Η ιστορία της οικογένειας Λικόφ: Ζούσε σε απομόνωση για 42 χρόνια και δεν κατάλαβε τον Β’ ΠΠ!

Το καλοκαίρι του 1978, Σοβιετικοί γεωλόγοι που πετούσαν με ελικόπτερο πάνω από μια απομονωμένη περιοχή της νότιας Σιβηρίας, κοντά στα σύνορα με τη Μογγολία, εντόπισαν μια καλλιεργημένη έκταση μέσα στην καρδιά της άγριας τάιγκα, σε σημείο όπου ο πλησιέστερος οικισμός βρισκόταν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά.

Όταν προσγειώθηκαν για να ερευνήσουν, βρέθηκαν μπροστά σε μια οικογένεια που είχε ζήσει αποκομμένη από τον υπόλοιπο κόσμο για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες. Ήταν οι Λικόφ, μια εξαμελής οικογένεια που είχε χαθεί εντελώς από τον πολιτισμό.

Η ιστορία τους ξεκίνησε το 1936, όταν ο Καρπ Λικόφ, μέλος των «Παλαιών Πιστών», μιας φονταμενταλιστικής ορθόδοξης ομάδας, αποφάσισε να εγκαταλείψει την κοινωνία. Μαζί με τη σύζυγό του και τα παιδιά τους κατέφυγαν βαθιά στο δάσος.

Με τα χρόνια απομακρύνθηκαν ολοένα και περισσότερο, φτάνοντας σε απομονωμένη περιοχή της τάιγκα, όπου έστησαν μια μικρή καλύβα και δημιούργησαν έναν στοιχειώδη τρόπο ζωής.

Ζώντας σε θερμοκρασίες που έφταναν έως και τους -40°C, η οικογένεια επιβίωνε με κυνήγι, ψάρεμα και λίγες καλλιέργειες. Δεν διέθεταν βασικά αγαθά όπως αλάτι ή σύγχρονα εργαλεία, ενώ αναγκάστηκαν ακόμα και να χρησιμοποιούν αυτοσχέδια σκεύη από φλοιό δέντρων όταν τα μεταλλικά τους αντικείμενα καταστράφηκαν.

Η πείνα και οι κακουχίες ήταν συνεχείς. Το 1961, ένας παγετός κατέστρεψε τη σοδειά τους, με αποτέλεσμα να πεθάνει η μητέρα της οικογένειας από ασιτία, έχοντας προηγουμένως μοιράσει το ελάχιστο φαγητό στα παιδιά της.

Όταν εντοπίστηκαν από τους γεωλόγους, η οικογένεια δεν είχε καμία γνώση για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ή τη διαστημική εποχή. Η τηλεόραση, τα σύγχρονα υλικά και οι εξελίξεις της ανθρωπότητας τους ήταν εντελώς άγνωστα και συχνά τους προκαλούσαν φόβο ή απορία.

Παρά τις εξηγήσεις και τις προσφορές βοήθειας, αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν το δάσος και τον τρόπο ζωής τους.

Λίγα χρόνια μετά την «ανακάλυψή» τους, η οικογένεια δοκιμάστηκε ξανά από την τραγωδία. Τρία από τα παιδιά πέθαναν μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, πιθανότατα λόγω ασθενειών και έλλειψης ανοσίας σε μικρόβια του σύγχρονου κόσμου.