Ελένη Κικίδου: To μυστηριώδες μέντιουμ που κλήθηκε να βοηθήσει σε εγκλήματα

Στην Ελλάδα του 20ού αιώνα, όταν η παραψυχολογία αντιμετωπιζόταν από ορισμένους κύκλους ως πεδίο προς πειραματική διερεύνηση, μία γυναίκα απέκτησε σχεδόν μυθική φήμη. Ήταν η Ελένη Κικίδου, η οποία παρουσιάστηκε στον Τύπο ως «διαισθητικός» και συνδέθηκε με έρευνες εξαφανίσεων και εγκλημάτων.

Η πιο γνωστή ιστορία γύρω από το όνομά της αφορά τον περιβόητο «Δράκο της Βουλιαγμένης» το 1953. Οι αφηγήσεις για τη δράση της Κικίδου είναι εντυπωσιακές, όμως αρκετές προέρχονται από μεταγενέστερα δημοσιεύματα και μαρτυρίες και δεν αποτελούν επιστημονική απόδειξη ύπαρξης παραφυσικών ικανοτήτων.

Η μαθήτρια του Άγγελου Τανάγρα

Η Κικίδου συνδέθηκε με τον γιατρό και ερευνητή Άγγελο Τανάγρα, μία από τις σημαντικότερες μορφές της οργανωμένης παραψυχολογικής έρευνας στην Ελλάδα. Ο Τανάγρας είχε ιδρύσει την Ελληνική Εταιρεία Ψυχικών Ερευνών και πραγματοποιούσε πειράματα γύρω από φαινόμενα όπως η τηλεπάθεια και η διόραση. Η Κικίδου αναφέρεται ως μία από τις τελευταίες μαθήτριές του.

Το παράδοξο είναι ότι η ίδια φέρεται να απέρριπτε τις καφετζούδες, τις χαρτορίχτρες και μεγάλο μέρος όσων αυτοαποκαλούνταν μέντιουμ, θεωρώντας τους τσαρλατάνους. Ήθελε οι δικές της εμπειρίες να παρουσιάζονται ως «διαισθητικές» ικανότητες που μπορούσαν να υποβληθούν σε έλεγχο και όχι ως μαντεία.

Η υπόθεση που την έκανε γνωστή

Τον Αύγουστο του 1953, η Αθήνα είχε αναστατωθεί από έναν άνδρα που επιτίθετο σε ζευγάρια στις παραλιακές περιοχές. Η υπόθεση κορυφώθηκε όταν στο Καβούρι ένας άνδρας δολοφονήθηκε και η γυναίκα που βρισκόταν μαζί του τραυματίστηκε.

Ο δράστης έμεινε γνωστός ως «Δράκος της Βουλιαγμένης».

Σύμφωνα με δημοσιευμένες αφηγήσεις, η Κικίδου συμμετείχε σε ένα «πείραμα διοράσεως» τον Αύγουστο του 1953, παρουσία αστυνομικών. Περιγράφεται να περπατά στην περιοχή και να δίνει πληροφορίες για τον τρόπο δράσης και τα χαρακτηριστικά του άνδρα που αναζητούσαν.

Τελικά συνελήφθη ο Μιχάλης Στεφανόπουλος. Μεταγενέστερα δημοσιεύματα απέδωσαν στην Κικίδου καθοριστικό ρόλο στην κατεύθυνση των ερευνών. Το πόσο ακριβώς συνέβαλαν οι πληροφορίες της στη σύλληψη είναι δυσκολότερο να αποτιμηθεί ανεξάρτητα από τον θρύλο που δημιουργήθηκε γύρω από την υπόθεση.

Δεν ήθελε να πληρώνεται

Ένα από τα στοιχεία που επαναλαμβάνονται στις αφηγήσεις για τη ζωή της είναι ότι δεν επιχείρησε να μετατρέψει τη φήμη της σε επαγγελματική δραστηριότητα μαντείας.

Η εικόνα που καλλιεργήθηκε γύρω της ήταν περισσότερο εκείνη της «ψυχικής ντετέκτιβ»: μιας γυναίκας που πίστευε ότι μπορούσε να χρησιμοποιεί τη διαίσθησή της για να βοηθά ανθρώπους και έρευνες.

Η ζωή της συνδέθηκε επίσης, σύμφωνα με τη βιογραφία της Στελίνας Μαργαριτίδου, με πολύ πιο ταραγμένες περιόδους της ελληνικής ιστορίας, από την Εταιρεία Ψυχικών Ερευνών και τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι την κοσμική ζωή του Καΐρου και μεταγενέστερες αστυνομικές υποθέσεις.

Η απόπειρα εναντίον της

Χρόνια αργότερα, το όνομά της βρέθηκε ξανά στην επικαιρότητα για έναν διαφορετικό λόγο.

Σε συνέντευξή της στον Κώστα Χαρδαβέλλα το 1967, στο πλαίσιο σειράς δημοσιευμάτων για τις λεγόμενες «Μάγισσες των Αθηνών», φέρεται να μίλησε ιδιαίτερα απαξιωτικά για ανθρώπους που εκμεταλλεύονταν οικονομικά την πίστη στο μεταφυσικό.

Σύμφωνα με μεταγενέστερες αφηγήσεις, ακολούθησαν απειλητικά τηλεφωνήματα και περίπου δύο μήνες αργότερα έγινε απόπειρα εναντίον της ενώ επέστρεφε με τον σύζυγό της, Τζίμη Παπαγεωργίου, στο σπίτι τους στην Αθήνα. Η Κικίδου δεν τραυματίστηκε.

Η γυναίκα πίσω από τον θρύλο

Η ιστορία της Ελένης Κικίδου βρίσκεται σε ένα παράξενο σημείο ανάμεσα στην καταγεγραμμένη ιστορία και στον θρύλο.

Υπήρξε πραγματικό πρόσωπο, συνδέθηκε με την οργανωμένη παραψυχολογική δραστηριότητα της εποχής της και το όνομά της εμφανίστηκε σε αφηγήσεις γνωστών αστυνομικών υποθέσεων. Αυτό που δεν μπορεί να τεκμηριωθεί επιστημονικά είναι ότι οι πληροφορίες που έδινε προέρχονταν πράγματι από κάποια υπερφυσική ή παραφυσική ικανότητα.

Η ιστορία της πάντως θεωρήθηκε αρκετά ξεχωριστή ώστε το 2017 να κυκλοφορήσει ολόκληρη βιογραφία για εκείνη, με τίτλο «Ελένη Κικίδου: Η διαισθητικός που άφησε εποχή», της δημοσιογράφου Στελίνας Μαργαριτίδου.