Ο Ιταλός ιερέας που έκανε τα πιράνχας… πηγή ζωής για ένα χωριό (βίντεο)

Το 1970, ένας Ιταλός Ιησουίτης έφτασε στη Βραζιλία και λίγα χρόνια αργότερα βρέθηκε σε μια από τις πιο απομονωμένες περιοχές του Αμαζονίου. Στο νησί Μαραζό, στις εκβολές του Αμαζονίου, ο Τζοβάνι Γκάλο συνάντησε κοινότητες με ελάχιστες υποδομές και περιορισμένες οικονομικές δυνατότητες.

Στη Βίλα ντε Ζενιπάπο, κοντά στον ποταμό Αράρι, αποφάσισε να αξιοποιήσει κάτι που υπήρχε σε αφθονία στην περιοχή: τα πιράνχας.

Οι ψαράδες θεωρούσαν τα συγκεκριμένα ψάρια σχεδόν άχρηστα, όμως ο Γκάλο είδε σε αυτά μια ευκαιρία. Δημιούργησε ένα μικρό εργαστήριο και έμαθε στις γυναίκες της κοινότητας πώς να ταριχεύουν και να διατηρούν τα πιράνχας, ώστε να μετατρέπονται σε διακοσμητικά αντικείμενα.

Μέσω των επαφών που διατηρούσε στην Ευρώπη, κατάφερε να διοχετεύσει στην ευρωπαϊκή αγορά περίπου 12.000 τέτοια δείγματα.

Τα έσοδα δεν προορίζονταν για τον ίδιο. Το λεγόμενο «Σχέδιο Πιράνχα» χρησιμοποιήθηκε για τη χρηματοδότηση έργων που βελτίωσαν την καθημερινότητα των κατοίκων.

Με τα χρήματα κατασκευάστηκαν περίπου 350 μέτρα ξύλινων γεφυρών, ένας προβλήτας, ένα νεκροταφείο και ένας διάδρομος προσγείωσης μήκους περίπου 800 μέτρων. Παράλληλα, οι κάτοικοι που συμμετείχαν στην παραγωγή των διακοσμητικών αμείβονταν για την εργασία τους.

Η δραστηριότητα αυτή δημιούργησε έναν μικρό κύκλο εισοδήματος για την κοινότητα, αξιοποιώντας έναν φυσικό πόρο που μέχρι τότε είχε ελάχιστη οικονομική αξία.

Ο Γκάλο, όμως, δεν σταμάτησε εκεί. Παράλληλα με την οικονομική ανάπτυξη, προσπάθησε να διατηρήσει την ιστορία και τον πολιτισμό της περιοχής. Άρχισε να συγκεντρώνει κεραμικά θραύσματα και άλλα αρχαιολογικά αντικείμενα που εντοπίζονταν στην περιοχή.

Από αυτή την προσπάθεια δημιουργήθηκε το 1972 το Μουσείο του Μαραζό. Ο Γκάλο ασχολήθηκε με τη μουσειολογία, την αρχαιολογία και τη φωτογραφία, επιχειρώντας να κάνει τους επισκέπτες να ανακαλύπτουν μόνοι τους την ιστορία του τόπου.

Ανάμεσα στις πιο ιδιαίτερες δημιουργίες του ήταν οι λεγόμενοι «υπολογιστές καΐπιρα», χειροποίητες ξύλινες κατασκευές με τροχούς, κορδόνια και μοχλούς, μέσα από τις οποίες οι επισκέπτες μπορούσαν να αναζητούν πληροφορίες για τον πολιτισμό του Μαραζό.

Ο Τζοβάνι Γκάλο γεννήθηκε στο Τορίνο το 1927 και πέθανε στο Μπελέμ της Βραζιλίας το 2003. Το μουσείο που δημιούργησε συνέχισε να λειτουργεί και μετά τον θάνατό του.

Το 2024 υποδέχθηκε περίπου 7.000 επισκέπτες, ενώ το 2026 απέκτησε νέα κινηματογραφική αίθουσα. Τον Απρίλιο του ίδιου έτους, ο δήμος Κασοέιρα ντο Αράρι αναγνώρισε επίσημα το μουσείο και το έργο του Γκάλο ως υλική και άυλη πολιτιστική κληρονομιά της πόλης.