Κράτος ή παρακράτος; – Οι εκβιασμοί μέσω των υποκλοπών – Το εθνικό μας προϊόν

Η είδηση ότι η Ελληνική Αστυνομία και η ΑΑΔΕ χρησιμοποιούν το ισραηλινό σύστημα UFED – το οποίο τους «δωρήθηκε» – για να εξάγουν δεδομένα από κινητά τηλέφωνα, ακόμα και διαγραμμένα, δεν είναι απλώς μια τεχνολογική λεπτομέρεια.

Είναι η επιβεβαίωση ότι το ελληνικό κράτος έχει πλέον στη διάθεσή του ένα ισχυρότατο εργαλείο μαζικής και αδιαφανούς παρακολούθησης, ικανό να μετατρέψει οποιοδήποτε «ενοχλητικό» πρόσωπο σε πολιτικό ή οικονομικό όμηρο.

Γιατί μπορεί επί χρόνια το αφήγημα που περνάει έντεχνα από τα ΜΜΕ να είναι πως «Αν δεν έχεις κάτι να κρύψεις δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας» αλλά αυτό στην πράξη δεν ισχύει.

Πρόκειται για το πιο γελοίο επιχείρημα που δημιουργήθηκε ποτέ με σκοπό την οριστική αποβλάκωση των μελλοντικών «θυμάτων».

Αν ίσχυε αυτό τότε όλοι θα ζούσαν σε σπίτια με γυάλινους τοίχους, χωρίς κουρτίνες στα παράθυρα και θα είχαν τις κρεβατοκάμαρές τους ανοιχτές.

Άπαντες έχουν κάτι που δεν θέλουν να είναι δημόσιο (και είναι δικαίωμά τους) και γι’ αυτό υπάρχουν οι νόμοι για την προστασία των προσωπικών δεδομένων, όπως επίσης και για το με ποιες διαδικασίες αποκτούνται πληροφορίες που χρησιμοποιούνται κατά ενός πολίτη σε δικαστήριο.

Αν έχουν αποκτηθεί με παράνομους τρόπους δεν γίνονται αποδεκτές.

Το UFED (Universal Forensic Extraction Device) δεν είναι ένα απλό εργαλείο ψηφιακής έρευνας.

Είναι ένα από τα πιο προηγμένα συστήματα παγκοσμίως, που μπορεί να παραβιάσει κωδικούς, να ανακτήσει διαγραμμένα μηνύματα, φωτογραφίες, τοποθεσίες, συνομιλίες σε εφαρμογές όπως WhatsApp, Signal, Viber, δηλαδή ακόμα και δεδομένα από κρυπτογραφημένες εφαρμογές.

Σε χέρια μιας κυβέρνησης που ήδη κατηγορείται για το σκάνδαλο του Predator, αυτό το εργαλείο γίνεται όπλο πολιτικής και οικονομικής εξόντωσης.

Μία κυβέρνηση η οποία επέτρεψε να δημιουργηθεί ένα νέο «εθνικό προϊόν»:

Εκβιασμός μέσω δεδομένων.

Δεν χρειάζεται μεγάλη φαντασία για να αντιληφθεί κανείς πώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί αυτό το σύστημα.

Ένας δημοσιογράφος που ερευνά σκάνδαλα, ένας επιχειρηματίας που δεν «συμμορφώνεται», ένας πολιτικός που δεν πειθαρχεί, ένας δικαστικός που δεν «συνεργάζεται».

Αρκεί μια «ανώνυμη καταγγελία», μια «προληπτική έρευνα» ή μια υποτιθέμενη ανάγκη «εθνικής ασφάλειας», ως δικαιολογία για να «σκαναριστεί» το κινητό του.

Και ξαφνικά, προσωπικά δεδομένα, οικονομικές συναλλαγές, εξωσυζυγικές σχέσεις, ιδιωτικές συνομιλίες ή ακόμα και απλές αδυναμίες γίνονται υλικό πίεσης.

Ποιος νοιάζεται αν αυτό είναι παράνομο ή όχι. Η καταστροφή μπορεί να είναι ολοκληρωτική καθώς εύκολα θα «δολοφονηθεί» η προσωπικότητα του «ενοχλητικού» ατόμου.

Τα δικαιώματά του θα έχουν «εξαφανιστεί» μέσα στην καταστροφή που θα έχει υποστεί.

Το χειρότερο είναι ότι η χρήση του UFED μπορεί να γίνει άνετα, χωρίς διαφάνεια και χωρίς να εκτεθεί ποτέ αυτός που το χρησιμοποίησε.

Δεν χρειάζεται να εμφανιστεί ποτέ η ενέργειά του σε δικαστήριο καθώς η πληροφορία που παρανόμως απέκτησε θα δημιουργήσει στο μέλλον με την κατάλληλη «χρήση» το επίσης κατάλληλο «νόμιμο» αποτέλεσμα.

Το σύστημα δεν αφήνει εύκολα ίχνη, ενώ η κυβέρνηση αν χρειαστεί μπορεί να επικαλεστεί και «εθνικούς λόγους» για να καλύψει τη λειτουργία του.

Με άλλα λόγια, το κράτος αποκτά τη δυνατότητα να παρακολουθεί, να συλλέγει και να χρησιμοποιεί ιδιωτικά δεδομένα πολιτών χωρίς αυτοί να το γνωρίζουν ή να μπορούν να αντιδράσουν εγκαίρως.

Η σιωπή της κυβέρνησης

Το πιο ανησυχητικό είναι η σιωπή και η απουσία οποιασδήποτε ουσιαστικής εξήγησης από την κυβέρνηση.

Δεν υπάρχει διαφάνεια για το πώς, πότε και υπό ποιες προϋποθέσεις χρησιμοποιείται το σύστημα.

Δεν υπάρχει ανεξάρτητος έλεγχος. Δεν υπάρχει εγγύηση ότι δεν θα χρησιμοποιηθεί για πολιτικούς λόγους.

Αντίθετα, η εικόνα που διαμορφώνεται είναι ότι το εργαλείο αυτό λειτουργεί ως παρακρατική μηχανή στα χέρια της εκτελεστικής εξουσίας.

Σε μια δημοκρατία, η συλλογή και χρήση προσωπικών δεδομένων πρέπει να υπόκειται σε αυστηρούς κανόνες, δικαστική άδεια και λογοδοσία.

Όταν αυτό δεν συμβαίνει, και μάλιστα όταν το εργαλείο προέρχεται από ξένη χώρα με δικά της συμφέροντα, τότε δεν μιλάμε πια για κράτος δικαίου.

Όταν μια κυβέρνηση μπορεί να γνωρίζει τα πάντα για τους πολίτες της – ειδικά για εκείνους που θεωρεί «ενοχλητικούς» – τότε η ελευθερία του λόγου, η πολιτική αντιπαράθεση και η ανεξάρτητη δημοσιογραφία γίνονται ευάλωτες.

Η αυτολογοκρισία αντικαθιστά την ελευθερία. Ο φόβος αντικαθιστά την τόλμη.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να γίνει μια χώρα όπου οι πολίτες – και ιδίως οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι και οι επιχειρηματίες – ζουν με τον φόβο ότι οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να «βγουν» προσωπικά τους δεδομένα για να τους εξοντώσουν πολιτικά ή οικονομικά.

Να σημειωθεί πως οι «πληροφορίες» που αποκτούνται με αυτόν τον τρόπο μπορούν να χρησιμοποιηθούν έμμεσα και με άλλους τρόπους, όπως π.χ. ο ελεγχόμενος να πέσει «θύμα» μία τυχαίας «ληστείας μετά φόνου» στο «λάθος» σημείο στην «λάθος» στιγμή.

Έχει αναρωτηθεί ποτέ κανείς γιατί τριγυρνούν ελεύθεροι άνθρωποι με τον μισό ποινικό κώδικα στην «πλάτη» τους;

Τρομάζουν τα όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια και κανείς δεν νιώθει πλέον ασφαλής ενώ διατηρείται ένα μόνιμο άγχος πως ανά πάσα στιγμή μπορεί να τεθεί στο «στόχαστρο» αναλόγως με το τι λέει, τι σκέφτεται, τι πιστεύει και πως αποφασίζει να κινηθεί μέσα στην κοινωνία.