Επιζήσασα του Τζ.Έπσταιν εξομολογείται: «Με τσιμπούσε και με άρπαζε» – «Είναι απλά τρομακτικό»

Η Dani Bensky ήταν μόλις 17 ετών όταν συνάντησε για πρώτη φορά τον Jeffrey Epstein. Σήμερα επιστρέφει στο διαμέρισμά του στη Νέα Υόρκη, στο Μανχάταν, ως επιζήσασα που μιλάει ανοιχτά στο CNN για την πολύκροτη υπόθεση σεξουαλικής κακοποίησης και trafficking.

«Θυμάμαι να στέκομαι ακριβώς εδώ», λέει, μπροστά στην είσοδο.

«Δες πόσες κάμερες υπάρχουν. Μπορείς να τις δεις; Μια, δύο, τρεις, τέσσερις, πέντε, έξι, επτά, οκτώ, εννιά. Κάτι τέτοιο περίμενα να δω. Αλλά όταν αρχίσαμε να ανατρέχουμε στους φακέλους [Epstein], νόμιζα ότι θα έβλεπα σκηνές κοριτσιών να μπαινοβγαίνουν. Κανένας δεν έχει αυτό το υλικό. Πού βρίσκεται;».

Όπως συνέβη και με άλλες περιπτώσεις θυμάτων του, άρχισε να τον επισκέπτεται για «συνεδρίες μασάζ», που της απέφεραν «εύκολα χρήματα, 200 ή 300 δολάρια, ανάλογα με το αν σε συμπαθούσε». Η διαδικασία αποπλάνησής της, λοιπόν, ήρθε σταδιακά, «όχι από την πρώτη φορά που πέρασες αυτό το κατώφλι», όπως σχολιάζει η δημοσιογράφος.

Από πέντε χρονών, παρακολουθούσε μαθήματα μπαλέτου. Ήταν στην αγάπη της για τον χορό που πάτησε ο κακοποιητής της για να τη χειριστεί.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη CNN (@cnn)

«Τη δεύτερη φορά που μου έπιασε κουβέντα ήταν για το μπαλέτο. Μου έλεγε “θα σε βοηθήσω”, μου μιλούσε για τα στούντιο και τις σχολές όπου ονειρευόμουν να φοιτήσω. Τότε άρχισε να κάνει υποτιμητικά σχόλια για το σώμα μου. Με τσιμπούσε και με άρπαζε με το πιο δαιμονικό χαμόγελο που έχω δει ποτέ».

Η επιζήσασα προσθέτει στο ρεπορτάζ του CNN:

«Την τελευταία φορά που ήμουν εδώ, δεν μπορούσα να ξεπεράσω το γεγονός ότι τόσοι άνθρωποι διέσχιζαν αυτόν το δρόμο, βλέποντας μικρά κορίτσια να μπαινοβγαίνουν, μέρα-νύχτα. Νομίζω ότι αυτό εγείρει ένα μεγαλύτερο ερώτημα για το trafficking, που μπορεί να συμβεί στην καρδιά της Νέας Υόρκης, σε αυτό τον όμορφο δρόμο, και κανένας να μην πει τίποτα.

Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι δεν το κατήγγειλαν οι γείτονες. Δεν το κατήγγειλε κανένας, εκτός από τη Maria Farmer το 1996. Όταν αρχίζεις να σκέφτεσαι πόσα όνειρα κλέφτηκαν σε αυτόν το χώρο, είναι απλά τρομακτικό»