Ο εξερευνητής που αποκάλυψε τη χαμένη πόλη των Ίνκας

Για δεκαετίες, το Μάτσου Πίτσου θεωρούνταν από πολλούς η μυστηριώδης Βιλκαμπάμπα, η τελευταία πρωτεύουσα των Ίνκας και το καταφύγιο του λαού τους μετά την ισπανική κατάκτηση. Ωστόσο, ένας Αμερικανός εξερευνητής, ο Τζιν Σαβόι, αμφισβήτησε αυτή την εκδοχή και υποστήριξε ότι η πραγματική χαμένη πόλη βρισκόταν περίπου 60 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Μάτσου Πίτσου, βαθιά μέσα στα νεφελώδη δάση των Άνδεων.

Η ιστορία είχε ξεκινήσει αρκετές δεκαετίες νωρίτερα, με τον Αμερικανό καθηγητή του Γέιλ, Χάιραμ Μπίνγκαμ Γ΄. Το 1911, ο Μπίνγκαμ ταξίδεψε στο Περού αναζητώντας τη χαμένη πόλη των Ίνκας. Εντόπισε το Μάτσου Πίτσου και πίστεψε ότι είχε βρει τη θρυλική Βιλκαμπάμπα.

Η Βιλκαμπάμπα είχε αποκτήσει μυθικές διαστάσεις από την εποχή της ισπανικής κατάκτησης. Μετά την κατάληψη του Κούσκο το 1536, ο Μάνκο Ίνκα Γιουπάνκι οδήγησε τους υποστηρικτές του σε μια απομονωμένη περιοχή των Άνδεων. Εκεί δημιουργήθηκε ένα νέο κέντρο εξουσίας, από το οποίο οι Ίνκας συνέχισαν την αντίστασή τους απέναντι στους Ισπανούς.

Η πόλη παρέμεινε για αιώνες κρυμμένη μέσα στη ζούγκλα. Το 1572, όταν οι Ισπανοί έφτασαν στην περιοχή, οι Ίνκας φέρεται να πυρπόλησαν την πόλη και να εγκατέλειψαν την περιοχή. Από τότε, η ακριβής τοποθεσία της χάθηκε.

Η αποστολή του Τζιν Σαβόι

Το 1964, ο Τζιν Σαβόι, ένας 37χρονος εξερευνητής από το Όρεγκον, έφτασε στην περιοχή του Εσπίριτου Πάμπα μαζί με τον Περουβιανό εξερευνητή Αντόνιο Σανταντέρ Κασέλι.

Οι ντόπιοι αρχικά αρνήθηκαν να τους οδηγήσουν στα ερείπια, καθώς υπήρχαν τοπικές δοξασίες σχετικά με την περιοχή. Τελικά, όμως, οι εξερευνητές κατάφεραν να φτάσουν στον αρχαιολογικό χώρο.

Εκεί βρήκαν εκτεταμένα ερείπια σε τρία ορεινά οροπέδια, με κτίρια από γρανίτη και ασβεστόλιθο, παλάτια και κρήνες. Η έκταση του μεγαλύτερου οροπεδίου ήταν πολλαπλάσια από εκείνη του Μάτσου Πίτσου.

Ο Σαβόι θεώρησε ότι τα στοιχεία ενίσχυαν την άποψη πως είχαν μπροστά τους το τελευταίο καταφύγιο των Ίνκας. Η απομονωμένη θέση, η αρχιτεκτονική και η έκταση των ερειπίων τον έπεισαν ότι επρόκειτο για μια πόλη πολύ σημαντικότερη από έναν απλό οικισμό.

Λίγες εβδομάδες αργότερα, συνεργείο του BBC ακολούθησε την ίδια διαδρομή, καταγράφοντας την εξαιρετικά δύσκολη πρόσβαση στην περιοχή. Οι εξερευνητές χρειάστηκε να κινηθούν μέσα από πυκνή βλάστηση, απότομα φαράγγια και δύσβατα μονοπάτια.

Η ζούγκλα είχε καλύψει σχεδόν ολοκληρωτικά τα ερείπια. Τεράστια δέντρα είχαν αναπτυχθεί πάνω στα τείχη και στις αναβαθμίδες, ενώ πυκνές κληματίδες και φυτά έκαναν την εξερεύνηση ιδιαίτερα δύσκολη.

Ο Σαβόι, παρά τις δυσκολίες, συνέχισε την έρευνα. Η ανακάλυψη του Εσπίριτου Πάμπα αναζωπύρωσε τη συζήτηση για την πραγματική θέση της Βιλκαμπάμπα και αμφισβήτησε την παλαιότερη ταύτισή της με το Μάτσου Πίτσου.

Σήμερα, η ιστορία της χαμένης πόλης εξακολουθεί να αποτελεί ένα από τα πιο συναρπαστικά κεφάλαια της αρχαιολογίας των Άνδεων, καθώς η αναζήτηση της τελευταίας πρωτεύουσας των Ίνκας συνδέεται με εξερευνήσεις, αρχαίες μαρτυρίες και ερείπια που για αιώνες παρέμεναν κρυμμένα μέσα στη ζούγκλα.