Chrysalis: Το κολοσσιαίο διαστημόπλοιο που θα μεταφέρει χιλιάδες ανθρώπους σε άλλα ηλιακά συστήματα!

Η Ανθρωπότητα δεν έχει άλλη επιλογή από το να ξεκινήσει το ταξίδι στο διάστημα και να βρει άλλους κόσμους, που να μπορούν να την φιλοξενήσουν.

Στα πλαίσια αυτά θα κατασκευαστεί το Chrysalis το οποίο δεν είναι απλώς ένα διαστημόπλοιο αλλά θα είναι μία τεράστια περιστρεφόμενη πόλη.

Ένας τεχνητός κόσμος που θα φιλοξενούσε περίπου 2.400 ανθρώπους, οι οποίοι δεν θα έβλεπαν ποτέ τον προορισμό τους που είναι το διπλανό μας ηλιακό σύστημα του Αλφα του Κενταύρου (απέχει από το δκό μας… μόλις 4 και κάτι έτη φωτός).

Εκεί θα έφταναν οι απόγονοί τους, έπειτα από 16 γενιές!

Το Chrysalis είναι μια βραβευμένη ιδέα για ένα κολοσσιαίο διαστρικό «σκάφος γενεών» (generation ship) και το σχέδιό του κέρδισε την πρώτη θέση στον διεθνή διαγωνισμό Project Hyperion Design Competition το 2025, ο οποίος προκάλεσε ομάδες μηχανικών και επιστημόνων να οραματιστούν ένα εφικτό μέσο για ταξίδια που διαρκούν αιώνες. 

Επί της ουσίας απαντήθηκε ένα ερώτημα που μέχρι πρόσφατα ανήκε αποκλειστικά στη σφαίρα της φανταστικής λογοτεχνίας:

Πώς θα μπορούσε να επιβιώσει ένα πλήρωμα ανθρώπων για τέσσερις αιώνες στο Διάστημα, χωρίς καμία δυνατότητα ανεφοδιασμού ή επιστροφής;

Το μέγεθος θα είναι εξωπραγματικό. Για να δημιουργηθεί τεχνητή βαρύτητα μέσω περιστροφής, το σκάφος πρέπει να έχει τεράστια ακτίνα.

Αν η περιστροφή είναι πολύ γρήγορη, προκαλεί ναυτία και αποπροσανατολισμό. Αν είναι πολύ αργή, δεν παράγει επαρκή φυγόκεντρο δύναμη.

Οι μελέτες κατέληξαν σε μια κατασκευή 58 χιλιομέτρων με ομόκεντρους κυλίνδρους που περιστρέφονται σε αντίθετες κατευθύνσεις. Τα εξωτερικά στρώματα θα παρήγαγαν βαρύτητα ίση με το 90% της γήινης, ενώ οι εσωτερικές δομές θα εξισορροπούσαν τις μηχανικές τάσεις.

Το ενδιαφέρον σε όλα αυτά είναι πως η καλλιτεχνική απεικόνιση του μελλοντικού διαστημόπλοιου θυμίζει πάρα πολύ τα σκάφη που χρησιμοποιούσαν οι Ατρείδες και οι Χαρκόνεν στο διάσημο λογοτεχνικό και κινηματογραφικό έργο «Dune»!

Περιλαμβάνει επίσης δάση, φάρμες, 3D-εκτυπωμένα σπίτια, σχολεία και νοσοκομεία, λειτουργώντας ουσιαστικά ως μια κανονική ανθρώπινη πόλη που θα προσομοιώνει το περιβάλλον ενός πλανήτη!

Θα είναι μια “δεύτερη Γη” ενώ τα τεχνητά δάση και οι γεωργικές ζώνες θα ανακυκλώνουν το οξυγόνο και θα παράγουν τροφή.

Το εξωτερικό κέλυφος θα είναι κατασκευασμένο από υλικά που θωρακίζουν το πλήρωμα από την κοσμική ακτινοβολία και τις συγκρούσεις με μικρομετεωρίτες κατά τη διάρκεια των 400 ετών του ταξιδιού.

Ο πληθυσμός θα είναι 2.400 άτομα διότι , αυτός είναι ο αριθμός που θεωρείται ο ελάχιστος απαραίτητος για τη διατήρηση της γενετικής ποικιλομορφίας και της κοινωνικής σταθερότητας για αιώνες.

Τα σπίτια θα είναι όπως προαναφέραμε 3D-εκτυπωμένα από τοπικά υλικά (εντός του σκάφους) για να μπορούν να επισκευάζονται ή να ανακατασκευάζονται εύκολα από τις μελλοντικές γενιές.

Καμία σημερινή διαστημική εγκατάσταση δεν θα μπορούσε να συναρμολογήσει ένα τέτοιο μέγεθος.

Καμία υπάρχουσα τεχνολογία εκτόξευσης δεν θα μπορούσε να μεταφέρει τα υλικά από τη Γη.

Το σχέδιο προβλέπει συναρμολόγηση σε ένα από τα λεγόμενα σημεία Λαγκράνζ, περιοχές βαρυτικής ισορροπίας στο σύστημα Γης-Ήλιου, όπου η κατανάλωση ενέργειας για τη διατήρηση θέσης είναι ελάχιστη.

Η πρόωση του Chrysalis θα βασίζεται σε αντιδραστήρα πυρηνικής σύντηξης με καύσιμο ήλιο-3 και δευτέριο.

Ένα έτος επιτάχυνσης, 400 χρόνια πλεύσης και ένα ακόμη έτος επιβράδυνσης.

Στα χαρτιά, το σενάριο είναι μαθηματικά συνεπές. Στην πραγματικότητα, όμως, δεν υπάρχει ακόμη λειτουργικός αντιδραστήρας σύντηξης κατάλληλος για διαστημική χρήση.

Τα προβλήματα είναι πολλαπλά: θερμική διαχείριση στο κενό, ακτινοβολία, φθορά υλικών επί αιώνες, δυνατότητα συντήρησης ενός συστήματος που θα παραμένει επικίνδυνο για το ίδιο του το πλήρωμα.

Ακόμη και η θωράκιση έναντι κοσμικής ακτινοβολίας απαιτεί υλικά και πάχη που σήμερα δεν μπορούν να μεταφερθούν ή να παραχθούν σε τροχιά.

Το ίδιο ισχύει και για το οικολογικό σύστημα. Αν και στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό επιτυγχάνεται ανακύκλωση νερού που προσεγγίζει το 98%, καμία εγκατάσταση δεν έχει λειτουργήσει ως πλήρως κλειστό οικοσύστημα για αιώνες.

Το πείραμα Biosphere 2 τη δεκαετία του 1990 έδειξε πόσο δύσκολο είναι να διατηρηθεί η ατμοσφαιρική ισορροπία ακόμη και για λίγα χρόνια.

Το Chrysalis υποθέτει πλήρη βιολογική αυτάρκεια: καλλιέργειες, ανακύκλωση αέρα, διαχείριση αποβλήτων, κυκλική χρήση κάθε μορίου νερού. Όμως η υπόθεση δεν έχει δοκιμαστεί σε πραγματικές συνθήκες.

Ακόμη πιο σύνθετο από τα τεχνικά ζητήματα είναι το κοινωνικό πείραμα. Πώς διατηρείς σταθερότητα, γνώση και πολιτισμό για 400 χρόνια σε ένα κλειστό μεταλλικό περιβάλλον;

Οι σχεδιαστές πρότειναν κοινοτική ανατροφή παιδιών αντί της κλασικής πυρηνικής οικογένειας, εθελοντικό έλεγχο γεννήσεων, συστήματα διατήρησης γνώσης και τεχνητή νοημοσύνη που θα υποστηρίζει τη λήψη αποφάσεων.

Τα πρότυπα επιλογής πληρώματος βασίζονται σε εμπειρίες από αποστολές σε υποβρύχια και σε σταθμούς της Ανταρκτικής – περιβάλλοντα όμως που διαρκούν μήνες, όχι ζωές ολόκληρες.

Καμία κοινωνία στην ανθρώπινη ιστορία δεν έχει υπάρξει πλήρως αποκομμένη από τον υπόλοιπο κόσμο για δεκαέξι συνεχόμενες γενιές.

Το Chrysalis πρέπει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της “κοινωνικής παρακμής”.

Πώς θα πειστούν οι άνθρωποι της 5ης γενιάς, που δεν είδαν ποτέ τη Γη ούτε θα δουν ποτέ τον Άλφα του Κενταύρου, να συνεχίσουν να συντηρούν το σκάφος;

Το σκάφος θα λειτουργεί ως ένα ζωντανό πανεπιστήμιο όπου η τεχνική γνώση είναι ο υπέρτατος νόμος επιβίωσης.

Το Chrysalis δεν αποτελεί άμεσο πρόγραμμα υλοποίησης. Είναι περισσότερο ένας κατάλογος αγνώστων. Καταγράφει με ακρίβεια τι δεν γνωρίζουμε ακόμη: από τη διαστημική σύντηξη μέχρι την ψυχολογία της διαγενειακής απομόνωσης.

Ωστόσο, το ίδιο το γεγονός ότι μια τέτοια μελέτη αντιμετωπίζεται με επιστημονικούς όρους και όχι ως καθαρή φαντασία, δείχνει μια μετατόπιση.

Η ανθρωπότητα, για πρώτη φορά, εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο να αποχωρήσει από τον πλανήτη στον οποίο δημιουργήθηκε.

Είναι γεγονός ότι από τη στιγμή που έχει φτάσει η Ανθρωπότητα στο επίπεδο που είναι σήμερα δεν έχει άλλη επιλογή, πρέπει να προχωρήσει παραπέρα και εννοούμε «πολύ παραπέρα».

Το Διάστημα είναι εκ των ουκ άνευ καθώς εκεί βρίσκονται άπειρες νέες πρώτες ύλες που τις χρειάζεται η Ανθρωπότητα, όχι μόνο για την εξέλιξή της αλλά και για άνοδο του βιοτικού της επιπέδου.

Η παγκόσμια ακρίβεια σχεδόν στα πάντα οφείλεται στο γεγονός ότι ο πλανήτης έχει καθημερινά περισσότερους κατοίκους για τις ίδιες πρώτες ύλες, τόσο απλά…