Ο εξοπλισμός του Λιμενικού είναι μία πονεμένη ιστορία. Αντί λοιπόν να τον αναλάβει το κράτος ως οφείλει το κάνουν οι ιδιώτες και η ΕΕ! Μέσα στον μήνα μπαίνει μπροστά ένα μπαράζ παραδόσεων που δείχνει ξεκάθαρα ότι η Ελληνική Ακτοφυλακή ανεβάζει ταχύτητα και επιχειρησιακή ισχύ. Η ενίσχυση έρχεται από παντού: ευρωπαϊκά κονδύλια, αλλά και στοχευμένες δωρεές από τον εφοπλιστικό κόσμο. Στα μέσα Φεβρουαρίου, στην Κόρινθο θα παραδοθούν ένα περιπολικό σκάφος και τέσσερα οχήματα, προσφορά της Motor Oil. Λίγες ημέρες μετά, στη Βουλιαγμένη, η οικογένεια Αλαφούζου θα παραδώσει ένα ακόμη πλωτό περιπολικό στο Λιμενικό, ενισχύοντας τον στόλο με σύγχρονα μέσα. Και το «βαρύ χαρτί» έρχεται λίγο αργότερα: 148 περιπολικά οχήματα, που αποκτήθηκαν μέσω ευρωπαϊκών κονδυλίων, περνούν στα χέρια της ηγεσίας του Σώματος, δίνοντας ανάσα και ευελιξία σε όλη την επικράτεια.  

Είναι σαφές ότι στον νέο κόσμο που «αναδύεται» τον πρώτο ρόλο θα τον έχουν τα data καθώς χωρίς αυτά το ΑΙ δεν μπορεί να λειτουργήσει με επάρκεια. Η πρόσφατη κίνηση του Ιωάννη Κ. Μαρτίνου, δηλαδή η στρατηγική εξαγορά της AXSMarine από τη Signal Ocean, δείχνει ξεκάθαρα ότι το παιχνίδι δεν παίζεται πια μόνο στα πλοία και στα ναύλα, αλλά στα δεδομένα. Και όποιος ελέγχει τα δεδομένα, ελέγχει και το timing των αποφάσεων. Με απλά λόγια, ο Μαρτίνος βάζει κάτω από την ίδια στέγη δύο κόσμους που μέχρι χθες λειτουργούσαν παράλληλα: την καθαρή τεχνολογία ανάλυσης (Signal) και τη βαθιά γνώση της αγοράς φορτίων και ναυλώσεων (AXSMarine). Δεν «αγοράζει» μόνο ένα δυνατό brand, αλλά κλειδώνει πρόσβαση σε πληροφορία που κινεί την αγορά και τη μετατρέπει σε εργαλείο ισχύος. Αλλάζει τις ισορροπίες. Brokers, ναυλωτές και πλοιοκτήτες θα παίρνουν αποφάσεις ακριβείας. Η Signal Ocean περνάει από ρόλο παρόχου τεχνολογίας σε ρόλο κόμβου του ναυτιλιακού οικοσυστήματος. Με πάνω από 1.500 πελάτες και συμμαχίες όπως η BRS, το μήνυμα είναι σαφές: όποιος θέλει να είναι μέσα στο παιχνίδι, θα πρέπει να μιλά τη γλώσσα των δεδομένων. Σε πολιτικό επίπεδο, γιατί και η ναυτιλία έχει τη δική της πολιτική, η κίνηση Μαρτίνου δείχνει μακροπρόθεσμο σχέδιο. Επενδύει στο πώς θα λειτουργεί η αγορά σε πέντε χρόνια.

Η τραγωδία στο εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα έχει προκαλέσει σοκ στην βιομηχανία τροφίμων, και τώρα οι ιδιοκτήτες άλλως εταιρειών ζητούν από τους τεχνικούς διευθυντές τους να ελέγξουν ξανά απ' το μηδέν όλα τα συστήματα ασφαλείας. Και όχι μόνο γύρω απ' την αποθήκευση και τα δίκτυα προπανίου που χρησιμοποιείται απ' τις περισσότερες βιομηχανίες. Όλοι τους πλέον κατάλαβαν πως η ασφάλεια είναι απαραίτητη μόνο για το καλό των εργαζομένων αλλά και για την επιβίωση της δικής τους εταιρείας. Για την μπισκοτοβιομηχανία του Κώστα Τζιωρτζιώτη ήδη κυκλοφορούν πολλά σενάρια στην αγορά. Σε κάθε περίπτωση όμως καταλύτης για το μέλλον της θα είναι τα τελικά πορίσματα των ερευνών, οι ευθύνες που θα αποδοθούν και η δικαστική πορεία της υπόθεσης κτλ. Το brand έχει υποστεί ήδη μία τεράστια ζημιά και θα συνεχίσει να επιβαρύνεται, τουλάχιστον στην εγχώρια αγορά. Γι’ αυτό εξάλλου επικρατεί ανησυχία και αναταραχή στην τοπική κοινωνία στο τρίγωνο Τρικάλων – Καρδίτσας – Λάρισας, μιας και πάνω από 500 οικογένειες ζουν από την Βιολάντα.

Την Τρίτη ο K.Μητσοτάκης θα ανοίξει το θέμα του εθνικού απολυτηρίου αλλά δεν είναι κάτι το οποίο πρόκειται να εφαρμοσθεί μαζί με τις όποιες αλλαγές στο σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ κατευθείαν. Ο ίδιος εμφανίζεται να θέλει μια μάλλον μεταβατική λειτουργία, αλλά σε κάθε περίπτωση θα γίνει μια ευρεία σύσκεψη με τον Χατζηδάκη και την υπουργό Ζαχαράκη που τρέχει τον σχεδιασμό. Μαθαίνω ότι η λογική θα είναι το υπουργείο να θέσει ερωτήματα προς απάντηση σε μια Επιτροπή Σοφών που θα συσταθεί, ώστε να μην προσέλθει η κυβέρνηση με προαποφασισμένες λύσεις. Γενικά, η κατεύθυνση θα είναι η ενίσχυση της τράπεζας θεμάτων, η σύσταση ενός εθνικού σώματος αξιολογητών, αλλά και μια νέα αρχή εξετάσεων. Η αλλαγή θα πιάνει τα παιδιά που θα μπουν στην Α' Λυκείου από τον Σεπτέμβριο του 2027 και θα αρχίσουν να μετράνε βαθμούς ήδη από τότε, ενώ εκείνη τη χρονιά αλλάζουν και τα σχολικά βιβλία, προοδευτικά ως το 2029.

Από την Νέα Αριστερά αποχωρούν όπως ανακοίνωσαν το μεσημέρι της Δευτέρας ο Νίκος Μπίστης και άλλα 9 στελέχη του κόμματος. Στην επιστολής τους καταγγέλλουν εγκλωβισμό «σε μια ατέρμονη ομφαλοσκόπηση γύρω από την «καθαρότητα» της ταυτότητας της Αριστεράς» υποστηρίζοντας ότι η απόφαση του πρόσφατου συνεδρίου «διαιωνίζει την παραλυτική ισορροπία και προετοιμάζει το έδαφος για μια νέα κρίση». Επισημαίνοντας, επίσης, ότι «σε δύο μόνο σημεία υπήρξε σαφήνεια στην απόφαση του Συνεδρίου: στην φωτογραφική αποδοκιμασία του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και στην απόρριψη κάθε προοπτικής συνεργασίας με τις δυνάμεις της Κεντροαριστεράς» υπογραμμίζουν ότι «αυτή την πολιτικά καταστροφική επιλογή ούτε θέλουμε ούτε μπορούμε να υπηρετήσουμε. Αντιθέτως, είμαστε αποφασισμένοι να συμβάλουμε ενεργά στο εγχείρημα της ανασύνθεσης του συνόλου της Αριστεράς, παράλληλα με τη συγκρότηση ενός ευρύτερου μετώπου προοδευτικών δυνάμεων, με αξιόπιστη και κοινωνικά αναγνωρίσιμη ηγεσία». Όλη η δήλωση αποχώρησης από την Νέα Αριστερά δέκα μελών της Κεντρικής Επιτροπής «Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες η συγκυρία σαρώνει τα μικρά και τα ασήμαντα και φέρνει στο προσκήνιο τα πραγματικά, σκληρά διλήμματα. Χρέος των πολιτικών κομμάτων – και ιδίως των αριστερών, δηλαδή εκείνων που οφείλουν να δρουν με κριτήριο τα συμφέροντα των λαϊκών στρωμάτων – είναι να αποκωδικοποιούν τα επίδικα κάθε ιστορικής περιόδου και να χαράσσουν πορεία που θα βελτιώνει απτά την καθημερινότητα της κοινωνικής πλειοψηφίας, μεταφέροντας πόρους, ισχύ και εξουσίες από τους λίγους στους πολλούς. Ως ιδρυτικά μέλη της Νέας Αριστεράς, δύο ήταν εξαρχής οι βασικές μας προτεραιότητες. Πρώτον, η ανάγκη να ξεμπερδέψει η Αριστερά με το επικίνδυνο φαινόμενο του κασσελακισμού, κάτι που κατέστη εφικτό με την αποφασιστική- μετά ένα σημείο -στάση συντρόφων και συντροφισσών του ΣΥΡΙΖΑ.   Δεύτερον, η ανάγκη να διαμορφωθεί ένα πολιτικό υποκείμενο που θα λειτουργούσε ως καταλύτης για την ανασύνθεση και την ενότητα του ευρύτερου προοδευτικού χώρου. Απέναντι σε αυτή τη δεύτερη στρατηγική στόχευση εκδηλώθηκε από νωρίς σοβαρή αντίδραση. Σταδιακά, η αντίδραση αυτή μετατράπηκε σε πλειοψηφούσα άποψη στα όργανα του κόμματος, οδηγώντας σε παραλυτική στασιμότητα και σε έναν ιδιότυπο πολιτικό και οργανωτικό δυϊσμό. Ο Πρόεδρος και η πλειοψηφία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας μιλούσαν τη γλώσσα της ενότητας· ενώ αντίθετα, ο Γραμματέας και η πλειοψηφία της Κεντρικής Επιτροπής και του Πολιτικού Γραφείου εργάζονταν αποκλειστικά για την ανασυγκρότηση της ριζοσπαστικής Αριστεράς, απορρίπτοντας κάθε ευρύτερη προοπτική. Σε μια ιστορική στιγμή κατά την οποία οι διεθνείς και εσωτερικές εξελίξεις επιβάλλουν τη μέγιστη δυνατή ενότητα των προοδευτικών δυνάμεων, τα λαϊκά στρώματα πλήττονται σκληρά από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της κυβέρνησης Μητσοτάκη και νέα μορφώματα με βαθιά αντιδραστικό λόγο αναδύονται, εμείς αρνούμαστε να εγκλωβιστούμε σε μια ατέρμονη ομφαλοσκόπηση γύρω από την «καθαρότητα» της ταυτότητας της Αριστεράς. Είμαστε πεπεισμένοι/ες ότι οι πολίτες δεν κινητοποιούνται και δεν ψηφίζουν μόνο βάσει ταυτοτήτων, αλλά κυρίως βάσει ταυτίσεων: με σχέδια, προτάσεις, πρόσωπα και συλλογικές προοπτικές που τους αφορούν άμεσα. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε η Ελλάδα να ακολουθήσει το παράδειγμα πολλών ευρωπαϊκών χωρών, όπου μια επιθετική, ανορθολογική Ακροδεξιά επιβάλλει την ατζέντα της στον συντηρητικό χώρο, ενώ η Αριστερά αυτοπεριορίζεται στο περιθώριο ως δύναμη απλής διαμαρτυρίας. Το Διαρκές Προγραμματικό Συνέδριο αποτέλεσε την τελευταία ευκαιρία για τη Νέα Αριστερά. Η ευκαιρία αυτή χάθηκε. Αντί να επιλυθεί το αδιέξοδο, η απόφαση του Συνεδρίου – η οποία από το ίδιο κιόλας βράδυ ερμηνεύθηκε εντελώς διαφορετικά από τις δύο πλευρές του κόμματος – διαιωνίζει την παραλυτική ισορροπία και προετοιμάζει το έδαφος για μια νέα κρίση. Όλα αυτά εξελίσσονται μέσα σε ένα κλίμα γενικευμένης αδιαφορίας και δυσφορίας του κόσμου της Αριστεράς, όπως αποτυπώνεται καθαρά σε όλες τις δημοσκοπικές μετρήσεις. Σε δύο μόνο σημεία υπήρξε σαφήνεια στην απόφαση του Συνεδρίου:στην φωτογραφική αποδοκιμασία του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και στην απόρριψη κάθε προοπτικής συνεργασίας με τις δυνάμεις της Κεντροαριστεράς. Αυτή την πολιτικά καταστροφική επιλογή ούτε θέλουμε ούτε μπορούμε να υπηρετήσουμε. Αντιθέτως, είμαστε αποφασισμένοι να συμβάλουμε ενεργά στο εγχείρημα της ανασύνθεσης του συνόλου της Αριστεράς, παράλληλα με τη συγκρότηση ενός ευρύτερου μετώπου προοδευτικών δυνάμεων, με αξιόπιστη και κοινωνικά αναγνωρίσιμη ηγεσία. Για όλους αυτούς τους λόγους, δηλώνουμε την αποχώρηση μας από τη Νέα Αριστερά. Θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε για μια Αριστερά χρήσιμη για την κοινωνία, ικανή να μετατρέψει την κοινωνική δυσαρέσκεια σε συλλογική δύναμη αλλαγής . Για μια μαχητική και κυβερνώσα Αριστερά. Σταύρος Ακριτίδης. Σπύρος Βάρελης Καίτη Θεοχάρη Πολύβιος Κατσάνης Νίκος Μπίστης Σοφία Πανδή Φωτεινή Σιάνου Άρης Στυλιανού Γρηγόρης Τσαπαρέλης Πετρος Φιλίππου»  

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης αναμένεται να πραγματοποιήσει διάγγελμα στο οποίο  θα ανακοινώσει ότι ξεκινά η συζήτηση για αλλαγές στο Σύνταγμα, αλλαγές σαρωτικές καθώς όπως αναφέρεται θα αφορούν 70 από τα 120 άρθρα του Συντάγματος. Κατά τις ίδιες πληροφορίες, θα τεθεί και το ζήτημα της άρσης μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων. Το παραπάνω δεν σημαίνει αναθεώρηση του Συντάγματος τουλάχιστον όχι άμεση. Απλά ανοίγει μια μεγάλη περίοδος των λεγόμενων «διαβουλεύσεων» Και «δημόσιων συζητήσεων» που θα; κρατήσει μήνες και θα πραγματοποιηθεί σε δυο φάσεις από την τωρινή και την επόμενη Βουλή. Είναι τόσο αναγκαία η ανακίνηση του ζητήματος τώρα;; Όχι βέβαια, Απλά πρόκειται για μια προσπάθεια του Μεγάρου Μαξίμου να αλλάξει την ατζέντα της συζήτησης, να την πάρει μακρυά από θέματα που της προκαλούν φθορά και να την κατευθύνει (ή τουλάχιστον έτσι νομίζει) σε θεωρητικολογίες και αόριστα λόγια για τον εκσυγχρονισμό του δημοκρατικού μας πολιτεύματος. Ποια είναι όμως τα θέματα που την καίνε; Μα φυσικά η ακρίβεια και η οικονομία στο σύνολό της. Μια ακρίβεια που ανατροφοδοτείται. Εξ ου και το νέο κύμα ανατιμήσεων από τις αρχές του 2026. Αυτό είναι το κύριο θέμα που απασχολεί την κοινωνία σήμερα, που η κυβέρνηση θέλει να ξεχάσει με την έναρξη μιας ακατάσχετης «συνταγματολογίας,» Είναι το λεγόμενο "framing". Προσπαθεί να ορίσει αυτός το γήπεδο στο οποίο θα παίξουν οι παίκτες -και η αντιπολίτευση- μέχρι τις επόμενες εκλογές. Η ακρίβεια όμως είναι «σκληρό» θέμα και όσο να αλλάξεις την ατζέντα, ο λογαριασμός στο τέλος του μήνα παραμένει ο ίδιος, αν όχι υψηλότερος από μήνα σε μήνα.  Η οικονομία όμως δείχνει τα πήλινα πόδια της με τον πολίτη να μην μπορεί να επιβιώσει κυριολεκτικά όταν φοβάται και να περάσει την είσοδο του σούπερ μάρκετ. Αυτά τον απασχολούν και τον καίνε. Μια οικονομία η οποία φαίνεται αστεία μπροστά στο μέγεθος της τουρκικής η με 1,2 τρισ. $ ΑΕΠ και του χρόνου 1,5 τρισ. κι εμείς ακόμα καρφωμένοι στο 2019 με 235 δισ.! Είναι αυτά τα μεγέθη που θέλει η κυβέρνηση να ξεχάσει ο πολίτης και απλά το Σύνταγμα και η αναθεώρηση είναι μια καλή ευκαιρία για να το επιχειρήσει.