Οι πιο παράξενοι όροι που έχουν γραφτεί ποτέ σε διαθήκες: Τι ζήτησαν πριν πεθάνουν

Μια διαθήκη μπορεί να καθορίζει ποιος θα πάρει ένα σπίτι, έναν τραπεζικό λογαριασμό ή ένα οικογενειακό κειμήλιο. Υπάρχουν όμως άνθρωποι που αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν την τελευταία τους επιθυμία με πολύ πιο παράξενο τρόπο, αφήνοντας περιουσίες σε κατοικίδια, βάζοντας όρους που θα ίσχυαν για δεκαετίες ή μετατρέποντας την κληρονομιά τους σε ένα ιδιότυπο παιχνίδι για τους απογόνους τους.

Ορισμένες από αυτές τις διαθήκες έγιναν τόσο γνωστές ώστε κατέληξαν στα δικαστήρια, ενώ άλλες επηρέασαν τη ζωή ανθρώπων που δεν είχαν καν γνωρίσει προσωπικά τον διαθέτη. Και παρότι ένας άνθρωπος έχει μεγάλη ελευθερία να αποφασίσει τι θα συμβεί στην περιουσία του, οι δικαστές μπορούν να ακυρώσουν όρους που παραβιάζουν τον νόμο ή τη δημόσια τάξη.

Η εκατομμυριούχος που άφησε 12 εκατ. δολάρια στον σκύλο της

Μία από τις πιο διάσημες περιπτώσεις ήταν εκείνη της Αμερικανίδας δισεκατομμυριούχου Λεόνα Χέλμσλι. Όταν πέθανε το 2007, είχε προβλέψει καταπίστευμα ύψους 12 εκατομμυρίων δολαρίων για τη φροντίδα του αγαπημένου της μαλτέζ, της Trouble. Το ποσό προκάλεσε τεράστια δημοσιότητα και τελικά δικαστήριο το μείωσε σημαντικά, κρίνοντας ότι ήταν υπερβολικό για τις πραγματικές ανάγκες του ζώου.

Η υπόθεση ανέδειξε κάτι που σήμερα είναι πολύ πιο συνηθισμένο: αρκετοί ιδιοκτήτες κατοικίδιων προβλέπουν στις διαθήκες τους χρήματα για τη φροντίδα τους. Το ζώο φυσικά δεν μπορεί να κληρονομήσει με τον ίδιο τρόπο που κληρονομεί ένας άνθρωπος, γι’ αυτό χρησιμοποιούνται καταπιστεύματα και ορίζεται κάποιος υπεύθυνος για τα χρήματα.

Ο άνδρας που προκάλεσε έναν… διαγωνισμό γεννήσεων

Ακόμη πιο παράξενη ήταν η τελευταία επιθυμία του Καναδού δικηγόρου Τσαρλς Βανς Μίλαρ. Όταν πέθανε το 1926, όρισε ότι σημαντικό μέρος της περιουσίας του θα πήγαινε στη γυναίκα του Τορόντο που θα αποκτούσε τα περισσότερα παιδιά μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια.

Ο όρος προκάλεσε αυτό που έμεινε γνωστό ως «Great Stork Derby». Ολόκληρη η πόλη παρακολουθούσε την υπόθεση, οικογένειες διεκδίκησαν τα χρήματα και τελικά το ποσό μοιράστηκε ανάμεσα σε αρκετές γυναίκες που είχαν αποκτήσει μεγάλο αριθμό παιδιών μέσα στην καθορισμένη περίοδο. Μία ιδιόρρυθμη διαθήκη είχε μετατραπεί σε κοινωνικό φαινόμενο που κράτησε μία ολόκληρη δεκαετία.

Η περιουσία που έμεινε «παγωμένη» για σχεδόν έναν αιώνα
Ο Αμερικανός επιχειρηματίας Wellington Burt πέθανε το 1919 αφήνοντας πίσω του μια τεράστια περιουσία. Στη διαθήκη του όμως είχε προβλέψει έναν εξαιρετικά ασυνήθιστο όρο: μεγάλο μέρος της περιουσίας δεν θα διανεμόταν παρά μόνο 21 χρόνια μετά τον θάνατο του τελευταίου εγγονιού του που βρισκόταν εν ζωή όταν πέθανε.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι περισσότεροι άμεσοι απόγονοί του να μη λάβουν ποτέ τα χρήματα. Η διανομή έγινε τελικά πολλές δεκαετίες αργότερα, σε απογόνους που στην πλειονότητά τους δεν είχαν καν γνωρίσει τον άνθρωπο από τον οποίο προερχόταν η περιουσία.

Όροι για γάμους, σπίτια και οικογενειακά ονόματα
Δεν είναι επίσης σπάνιο ιστορικές διαθήκες να περιλαμβάνουν όρους σχετικά με γάμους, επώνυμα ή ακίνητα. Κάποιος μπορούσε να αφήσει ένα σπίτι υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα πουληθεί, να απαιτεί από έναν κληρονόμο να διατηρήσει συγκεκριμένο οικογενειακό όνομα ή να προβλέπει ότι η περιουσία θα αλλάξει χέρια αν παραβιαστεί κάποιος όρος.

Σήμερα όμως η ισχύς τέτοιων απαιτήσεων εξαρτάται από το δίκαιο κάθε χώρας. Ένας διαθέτης δεν μπορεί να ελέγχει απεριόριστα τις ζωές των ανθρώπων μετά τον θάνατό του και ένας όρος που θεωρείται παράνομος ή υπερβολικά περιοριστικός μπορεί να ακυρωθεί.

Οι παράξενες διαθήκες δείχνουν πάντως κάτι διαχρονικό: για ορισμένους ανθρώπους η τελευταία επιθυμία δεν αφορά μόνο το ποιος θα πάρει τα χρήματα. Είναι ένας τελευταίος τρόπος να επηρεάσουν όσα θα συμβούν όταν οι ίδιοι δεν θα βρίσκονται πλέον εκεί.