Χ.Βερναρδάκης κατά ΕΛΑΣ του Α.Τσίπρα: «Παραπέμπει περισσότερο σε συνέδριο προοδευτικών ελίτ»

Κριτική αποτίμηση για τη σύνθεση του νέου πολιτικού εγχειρήματος του Αλέξη Τσίπρα άσκησε ο πρώην υπουργός και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Χριστόφορος Βερναρδάκης, με ανάρτησή του στα social media.

Ο Χ.Βερναρδάκης αναφέρεται στο νέο κόμμα «ΕΛΑΣ» του Αλέξη Τσίπρα, σημειώνοντας ότι, παρά τη φιλοδοξία του να εκφράσει τη «μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία», η εικόνα που προκύπτει από τα στελέχη του δείχνει κυρίως πανεπιστημιακούς, επιστήμονες, καλλιτέχνες και επαγγελματίες υψηλού μορφωτικού επιπέδου.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, απουσιάζουν κατηγορίες εργαζομένων όπως ντελιβεράδες, εργαζόμενοι σε επισφαλείς θέσεις, υπάλληλοι call centers, συμβασιούχοι, εργαζόμενοι στην εστίαση, νέοι ερευνητές αλλά και εκπρόσωποι κοινωνικών κινημάτων, επισημαίνοντας ότι η λίστα «κυρίως περιλαμβάνει όσους γράφουν για αυτούς».

Σε πιο αιχμηρό τόνο, ο ίδιος υποστηρίζει ότι το νέο πολιτικό σχήμα «μοιάζει περισσότερο με συνέδριο προοδευτικών επαγγελματικών ελίτ παρά με κοινωνική συμμαχία των υποτελών τάξεων», αφήνοντας σαφείς αιχμές για τον προσανατολισμό του εγχειρήματος.

Η ανάρτηση του Χρήστου Βερναρδάκη
«Δημοσιοποιήθηκαν οι 301 υπογραφές της ιδρυτικής Διακήρυξης της ΕΛΑΣ.

Αν κάποιος ήθελε να κατασκευάσει ένα εμπειρικό παράδειγμα της περίφημης “βραχμανικής Αριστεράς”, δύσκολα θα έβρισκε καλύτερο υλικό. Πανεπιστημιακοί, δικηγόροι, γιατροί, καλλιτέχνες, ειδικοί, διανοούμενοι, επαγγελματίες υψηλού μορφωτικού κεφαλαίου. Μια κοινωνική σύνθεση που αποτυπώνει σχεδόν φωτογραφικά τα στρώματα που εδώ και δεκαετίες συγκροτούν τον πυρήνα της προοδευτικής διανόησης και της μορφωμένης μεσαίας τάξης.

Το πρόβλημα είναι ότι η ΕΛΑΣ μοιάζει να το διαφημίζει ως πλεονέκτημα, ενώ στην πραγματικότητα δημοσιοποιεί ένα πειστήριο του βασικού της προβλήματος.

Διότι η πολιτική συζήτηση της τελευταίας δεκαετίας στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ δεν αφορά την έλλειψη πανεπιστημιακών, δικηγόρων ή διανοουμένων στην Αριστερά. Αφορά ακριβώς τη σταδιακή αποσύνδεση της Αριστεράς από τα λαϊκά και εργαζόμενα στρώματα και τη μετατροπή της σε πολιτική έκφραση των μορφωμένων μεσαίων τάξεων.

Κοιτάζοντας τη λίστα των 301, ο υποψιασμένος αναγνώστης αναζητά και δεν βρίσκει τους ντελιβεράδες, τους εργαζόμενους της επισφάλειας, τους υπαλλήλους των call centers, τους συμβασιούχους, τους νέους ερευνητές, τους φοιτητές, τους εργαζόμενους της εστίασης, τους ακτιβιστές του αναπηρικού κινήματος, τις νέες φεμινίστριες, τους νοσηλευτές, τους ανθρώπους που ζουν καθημερινά τις συνέπειες της κοινωνικής ανασφάλειας.
Και τελικά συναντά κυρίως εκείνους που γράφουν γι’ αυτούς.

Το πρόβλημα είναι ότι μια παράταξη που φιλοδοξεί να εκφράσει τη “μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία” εμφανίζει ως ιδρυτικό της κοινωνικό χάρτη μια σύνθεση που παραπέμπει περισσότερο σε συνέδριο προοδευτικών επαγγελματικών ελίτ παρά σε κοινωνική συμμαχία των υποτελών τάξεων.
Η ειρωνεία είναι ότι οι υπεύθυνοι της πρωτοβουλίας φαίνεται να θεωρούν τη λίστα απόδειξη κοινωνικής διείσδυσης. Ενώ στην πραγματικότητα είναι απόδειξη του ακριβώς αντίθετου: μια φωτογραφία της βραχμανικής Αριστεράς την ώρα που προσπαθεί να ανασυγκροτηθεί πολιτικά χωρίς να έχει βρει ακόμη τον δρόμο επιστροφής στις κοινωνικές τάξεις που υποτίθεται ότι θέλει να εκπροσωπήσει.

Και αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον πολιτικό εύρημα της υπόθεσης. Η ΕΛΑΣ γεννήθηκε για να καλύψει το κενό μιας κυβερνητικής αντιπολίτευσης. Η λίστα των 301 υπενθυμίζει ότι το δυσκολότερο πρόβλημα δεν είναι αυτό. Είναι το κενό κοινωνικής αντιπροσώπευσης. Και αυτό δεν καλύπτεται με περισσότερους πανεπιστημιακούς, όσο αξιόλογοι κι αν είναι. Καλύπτεται όταν εμφανιστούν οι κοινωνικές δυνάμεις που θα μετατρέψουν ένα πολιτικό σχέδιο σε κοινωνικό ρεύμα. Μέχρι στιγμής, αυτές απουσιάζουν».