνικό διπλωματικό σώμα, δυστυχώς αποδεικνύεται για άλλη μια φορά μοιραίο για την χώρα. 

Λυπάμαι που είμαι υποχρεωμένος συνέχεια να σας υπενθυμίζω, πως εδώ και αρκετούς μήνες γράφω και ξαναγράφω την ανησυχία μου, που προέρχεται από υψηλόβαθμες διπλωματικές και στρατιωτικές μου πηγές, αλλά και από εκτενείς αναφορές του Δωδεκανησιακού Τύπου, για την στοχοποίηση εκ μέρους της Τουρκίας και ειδικότερα του Σουλτάνου Ρ. Τ. Ερντογάν, των νήσων Ρόδου και Κω!

Νίκος Ταμουρίδης
Νίκος Ταμουρίδης

Το φίδι και ο ευεργέτης!

Ο εκπληκτικός μυθοποιός Αίσωπος, με δύο συντομότατους μύθους, μας διδάσκει ότι πρέπει να αποφεύγουμε να κάνουμε πράξεις, οι οποίες νομοτελειακά στο μέλλον θα αποβούν εις βάρος μας.

Ο βραχνάς των υψηλών και δυσβάσταχτων πλεονασμάτων του 3,5 % σε ετήσια βάση, αποτελεί δικαίως βασική μέριμνα του οικονομικού μας σχεδιασμού. Στραγγαλίζει εν τη γενέσει της κάθε αναπτυξιακή πρωτοβουλία και καθιστά γράμμα κενό και προσδοκία φρούδα την προοπτική της οικονομικής ανάταξης και ανάκαμψης.

Η κατοχική Τουρκία θέλει να εγκαταστήσει στρατεύματα στη Λιβύη, τα οποία να εδρεύουν μόνιμα σε στρατιωτική βάση. Είναι δε προφανές πως το καθεστώς Ερντογάν θα πράξει ό,τι είναι δυνατό για να πετύχει τούτο καθώς μια τέτοια ενέργεια εντάσσεται στο σχεδιασμό επέκτασης της χώρας στην ευρύτερη περιοχή. Όπως είναι γνωστό στρατηγικός στόχος της Άγκυρας είναι είτε επέκταση της εδαφικής επικράτειας της Τουρκίας είτε της πολιτικής της επιρροής.

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι ένας πραγματικός ηγέτης κράτους. Είναι μια διεθνής προσωπικότητα που καταφέρνει – προς το παρόν τουλάχιστον – να παλαντζάρει μεταξύ δυο υπερδυνάμεων.