Το απαγορευμένο μυστικό των Σουμερίων: Η πήλινη πλάκα που περιγράφει τα 5 είδη στην Γη πριν το ανθρώπινο!

Υπάρχουν κάποιες στιγμές που η επίσημη αρχαιολογία έρχεται αντιμέτωπη με ευρήματα που η μόνη «λύση» μοιάζει να είναι η σιωπή και τα σκοτεινά υπόγεια των μουσείων.

Μια τέτοια περίπτωση αποτελεί η διαβόητη σουμεριανή πήλινη πλάκα με τον κωδικό CBS 10673, η οποία ανακαλύφθηκε το μακρινό 1893 στα ερείπια της αρχαίας πόλης Νιπούρ.

Ενώ για δεκαετίες είχε ταξινομηθεί ως ένα ακόμη θραύσμα της αρχαίας κοσμογονίας, η πλήρης μετάφραση του κειμένου της όμως το 2004 προκάλεσε αληθινό σεισμό.

Ο λόγος; Η πλάκα δεν περιγράφει τη δημιουργία της ανθρωπότητας, αλλά αποκαλύπτει κάτι πολύ πιο τρομακτικό: τα 5 διακριτά είδη και τους ισάριθμους προηγμένους πολιτισμούς που κυριάρχησαν στον πλανήτη μας πριν από εμάς, καταγράφοντας με ανατριχιαστική επιστημονική ακρίβεια τον τρόπο με τον οποίο αφανίστηκε ο καθένας τους!

Οι 5 κοσμικοί κύκλοι και τα «χαμένα» είδη

Οι Σουμέριοι συγγραφείς, χωρίς να διαθέτουν σύγχρονα εργαλεία παλαιοντολογίας ή ανάλυσης DNA, αποτύπωσαν πάνω στον πηλό μια γεωλογική και βιολογική αλληλουχία που η σύγχρονη επιστήμη άρχισε να κατανοεί μόλις στα τέλη του 20ού αιώνα:

Olu: Όντα του νερού και της πέτρας, μήκους 3 έως 5 μέτρων. Το κείμενο αναφέρει ότι «ο ουρανός κάηκε και τα νερά έγιναν σκόνη». Πρόκειται για μια συγκλονιστική περιγραφή που ταυτίζεται απόλυτα με την ακραία οξίνιση των ωκεανών κατά τη Μεγάλη Πέρμια Εξαφάνιση (προ 252 εκατομμυρίων ετών), όπου τα θαλάσσια ανθρακικά ιζήματα κυριολεκτικά διαλύθηκαν.

Guirgal (Οι Μεγαλοκόκκαλοι): Πλάσματα της στεριάς των οποίων «τα οστά ήταν σαν κολώνες ναού». Ο αφανισμός τους ήρθε από «φωτιά από το εξώτερο σκοτάδι». Η επιστήμη χρειάστηκε να φτάσει στη δεκαετία του ’80 για να επιβεβαιώσει ότι οι δεινόσαυροι εξαφανίστηκαν από την πρόσκρουση ενός γιγάντιου μετεωρίτη προ 66 εκατομμυρίων ετών.

Ashmagar (Οι Συλλογικοί Οικοδόμοι): Μικροσκοπικά, αμέτρητα όντα που ζούσαν σε υπόγειες χωμάτινες δομές και «σκέφτονταν με ένα ενιαίο σώμα». Η πλάκα σημειώνει ότι «η ανάσα του κόσμου άλλαξε και δεν μπόρεσαν να επιβιώσουν». Η σύγχρονη γεωλογία επιβεβαιώνει ότι κατά τη Λιθανθρακοφόρο περίοδο, τα γιγάντια έντομα που κυριαρχούσαν στη Γη εξαφανίστηκαν μαζικά όταν τα επίπεδα του ατμοσφαιρικού οξυγόνου κατέρρευσαν δραματικά.

LunaKur (Οι σχεδόν Άνθρωποι): Δυνατά όντα με κυρτά κρανία που φορούσαν δέρματα, χρησιμοποιούσαν πέτρινα εργαλεία και έθαβαν τους νεκρούς τους, ενώ επικοινωνούσαν με ήχους που είχαν νόημα αλλά δεν ήταν πλήρης λόγος. Η περιγραφή φωτογραφίζει με απόλυτη ακρίβεια τους Νεάντερταλ. Το κείμενο αναφέρει ότι «οι νέοι ήρθαν και οι LunaKur λιγόστευαν μέχρι που ο τελευταίος κοιμήθηκε και δεν ξύπνησε ποτέ», αποτυπώνοντας τον σταδιακό εκτοπισμό τους από τον Homo Sapiens.

Το 5ο Είδος: Το πυρηνικό Ολοκαύτωμα των Anshaga

Το πιο συγκλονιστικό και σκοτεινό κομμάτι της πλακέτας αφορά το πέμπτο είδος, τους Anshaga («Αυτοί του εσωτερικού ουρανού»). Οι Σουμέριοι δεν περιγράφουν απλά πρωτόγονα όντα, αλλά έναν υπερ-προηγμένο τεχνολογικό πολιτισμό. Κατείχαν τη γνώση των μαθηματικών, έχτιζαν δομές που «μετακινούσαν τα αστέρια» και επικοινωνούσαν σε τεράστιες αποστάσεις χωρίς ήχο.

Ο αφανισμός τους, όμως, δεν ήρθε από κάποια φυσική καταστροφή, αλλά από τα δικά τους χέρια: «Άπλωσαν το χέρι τους στη φωτιά των θεών και η φωτιά τους κατανάλωσε. Κάηκαν από μέσα, η γη έγινε γυαλί, το νερό δηλητήριο και τα παιδιά τους γεννιούνταν παραμορφωμένα για επτά γενιές».

Η επιστημονική κοινότητα που μελέτησε τη μετάφραση παραδέχτηκε με δέος ότι η περιγραφή αυτή ταυτίζεται απόλυτα, βήμα προς βήμα, με τις επιπτώσεις της ραδιενέργειας από μια πυρηνική έκρηξη (οξεία ραδιενεργή σύνδρομο, υαλοποίηση του εδάφους, μόλυνση του υδροφόρου ορίζοντα και τερατογενέσεις). Πολλοί μάλιστα συνδέουν το κείμενο με τα μυστηριώδη στρώματα πράσινου, λιωμένου γυαλιού (τύπου trinitite) που έχουν εντοπιστεί σε αρχαία στρώματα στο Ρατζαστάν της Ινδίας.

Γιατί σιώπησε το Μουσείο;

Η ιστορία περιπλέκεται ακόμα περισσότερο, καθώς το 2011 –μόλις επτά μήνες μετά την πρώτη δημόσια αναφορά των εκπληκτικών αυτών συμπτώσεων σε επιστημονικά περιοδικά– το Μουσείο του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια έθεσε την πλακέτα CBS 10673 σε καθεστώς «περιορισμένης πρόσβασης» με την επίσημη δικαιολογία της συντήρησης.

Το 2018, η πλακέτα αφαιρέθηκε μυστηριωδώς και από τον ψηφιακό, δημόσια αναζητήσιμο κατάλογο του μουσείου, ενώ οι αιτήσεις ανεξάρτητων ερευνητών να τη μελετήσουν απορρίπτονται έκτοτε η μία μετά την άλλη με πανομοιότυπες, τυποποιημένες απαντήσεις.