Ιστορία
Η Κορσική έχει μια λιγότερο γνωστή σχέση με την ελληνική ιστορία, η οποία εκτείνεται σε περισσότερα από δύο χιλιάδες χρόνια και συνδέεται με δύο διαφορετικές ελληνικές παρουσίες.
Τον 6ο αιώνα π.Χ., Φωκαείς από τη Φώκαια της Μικράς Ασίας ίδρυσαν την Αλαλία, στην περιοχή της σημερινής Αλερίας. Η αποικία εντάχθηκε στο δίκτυο των ελληνικών εγκαταστάσεων στη δυτική Μεσόγειο.
Η παρουσία των Φωκαέων προκάλεσε αντιδράσεις στους γειτονικούς πληθυσμούς. Ετρούσκοι και Καρχηδόνιοι ένωσαν τις δυνάμεις τους εναντίον τους και ακολούθησε μεγάλη ναυμαχία.
Οι Φωκαείς επικράτησαν, όμως η νίκη ήταν ιδιαίτερα δαπανηρή. Ο Ηρόδοτος την περιγράφει ως «Καδμεία νίκη», καθώς οι μεγάλες απώλειες τους ανάγκασαν τελικά να εγκαταλείψουν την Κορσική.
Οι Φωκαείς κατευθύνθηκαν στη νότια Ιταλία και ίδρυσαν την Ελέα, η οποία αργότερα συνδέθηκε με την Ελεατική φιλοσοφική παράδοση.
Περίπου δύο χιλιάδες χρόνια αργότερα, μια νέα ελληνική κοινότητα έφτασε στην Κορσική. Ήταν Μανιάτες από το Οίτυλο, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στο νησί τον 17ο αιώνα.
Αρχικά δημιούργησαν την Παομία, όμως οι συγκρούσεις με τους Κορσικανούς τους ανάγκασαν να μετακινηθούν. Από το 1776 άρχισαν να εγκαθίστανται στο Καργκέζε, όπου δημιούργησαν έναν οργανωμένο ελληνικό οικισμό.
Οι Μανιάτες διατήρησαν για πολλές γενιές τη γλώσσα, τα έθιμα και τη θρησκευτική τους παράδοση. Η κοινότητα ακολούθησε το βυζαντινό τυπικό, ενώ στον ναό του Αγίου Σπυρίδωνα διατηρούνται εικόνες που μεταφέρθηκαν από το Οίτυλο.
Σήμερα η ελληνική γλώσσα έχει υποχωρήσει σημαντικά στην περιοχή, όμως η παρουσία των Μανιατών παραμένει εμφανής στην αρχιτεκτονική, στα επώνυμα και στις εκκλησίες του Καργκέζε.
Το 1990 το Καργκέζε αδελφοποιήθηκε με το Οίτυλο, διατηρώντας έναν συμβολικό δεσμό με τον τόπο καταγωγής των Ελλήνων που εγκαταστάθηκαν στην Κορσική.
