Το Ισραήλ επιδιώκει να κλιμακώσει την σύγκρουση με την Τουρκία αλλά η Άγκυρα θέλει να το αποφύγει

Το Ισραήλ και η Τουρκία βρίσκονται σε τροχιά αυξανόμενης έντασης, ωστόσο οι δύο πλευρές προσεγγίζουν εντελώς διαφορετικά το ενδεχόμενο μίας θερμής σύγκρουσης.

Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου θα επιθυμούσε έντονα μια τέτοια κλιμάκωση, καθώς θα μπορούσε να του προσφέρει πολιτικό όφελος: είτε για να αποφύγει τις επικείμενες εκλογές είτε για να συσπειρώσει το εκλογικό του σώμα και να τις κερδίσει.

Η Άγκυρα γνωρίζει πλήρως αυτή τη δυναμική. Αντιλαμβάνεται ότι κάποια στιγμή η σύγκρουση μπορεί να καταστεί αναπόφευκτη, αλλά δεν αισθάνεται ακόμη έτοιμη γι’ αυτήν.

Ο λόγος είναι συγκεκριμένος και συνδέεται άμεσα με μια σειρά κρίσιμων αμυντικών προγραμμάτων που βρίσκονται σε εξέλιξη.

Στο επίκεντρο βρίσκονται τρία συστήματα:

1) Το μαχητικό πέμπτης γενιάς ΚΑΑΝ,

2) το Bayraktar Kızılelma το πρώτο τουρκικό μη επανδρωμένο αεριωθούμενο μαχητικό (UCAV),

3) το Bayraktar Akıncı-C, που διαθέτει σχήμα ιπτάμενης πτέρυγας και μπορεί να μεταφέρει drones και 

4) τα 20 καινούργια Eurofighter Typhoon επιπέδου Tranche 4+, τα οποία θα είναι αντίστοιχα σε ποιότητα με τα F-15 των Ισραηλινών (στην ισραηλινή έκδοση με εγχώρια ηλεκτρονικά).

Μαζί με αυτά αναπτύσσονται και οι εγχώριοι πύραυλοι αέρος-αέρος, οι Bozdoğan και Gökdoğan.

Τα συστήματα αναμένεται να περάσουν σε πλήρη παραγωγή σε περίπου δύο χρόνια, ενώ θα χρειαστεί ακόμη ένα έτος για την επιχειρησιακή τους εισαγωγή.

Συνολικά, η Τουρκία επιδιώκει να «παγώσει» οποιαδήποτε μείζονα αντιπαράθεση για περίπου τρία χρόνια.

Στο ναυτικό πεδίο η εικόνα είναι ήδη διαφορετική. Το τουρκικό Ναυτικό διαθέτει μεγάλη υπεροχή έναντι του ισραηλινού.

Αυτή την στιγμή είναι το ισχυρότερο της ανατολικής Μεσογείου

Αντίθετα, στην αεροπορία οι Τούρκοι στηρίζονται ακόμη κυρίως σε μαχητικά τρίτης γενιάς F-16 (Block 30, 40, 50 και 50+).

Το κρίσιμο πλεονέκτημα είναι ότι τα ανταλλακτικά παράγονται πλέον από την τουρκική βιομηχανία, με αποτέλεσμα η Άγκυρα να μην εξαρτάται από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Σε περίπτωση σύγκρουσης, οι Ισραηλινοί θα υπερείχαν στον αέρα, ενώ οι Τούρκοι στη θάλασσα. Ναυμαχία, ωστόσο, δεν προβλέπεται. Ούτε μία χερσαία σύγκρουση προβλέπεται, παρά το γεγονός ότι ο τουρκικός Στρατός είναι ισχυρότερος.

Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η Άγκυρα «σφυρίζει αδιάφορα» απέναντι στα ισραηλινά πλήγματα στη Συρία: Δεν θέλει να ανοίξει μέτωπο πριν ολοκληρώσει την ενίσχυση των αεροπορικών της δυνατοτήτων.

Η ανατροπή του Μπασάρ αλ Άσαντ στη Συρία αποδεικνύεται, υπό αυτό το πρίσμα, κοντόφθαλμη επιλογή για το Ισραήλ.

Ήθελε να εξαλείψει την επιρροή της Τεχεράνη στην Συρία την οποία θεωρούσε κύρια απειλή, γιασ για να βρεθεί τώρα αντιμέτωπο με την πολύ ισχυρότερη γεωπολιτική ισχύ της Τουρκίας στην περιοχή που είναι και πιο άμεση.

Την ίδια στιγμή η Άγκυρα δεν μένει άπρακτη. Αντί να συγκρουστεί μετωπικά με το Ισραήλ, στοχεύει τον αδύναμο «κρίκο» του τριγώνου Ισραήλ – Ελλάδα – Κύπρος, δηλαδή την Αθήνα.

Τα θαλάσσια πάρκα που κήρυξε με προεδρικά διατάγματα σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο έχουν πλέον ισχύ νόμου του τουρκικού κράτους.

Αυτό σημαίνει ότι αν ελληνικά αλιευτικά πλησιάσουν στις συγκεκριμένες περιοχές, θα τους απαγορευτεί η αλιεία και θα εκδιωχθούν.

Σε μια τέτοια περίπτωση η Ελλάδα θα βρεθεί μπροστά σε δίλημμα: Είτε θα στείλει στόλο για να προστατεύσει τους ψαράδες της – με κίνδυνο άμεσης τουρκικής αντίδρασης καθώς τότε και οι Τούρκοι θα στείλουν επίσης πολεμικά πλοία – είτε θα αποδεχθεί σιωπηρά την εκδίωξη, κάτι που ισοδυναμεί με απώλεια εθνικής κυριαρχίας.

Αντίθετα, τα ελληνικά θαλάσσια πάρκα παραμένουν ακόμη στο στάδιο των εξαγγελιών και δεν έχουν αποκτήσει ισχύ νόμου.

Η Τουρκία δημιουργεί τετελεσμένα στο πεδίο, εκμεταλλευόμενη το χρονικό παράθυρο μέχρι την ολοκλήρωση των αμυντικών της προγραμμάτων, ενώ αποφεύγει την άμεση κλιμάκωση με το Ισραήλ.

Η στρατηγική είναι σαφής: Εξοικονόμηση χρόνου για την Άγκυρα και «πάγωμα» της σύγκρουσης με Ισραήλ για τρία χρόνια και πίεση στον πιο ευάλωτο «κρίκο» που δυστυχώς είναι η Ελλάδα.

Οι Ισραηλινοί αντιθέτως θέλουν σύγκρουση εδώ και τώρα που τους συμφέρει.