Από παιχνίδι σε εφιάλτη: Η φάρσα που κράτησε ζωντανό τον φόβο επί τριάντα χρόνια

Από τα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Αυστραλία γνώρισε ένα φαινόμενο που συνδύαζε ψυχαγωγία, τρόμο και εγκληματικότητα. Το λεγόμενο ghost hoaxing ήταν η τέχνη της μεταμφίεσης σε φάντασμα και της τρομοκράτησης περαστικών σε δημόσιους δρόμους και σκοτεινά σοκάκια. Παρά το ότι επρόκειτο για μια «φάρσα» – μερικές φορές αστεία, άλλες φορές ανατριχιαστική – η πρακτική αυτή έγινε τόσο δημοφιλής, που η αστυνομία έφτασε να προσφέρει χρηματική αμοιβή σε όποιον κατάφερνε να συλλάβει κάποιο «φάντασμα».

Η φήμη και η αίσθηση μυστηρίου που περιέβαλε αυτά τα περιστατικά έκαναν τους κατοίκους να αναπτύξουν τοπικούς θρύλους γύρω από τα φαντάσματα, ενώ οι «hoaxers» εκμεταλλεύονταν την έλλειψη επίσημης αστυνόμευσης και την περιορισμένη ψυχαγωγία της εποχής για να εντείνουν τον πανικό.

Οι εμφανίσεις των «φαντασμάτων»

Το 1882, ένας από τους πιο διαβόητους «hoaxers», ο λεγόμενος Wizard Bombardier, εμφανίστηκε ντυμένος στα λευκά και με ένα κωνικό καπέλο στην περιφέρεια της Victoria, σκορπίζοντας τρόμο. Οι εμφανίσεις ήταν θεαματικές: ουρλιαχτά, πέτρες ή άλλα αντικείμενα που πετάγονταν στους περαστικούς, και ξαφνική εξαφάνιση χωρίς κανένα ίχνος.

Η Αυστραλία ως παράδεισος των «hoaxers»

Η έλλειψη επαρκούς αστυνομικού προσωπικού και η μεγάλη γεωγραφική έκταση διευκόλυναν τους «hoaxers» να δρουν χωρίς περιορισμούς. Επιπλέον, η έλλειψη θεαμάτων και ψυχαγωγίας ώθησε πολλούς νεαρούς να χρησιμοποιούν τις μεταμφιέσεις τους για πλάκα – αλλά και για εγκληματικές πράξεις ή βίαιες επιθέσεις.

Πίσω από τις μάσκες: Όλοι μπορούσαν να συμμετέχουν

Αν και πολλοί πίστευαν ότι οι φάρσες ήταν αποκλειστικό προνόμιο της εργατικής τάξης, η πραγματικότητα διέψευδε αυτή την εικόνα. Δάσκαλοι, κληρικοί και άλλοι επαγγελματίες συμμετείχαν, κρύβοντας την ταυτότητά τους πίσω από τα λευκά ρούχα για να τρομάξουν τους περαστικούς.

Ένας από τους πιο γνωστούς ήταν ο Herbert Patrick McLennan, κληρικός που επιτίθονταν σε γυναίκες χρησιμοποιώντας μαστίγιο. Η αστυνομία προσέφερε αμοιβή 5 λιρών για τη σύλληψή του, ενώ ο ίδιος απειλούσε με πυροβόλο όποιον τον πλησίαζε, πριν τελικά συλληφθεί και οδηγηθεί στη φυλακή.

Εκμετάλλευση τοπικών θρύλων

Οι «hoaxers» επέλεγαν συγκεκριμένες τοποθεσίες με ιστορικό ή μυστηριακό υπόβαθρο για να γίνουν πιο πιστευτοί. Αυτό επέτρεπε σε πολλούς να χρησιμοποιούν την ψυχαγωγία για να ληστεύουν, να επιτίθονται σε γυναίκες ή να επιδεικνύουν τα… «καλλίγραμμα σώματά» τους. Οι κάτοικοι, από την πλευρά τους, πολλές φορές αναλάμβαναν δράση για να προστατέψουν τον εαυτό τους και τα παιδιά τους.

Τέλος εποχής για τις φάρσες

Η διάδοση αυτών των φαρσών και ο τρόμος που προκαλούσαν σταμάτησε με τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν περισσότεροι από 60.000 Αυστραλοί στρατιώτες σκοτώθηκαν. Η κοινωνία, πλέον απορροφημένη από την πραγματικότητα του πολέμου, έχασε το ενδιαφέρον για τα φαντάσματα και οι φάρσες τρόμου έπαψαν να εμφανίζονται.