Αυτός ο πόλεμος ανάμεσα σε φοιτητές και ντόπιους ξεκίνησε από ένα ποτήρι κρασί – Τι έγινε;

Στις 10 Φεβρουαρίου 1355 σημειώθηκε στην Οξφόρδη μία από τις πιο παράξενες και έντονες ταραχές της εποχής, με συγκρούσεις ανάμεσα σε φοιτητές και κατοίκους της πόλης.

Όλα ξεκίνησαν όταν δύο φοιτητές, εκμεταλλευόμενοι την αργία της Αγίας Σχολαστικής, επισκέφθηκαν την παμπ Swindlestock Tavern. Καθώς διασκέδαζαν πίνοντας κρασί, διαμαρτυρήθηκαν στον ιδιοκτήτη, Τζον Κρόιντον, για την ποιότητά του. Η ένταση δεν άργησε να κλιμακωθεί, με τους φοιτητές να τον προπηλακίζουν και να του πετούν τα ποτήρια στο πρόσωπο.

Το περιστατικό έφτασε γρήγορα στον δήμαρχο της Οξφόρδης, ο οποίος ζήτησε από τον πρύτανη του πανεπιστημίου να εντοπίσει τους δύο φοιτητές και να τους παραδώσει στις αρχές. Ο πρύτανης αρνήθηκε, επικαλούμενος το πανεπιστημιακό άσυλο. Οι φοιτητές, εξοργισμένοι από την αντίδραση του δημάρχου, τον αναζήτησαν και τον προπηλάκισαν επίσης, ενώ περίπου 200 ακόμη συμφοιτητές τους ενώθηκαν μαζί τους, συγκρουόμενοι με τους ντόπιους.

Την ίδια περίοδο, ο βασιλιάς της Αγγλίας, Εδουάρδος Γ’, βρισκόταν σε κοντινή περιοχή. Ο δήμαρχος ζήτησε ακρόαση, ενώ ο πρύτανης προσπαθούσε να ηρεμήσει τους φοιτητές. Ωστόσο, η κατάσταση ξέφυγε, με ομάδες φοιτητών να προχωρούν σε λεηλασίες σπιτιών.

Οι κάτοικοι αντέδρασαν δυναμικά, εξοπλίστηκαν με τόξα και επιτέθηκαν στους φοιτητές, ενώ έβαλαν φωτιά σε κατοικίες μοναχών που δίδασκαν στο πανεπιστήμιο. Η ένταση κορυφώθηκε όταν ο δήμαρχος, μαζί με περίπου 2.000 αγρότες, επιτέθηκε στα κτίρια του πανεπιστημίου, με τα επεισόδια να αφήνουν πίσω τους και τους πρώτους νεκρούς.

Οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν και την επόμενη ημέρα, με νέες επιθέσεις και βαριές απώλειες. Συνολικά, 93 άνθρωποι σκοτώθηκαν, εκ των οποίων 63 ήταν φοιτητές και 30 κάτοικοι.

Όταν η κατάσταση τελικά εκτονώθηκε, ο βασιλιάς διέταξε έρευνα, η οποία κατέληξε υπέρ του πανεπιστημίου. Ως αποτέλεσμα, οι αρχές της πόλης υποχρεώθηκαν να απολογηθούν δημόσια, να συμμετέχουν σε θρησκευτική τελετή για τα θύματα και να καταβάλουν αποζημίωση για κάθε νεκρό φοιτητή, αναγνωρίζοντας παράλληλα το πανεπιστημιακό άσυλο.

Η ποινή αυτή εφαρμόστηκε κάθε χρόνο για περίπου 470 χρόνια, έως το 1825, όταν ο δήμαρχος αρνήθηκε να τη συνεχίσει. Η μακροχρόνια αντιπαράθεση μεταξύ κατοίκων και πανεπιστημίου έληξε οριστικά το 1955, έξι αιώνες μετά τα γεγονότα, με μια συμβολική συμφιλίωση: ο δήμαρχος ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτωρ και ο αντιπρύτανης επίτιμος δημότης της Οξφόρδης.