Morgan Stanley και ΔΝΤ προειδοποιούν: Η εποχή του φθηνού δημόσιου δανεισμού τελείωσε

Με χρονική σύμπτωση που θα ζήλευε και ο πιο ενημερωμένος επικοινωνιολόγος, η Morgan Stanley και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έστειλαν την ίδια εβδομάδα ακριβώς το ίδιο μήνυμα: η εποχή του φθηνού δημόσιου δανεισμού τελείωσε, αλλά τα κυβερνητικά ελλείμματα δεν το έχουν ακόμη πάρει είδηση.

Η Morgan Stanley εκτιμά ότι το αμερικανικό έλλειμμα θα διευρυνθεί από 5,4% του ΑΕΠ το 2025 σε περίπου 6% το 2027, επίπεδο που θα είναι από τα υψηλότερα της τελευταίας δεκαετίας, αν εξαιρεθούν τα πανδημικά έτη. Θα ξεπεράσει το έλλειμμα της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Βρετανίας.

Το Βερολίνο, που μόλις πέρυσι αναθεώρησε το συνταγματικό «φρένο χρέους» με πρόσχημα τις δαπάνες για άμυνα και υποδομές, βλέπει το έλλειμμά του να αυξάνεται σημαντικά. Η Ιαπωνία, με χρέος άνω του 200% του ΑΕΠ, καταγράφει επίσης επιδείνωση.Το κρίσιμο νέο στοιχείο, ωστόσο, δεν είναι μόνο τα ελλείμματα, αλλά το κόστος τους.

Η απόδοση του αμερικανικού δεκαετούς ομολόγου έχει ξεπεράσει το 5,2%, επίπεδο που δεν είχε καταγραφεί από τις αρχές της δεκαετίας του 2000. Οι καθαροί τόκοι του αμερικανικού Δημοσίου απορροφούν πλέον σημαντικό ποσοστό των ομοσπονδιακών εσόδων.

Με απλά λόγια, ένα μεγάλο μέρος κάθε δολαρίου φόρου πηγαίνει στην εξυπηρέτηση των δανείων του χθες.Στην Μπανγκόκ, η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, Κρισταλίνα Γκεοργκίεβα, δήλωσε ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να «ξεφύγουν» από το χρέος τους μόνο με ανάπτυξη, χωρίς φορολογικές προσαρμογές ή περικοπές δαπανών.

Το Fiscal Monitor προειδοποιεί ότι το παγκόσμιο δημόσιο χρέος οδεύει προς το 100% του ΑΕΠ ως το 2029, το υψηλότερο επίπεδο από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή διανύει τον όγδοο μήνα του και η ενεργειακή κρίση δεν έχει εξαντληθεί, με την αγορά να τιμολογεί πλέον αύξηση και όχι μείωση επιτοκίων από τη Fed.

Για την Ελλάδα, το μάθημα είναι πικρό αλλά χρήσιμο: όταν οι μεγάλοι δανείζονται με αποδόσεις άνω του 5%, οι μικρότεροι δεν μπορούν να δανείζονται με πολύ χαμηλότερα επιτόκια.

Μέχρι σήμερα, το διαρκώς αυξανόμενο χρέος δεν απασχολούσε τις κυβερνήσεις γιατί δεν είχε μεγάλο κόστος. Σήμερα, όμως, όλοι μιλούν για το κόστος του χρέους.